onthewayBack

Λίγες μέρες πριν μπω στο αεροπλάνο για την επιστροφή στην Αθήνα. Ύστερα απο 4μιση μήνες.

Η Βιέννη είναι όμορφη. Έτσι κ αλλιώς. Μου είπαν ότι βρίσκεται μέσα στις 5 πόλεις παγκορμίως με το καλύτερο βιοτικό επίπεδο. Και μπορώ να φανταστώ και να καταλάβω τους λόγους. Πράσινο, πάρκα, καθαριότητα, υποδομές, συγκοινωνίες. Άνθρωποι χαλαροί, χωρίς άγχος, χωρίς τρέξιμο. Πρόκειται για μία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με όσα καλά μπορεί αυτός ο χαρακτηρισμός να κουβαλάει μαζί του και με τα επιπλέον θετικά του μικρού μεγέθους. Δεν είναι αχανής, οι αποστάσεις είναι μικρές, λειτουργικές. Με πληθώρα επιλογών, δυνατοτήτων.

Δεν παύει να είναι όμως μια βαρετή πόλη. Πολύ ήσυχη.

Η Βιέννη μ'αρέσει πολύ, όχι όμως επειδή με γοήτευσε σαν πόλη. Δεν με τράβηξε ο παλμός της, ο ρυθμός της, δεν με άγγιξε το κλίμα της, το κλίμα των ανθρώπων της. Η Βιέννη μ'αρέσει γιατί την έζησα όπως την έζησα. Με πολλούς καλούς φίλους από όλη την Ευρώπη, κάθε βράδυ σε μέρη διαφορετικά, με συζητήσεις διαφορετικές, με χορό, με τραγούδι. Δεν θα μου λείψει, άλλωστε και τίποτα άλλο. Αυτά και μόνο.

Τη Βιέννη την αγαπώ γιατί την έζησα όπως την έζησα. Και δεν θα μπορούσα να τη ζήσω αλλιώς.

details

Ωραία κτίρια μπορούν να φτιάξουν πολλοί. Διάσημοι, άγνωστοι, έλληνες, ξένοι. Κτίρια με ποιότητες χώρων, εξωτερικών, εσωτερικών, ημιυπαίθριων. Με φαντασία, αρμονικές αναλογίες, ενδιαφέρουσες όψεις.


Αυτό, όμως, που συγκινεί εμένα περισσότερο δεν είναι άλλο από τις λεπτομέρειες. Μικρά στοιχεία, κομμάτια του κτιρίου που αναδεικνύουν την ευαισθησία, την οπτική του αρχιτέκτονα, την ολοκληρωτική μελέτη του πάνω στο κτίριο. Που ξεχωρίζουν τους εν λόγω αρχιτέκτονες από μεγάλα αρχιτεκτονικά γραφεία που, σε μία -αγωνιώδη όσο και απαραίτητη (;) στα σύγχρονα πλαίσια του μάρκετινγκ- προσπάθεια παγκοσμιοποίησης της αρχιτεκτονικής, αναλώνονται σε μεγάλα έργα με αναμφισβήτητες ποιότητες όπου όμως λείπει η ευαισθησία στον χειρισμό των λεπτομερειών. Των υλικών, των χρωμάτων, των επιφανειών.


Κάπως έτσι, η αρχιτεκτονική γίνεται τέχνη και η πολυπλοκότητα μαεστρία.

(Photos from: Olympic archery range for the 1992 Summer Olympics, Vall d'Hebrón, Barcelona, architect Enric Miralles)

συνέντευξη

Πήγατε σ' έναν τόπο και πετύχατε, διακριθήκατε. Πολλοί άνθρωποι μεταναστεύουν, αλλά περνούν ίσως και όλη τη ζωή τους, δυσφορώντας και βάλλοντας κατά της καινούργιας τους πατρίδας.

«Θα σας πω μια ιστορία που διάβασα κάπου. Ενας Εβραίος γλίτωσε από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τελικά βρέθηκε στην Αμερική. Πέρασαν τα χρόνια, έκανε περιουσία, αλλά πάντα κατηγορούσε στα παιδιά του την Αμερική. Τους έλεγε, "η Αμερική είναι έτσι, η Αμερική είναι αλλιώς". Και τελικά, για να μην καταστρέψει τη ζωή του, γέμισε ένα δωμάτιο της βίλας του με φωτογραφίες από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, για να θυμάται τι άφησε πίσω του (γέλια). Μιλώντας σοβαρά, θεωρώ τεράστια σπατάλη ζωής να υποπίπτεις στην άρνηση της χώρας στην οποία ζεις, διότι, καλώς ή κακώς, η ευθύνη για το πώς ζει ο καθένας τελικά είναι δική του, δεν είναι ούτε του γείτονα ούτε του κράτους. Το κράτος μπορεί να μου δώσει καλύτερα πράγματα, αλλά δεν μπορεί να μου δώσει την καλή διάθεση, ούτε το χιούμορ, ούτε την ανάγκη και τη δυνατότητα να καταλάβω. Νομίζω ότι οι άνθρωποι αυτοί απλώς καταστρέφουν τη ζωή τους, έχω συναντήσει αρκετούς και ειλικρινά τους λυπάμαι».

Πολλές φορές αυτό συνδέεται ιδεολογικά με το ότι κρατούν την ταυτότητα του τόπου από τον οποίο ήρθαν.

«Ασφαλώς. Εχουν την εντύπωση ότι παραμένουν πιο γνήσιοι, μη μαθαίνοντας τίποτε από τη νέα τους χώρα. Ομως με αυτή τη λογική θα ήμασταν ακόμη επάνω στα δένδρα. Διότι όλο το νόημα της ανθρώπινης ζωής είναι ότι μπορούμε να μάθουμε κάτι από τους πάντες. Βέβαια, πρέπει να υπάρχει και κάποια κατανόηση. Η μετανάστευση είναι πράγματι μια τραυματική εμπειρία. Οι άνθρωποι δεν είναι πάντα έτοιμοι να μετακινηθούν σε άλλον τόπο. Με αποτέλεσμα να υποπίπτουν στη νοσταλγία, που είναι το δεύτερο δράμα. Επειδή αυτό που νοσταλγούν έχει πάψει να υπάρχει πια. Αν γυρίσω εγώ τώρα στους Μολάους όπου γεννήθηκα, τι θα βρω από τους Μολάους που θυμάμαι; Τίποτε απολύτως. Κι έτσι, τελικά αυτοί οι άνθρωποι πληρώνουν ένα πολύ βαρύ τίμημα κάτω από το πρόσχημα γνησιότητας της ταυτότητας. Δεν νομίζω ότι αλλάζει η ταυτότητα αν μάθεις κάτι από άλλους. Αντίθετα, πλουτίζει η ταυτότητα, και, αν θέλετε, ο μόνος τρόπος να διατηρήσεις την ταυτότητά σου σε μια ξένη χώρα είναι να μάθεις τη νέα χώρα. Αλλιώς φοβάμαι ότι θα φθαρείς, θα αρχίσεις να φθίνεις».

Μία πολλή όμορφη συνέντευξη, από έναν άνθρωπο που ζει 46 χρόνια στη σουηδία, για τη μετανάστευση, τη ζωή στο εξωτερικό, το euro...

χρυσόψαρο

Ήθελα να μεταφέρω κάποια αποσπάσματα από ένα κείμενο που διάβασα (;). Έχω, λοιπόν, περίπου μιάμιση ώρα ψάχνοντας το εν λόγω κείμενο. Αρχικά ήμουν αρκετά σίγουρος -τρομάρα μου- ότι το είχα διαβάσει στην ελευθεροτυπία, κάτι σαν συνέντευξη μου έκανε, ξεκινάω, λοιπόν, την αναζήτησή μου από εκεί. "Μάλλον στις τέχνες θα βρίσκεται", σκέφτομαι, και πηδώντας γρήγορα τους τίτλους σχετικά με τη δολοφονία του σεργιανόπουλου -παραδόξως βρίσκονται και αυτοί στην κατηγορία των τεχνών, ενώ πρόκειται για αστυνομικό ρεπορτάζ-, προχωράω τις ημερομηνίες προς τα πίσω, ψάχνοντας, διαβάζοντας, ξανα-διαβάζοντας. Μήπως και θυμηθώ. Φτάνω σε ημερομηνίες που έχω ξεχάσει ότι υπάρχουν, οπότε αποφασίζω να πατήσω το κουμπάκι που λέει HOME και να βρεθώ στη σημερινή ημερομηνία προκειμένου να ξαναρχίσω την αναζήτηση σε μεγαλύτερο εύρος, σε μικρότερο βάθος χρόνου. Ψάχνω ακόμα και στα οικονομικά, τα οποία σπανίως -έτσι κ αλλιώς- διαβάζω, αφού συνήθως δεν τα καταλαβαίνω, όσο θα ήθελα ή θα έπρεπε, και όταν τα καταλαβαίνω με νευριάζουν. Η αναζήτηση συνεχίζεται -ανεπιτυχώς- και μεταφέρεται στον έτερο δικτυακό τόπο που φροντίζει για την ενημέρωσή -άρα και την μόρφωσή- μου, στο ιν.γρ. Εκεί τα πράγματα είναι πιο απλά. Οι τίτλοι είναι πολύ πιο προσιτοί, οι ημερομηνίες λείπουν, η αναδρομή στο παρελθόν γίνεται με απλό scroll down, η αναζήτηση πιο εύκολη, όσο, όμως, και άκαρπη.

Δεν θα έγραφα τίποτα από αυτή την μικρή μου πρωινή περιπέτεια, αν δεν είχε αποτυπωθεί στο μυαλό μου ένα κ μοναδικό απόσπασμα από το κείμενο που προσπαθώ μανιωδώς να βρω.
Έλεγε περίπου ότι στο ίντερνετ, στο διαδίκτυο δεν σπαταλάμε απλώς χρόνο, ο καθένας για τους δικούς του λόγους κ σκοπούς. Αφήνουμε πίσω το στίγμα μας. Τις πατημασιές μας, τις λέξεις μας, τις μουσικές μας. Τις εικόνες μας, τα βίντεό μας, τις εντυπώσεις μας. Τους διαλόγους μας, τα μηνύματά μας, τα εμαιλ μας.
Πράγματα στα οποία μπορούμε να ανατρέξουμε, να μας θυμίσουν, να μας συγκινήσουν ή όχι.
Αυτό, λοιπόν, κάνω και γω τώρα -σίγουρος ότι μέχρι αύριο το πρωί και αυτό το μικρό απόσπασμα θα έχει εξαφανιστεί από τη μνήμη μου και θα ανακαλύψω για ακόμα μία φορά τη γυάλα μου- σημειώνοντας κάτι που με συγκίνησε, κάτι που με έκανε να σκεφτώ το ιντερνετ διαφορετικά από ένα τεχνοκρατικό εργαλείο. Φαντάσου το σαν έναν χάρτη. Με τελίτσες παντού για κάθε κλικ που έκανες.

(Το κείμενο στο οποίο αναφέρομαι δν ξέρω καν αν υπάρχει. Μπορεί κ να το είδα στον ύπνο μου, σε κάποιο από αυτά τα πολύ μπερδεμένα όνειρα. Αν όμως υπάρχει κάπου κ κάποιος το αναγνωρίσει ας με συγχωρέσει που δν μετέφερα -προφανώς- σωστά τα νοήματά του ή που παρέλειψα μερικά -επίσης προφανώς- σημαντικά. Ήταν απλά ένα γρήγορο διάβασμα κ αυτά που περιγράφω ήταν ένα τυχαίο αποτύπωμα.)

_escape

Μ'αρέσει πολύ αυτή η εικόνα. Τα βιβλία, οι άνθρωποι μπροστά απ'τα βιβλία, μέσα στα βιβλία, βιβλία στα poster, βιβλία στα ράφια.
Άλλωστε, νομίζω, πως οι βιβλιοθήκες, τα bookstore είναι πάντα από τα πιο ευχάριστα μέρη. Γεμάτα γνώσεις, εικόνες, πληροφορίες.
Εκεί που μπορείς να χαθείς, να κάτσεις ώρες, να μην θες να φύγεις.
Να ταξιδέψεις, να περιπλανηθείς, να νιώσεις.
Και όλα αυτά με μερικά φύλλα χαρτιού.

talking_withHadid

Την πρώτη φορά που το βλέπεις, εντυπωσιάζεσαι. Και την δεύτερη και την τρίτη. Η μορφή, η προοπτική, το ασυνήθιστο σου τραβούν την προσοχή. Το ίδιο και η συνύπαρξή του παλιού και του νέου.
Αναμφισβήτητα η Hadid πήρε -δεν ξέρω με ποιές διαδικασίες- οικόπεδο φιλέτο. Δίπλα στο ποτάμι, πρόκειται για το μοναδικό συγκρότημα κτιρίων σε όλο το μήκος της όχθης του καναλιού του Δούναβη που βρίσκεται ανάμεσα στο δρόμο και στο ποτάμι. Όλα τα υπόλοιπα βρίσκονται πίσω από το δρόμο. Και αρκούνται στη θέα και όχι στην επαφή.


Το πιο γοητευτικό κομμάτι του συγκεκριμένου συγκροτήματος κατοικιών -πέρα από τις γραμμές του, την ισορροπία μορφής-υλικού, την στατικότητά του, στοιχεία που ξέρει πως να τα δουλεύει, να τα συνδυάζει και να δίνει το επιθυμητό (τουλάχιστον) εντυπωσιακό αποτέλεσμα- είναι η συνύπαρξή του με το παλιό.
Με αυτό το τούβλινο κτίριο που μπλέκεται με τους όγκους της Hadid, που η γραμμικότητά του αμφισβητείται από τις αναδιπλώσεις του νέου, που η υλικότητά του έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον άσπρο σοβά.
Και που τελικά συμπληρώνονται αρμονικά και ισορροπημένα.

walking_inVienna

Περπατώντας στην Βιέννη και χαζεύοντας τα χρώματα...


Πρόκειται, μάλλον, για μια ανοιχτή ανασκαφή graffiti. Μόνο που δεν ανακαλύφθηκε. Δημιουργήθηκε. Είναι σαν να χτίζεις πάνω σε ερείπια, σαν να ζωγραφίζεις σε ζωγραφισμένο καμβά. Σε κάθε περίπτωση, με όσους περισσότερους τρόπους και αν το περιγράψεις, όσα ονόματα και αν του δώσεις, το σίγουρο είναι πως εντυπωσιάζει. Με τα χρώματα, τα αλλεπάληλα layers, τα σχέδια, τη φαντασία.


Πάνω στους τοίχους, πάνω στις πόρτες, μόνο το πόμολο έχει μείνει καθαρό. Χωρίς αμφιβολία, κάποια στιγμή θα το βάψουν και αυτό. Και όσο συντομότερα, τόσο καλύτερα. The sooner the better.


(Ή πώς επιλέγεις να ενταχτείς στο περιβάλλον...)

walking_inParis

Νομίζω ότι πρόκειται για την πιο όμορφη εκδοχή street art που έχω δει. Για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Πρώτον επειδή βρίσκεται πράγματι στον δρόμο, στο πάτωμα, σε αστικό χώρο και άρα δικαιολογεί πλήρως το όνομά της. Δεύτερον γιατί έχει πολλούς δημιουργούς, φτιάχτηκε "κατά λάθος", από πολλά παπούτσια που πάτησαν πάνω εκεί, καθώς οι ανυποψιάστοι ιδιοκτήτες τους - δημιουργοί εισέρχονταν στο bookshop του μουσείου Branly. Τρίτον, επειδή έχει προοπτικές και προδιαγραφές για να εξελίσσεται, να αλλάζει, να μεγαλώνει, μέχρι κάποιος ανίδεος υπεύθυνος να αποφασίσει να το "διορθώσει" και να καταστρέψει αυτό το μοναδικό δείγμα street art. Τέταρτο και τελευταίο επειδή, χάρη ακριβώς στην τυχαιότητα με την οποία δημιουργήθηκε, σε προκαλεί να επιλέξεις το σχήμα του, τη μορφή του, τί ακριβώς απεικονίζει, τέλος πάντων, χρησιμοποιώντας απλά και μόνο την φαντασία σου.


Το Παρίσι, η αλήθεια, είναι γεμάτο από street art. Ζωγραφιές στους τοίχους, στα πεζοδρόμια, αυτοκόλλητα και tags παντού. Ήταν, άλλωστε, από πάντα -και μέχρι ένα σημείο εξακολουθεί να είναι- μία πρωτεύουσα με τεράστια καλλιτεχνική δραστηριότητα, που αναπόφευκτα οδηγεί σε μία παιδεία διαφορετική, πιο πλούσια και πιο γεμάτη από όσα έχουμε συνηθίσει, ακόμα και στην Αθήνα, σε μία παιδεία που σου δίνει μουσεία, που σε έχει μάθει όμως πρώτα πως να τα βιώνεις, πως να τα ζεις και πως να τα χρησιμοποιείς.

-Δεν μοιάζει με φιγούρα σαν αυτές που χαζεύει και (μάλλον) ζωγραφίζει;-

ένας_μήνας_μετά

Ακούγεται νοσταλγικό. Ίσως και να είναι, όμως.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως -και δεν αναφέρομαι στον Τάσο-, δεν παύει να είναι ο πρώτος μήνας. Ο πρώτος ever που λείπεις σερί από ελλάδα, -άρα- ο πρώτος ever που είσαι σερί στο εξωτερικό. Μπορεί να ακούγονται ίδια, έχουν, ωστόσο, μεγάλη διαφορά μεταξύ τους..

Όπως έχω ξανά_πει, πάντα η εκάστοτε πρώτη περίοδος -η λεγόμενη και "της προσαρμογής"- είναι γεμάτη συναισθήματα. Και μόνο. Μπερδεμένα, ανακατωμένα.

Μετά αρχίζεις και απολαμβάνεις. Αυτό που ζεις, αυτό που έχεις, το διαφορετικό, το νέο, το όμορφο, το άσχημο. Αρχίζεις και εκτιμάς, σέβεσαι, εγκρίνεις, απορρίπτεις. Σε δύο λεπτά βόλτας λες 'γαμώτο, γιατί να μην είναι κ η Αθήνα έτσι;' και 'που χάθηκε πάλι ο ήλιος ρε π****η μου'.


Κάπως έτσι καταλήγεις σε ένα παγοδρόμιο, μπροστά απο το δημαρχείο της Βιέννης, ένα από τα πιο όμορφα και φιλόξενα αστικά τοπία που έχεις δει ποτέ, να χαζεύεις πιτσιρίκια να κάνουν πατινάζ καλύτερα από ότι πρόκειται ποτέ να κάνεις. Και να σε κοροϊδεύουν κιόλας.

weather_(no)cast

Ένα πράγμα δυσκολεύομαι να συνηθίσω.

Βγαίνεις βόλτα το βράδυ, κάνει κρύο, όντως, όσο και να έχεις πιεί -και συνήθως είναι πολύ- το νιώθεις, σε διαπερνά. Κοιτάς ψηλά, τον ουρανό και βλέπεις αστέρια.

-Μου φαίνεται ότι εδώ υπάρχουν περισσότερα, είναι πιο λαμπερά, μπορεί να έχει να κάνει με τη λιγότερη υγρασία (;) που κάνει την ατμόσφαιρα πιο καθαρή, μπορεί να έχει να κάνει με τα λιγότερα φώτα στην πόλη, καθώς οι αυστριακοί -γνωστοί γλεντζέδες- κλείνονται στα σπίτια τους στις 8, σταματώντας ταυτόχρονα οποιαδήποτε παραγωγική διαδικασία της πόλης, εκτός από τα bar και ό,τι ανήκει σε τούρκους, έλληνες, άντε και ισπανούς, κανένα κεμπάπ, δηλαδή.-

Βλέπεις αστέρια, λοιπόν, και σκέφτεσαι την επόμενη μέρα.

Στην Αθήνα, πόσο μάλλον στη Ρόδο, όταν το βράδυ έχει ξαστεριά την ημέρα έχει ήλιο. Είναι κανόνας σχεδόν απαράβατος, με τελικό -υποχθόνιο- στόχο ο καημένος ο ελληνάρας να νομίζει ότι παντού είναι έτσι. Και να προγραμματίζει την επομένη και την διάθεσή του με αυτόν τον τρόπο.

Ξυπνάς, λοιπόν, το πρωί και βλέπεις βροχή. Σε δέκα λεπτά ήλιο. Στο τέταρτο συννεφιά και στο μισάωρο βροχή -και πάλι. Διαδικασία επαναλαμβανόμενη καθ'όλη τη διάρκεια της μέρας.

Απορώ γιατί και πως να υπάρχει Α.Μ.Υ.; (Αυστριακή Μετεωρολογική Υπηρεσία)

deja_vu

2n+1

Ύστερα, λοιπόν, από 2n αναρτήσεις έρχεται η επόμενη.

It's the first day of the rest of my life.

Από Βιέννη. Όπου τα πράγματα που ξανά_βλέπω είναι, ίσως, περισσότερα από αυτά που πρώτο_βλέπω. Άλλωστε όταν επισκέπτεσαι έναν τόπο -είτε ως εν γένει κάτοικος, είτε ως τουρίστας- υπάρχει πρώτα ο χρόνος προσαρμογής. Οπότε δεν παρατηρείς, δεν κοιτάς, δεν αφουγκράζεσαι. Απλά νιώθεις. Ενίοτε θυμάσαι, αναπολείς, συγκρίνεις και νοσταλγείς.


Θυμάσαι βόλτες, στάσεις, εκεί που έφαγες το τελευταίο σου -βιαστικό- κομμάτι pizza, εκεί που γνώρισες για πρώτη φορά την hadid, εκεί που τσακώθηκες, εκεί που το μετάνιωσες, εκεί που βαρέθηκες, εκεί που ερωτεύτηκες, εκεί που έχασες τη φωτογραφική σου, εκεί που πρόλαβες το τρένο.

Το ίδιο και στην Πράγα. Πρώτα οι αναμνήσεις και ύστερα όλα τα άλλα.

Είσαι στο κέντρο της Ευρώπης, το να ταξιδέψεις είναι εύκολο, αναγκαίο, σχεδόν επιβάλλεται. Φοβάμαι, όμως, τα deja vu. Που είναι τριγύρω μου -και είναι αρκετά.

6+1 λόγοι για τους οποίους αγαπάμε το χιόνι

1. Η κίνησή του στο χώρο. Σε αντίθεση με την βροχή που η πορεία που ακολουθεί είναι γνωστή και προδιαγεγραμμένη -υποτασσόμενη στο νόμο της βαρύτητας-, το χιόνι ορίζει τους δικούς του κανόνες, επηρρεάζεται από περισσότερους από έναν παράγοντες, με παιχνιδιάρικη διάθεση και ανύποπτα αποτελέσματα. Η κίνησή του αψηφά τον νόμο της βαρύτητας, δίνοντάς του τη δυνατότητα να κινείται και σε άλλους πλην του z άξονα δημιουργώντας κινηματογραφικές -τουλάχιστον- εικόνες. Μπορεί, δηλαδή, να φανταστεί κανείς τη σκηνή όπου εσύ, εγώ, ο οποιοσδήποτε κάθεται δίπλα στη σόμπα, στο τζάκι, σε οτιδήποτε ή οποιονδήποτε ζεσταίνει, να αφήσει ανοιχτή τη μπαλκονόπορτα και να χαζευεί το χιόνι να μπαίνει στο δωμάτιο.

2. Το χρώμα του. Ανέκαθεν συμβόλιζε αγνότητα, καλοσύνη, ομορφιά. Κάποτε όσο πιο άσπρη ήταν η επιδερμίδα μιας γυναίκας τόσο πιο όμορφη την θεωρούσαν, το μαύρο χρώμα αντιστοιχούσε σε χαμηλότερες κοινωνικές και αισθητικές αξίες. Μπορεί οι καιροί να άλλαξαν, το άσπρο, όμως, πάντα γοητεύει, πάντα φοριέται και πάντα ομορφαίνει. Ακόμα και τις πόλεις μας.

3. Η δομή του. Γιατί όσο άσπρα και να είναι, τα δαντελωτά εσώρουχα μόνο σε πρόστυχες σκέψεις μπορούν να σε βάλουν. Έτσι και οι αραχνοϋφαντοι αστερίσκοι που χαζεύουμε καθώς πέφτουν.

4. Το offset του cityscape, του landscape, του οποιουδήποτεscape. Ποικίλλει ανάλογα με τη θέση του σπιτιού σου, του αυτοκινήτου σου, του εαυτού σου. Είναι κάτι σαν τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, άλλη η τιμή του στην Κηφισιά, άλλη στην Γλυφάδα.

5. Η ευκαιρία που προσφέρει απλόχερα στη δημιουργία. Μπορείς να σκάψεις, να χαράξεις, να χτίσεις, να κάνεις γλυπτική -λέγε με χιονάνθρωπο- με λίγα εκατοστά χιονιού.

6. Γιατί παρόλο το κρύο, παρατάς το αυτοκίνητό σου και περπατάς. Και είναι τέλεια.

7.

in_motion: The sequel

Ύστερα από 4 περίπου μήνες που τραβάς φωτογραφίες, ενθουσιασμένος για την άμεση και ταυτόχρονη παρακολούθηση της απέναντι πολυκατοικίας, προσπαθώντας να κατανοήσεις και να συμφωνήσεις στα δόγματα του metapolis περί αρχιτεκτονικής και διαδικασίας και όχι αρχιτεκτονικής και αποτελέσματος, που βλέπεις την εξέλιξη να υφίσταται μπροστά στα μάτια σου, που βλέπεις ανθρώπους, εργαλεία, υλικά, όλα να συνεργάζονται για να γίνει αυτό που αργότερα θα κράξουμε ως μία ακόμα κακή, αστική, μοντερνιστική, αντιπαροχική πολυκατοικία, που όμως την θαυμάζουμε (;) στη διάρκεια της κατασκευής της, ύστερα, λοιπόν, από ολόκληρη αυτήν τη διαδικασία, την αναμονή, τον ενθουσιασμό, συνειδητοποιείς πως, -αφού οι φωτογραφίες μπήκαν στο premiere και η εικόνα έγινε video και το video έγινε συνέχεια- η πολυκατοικία σου κρύβει το Λυκαβηττό.

_zink

Πόσο καιρό άραγε θα μας πάρει για να φτιάξουμε κινητά που πίσω από την κάμερα των 5mpixel θα υπάρχει αυτό το υπέροχο gadgetάκι, το οποίο ό,τι μόλις φωτογραφήσαμε το μεταμορφώνει σε τυπωμένη φωτογραφία στην άκρη του πορτοφολιού μας;

Μέχρι πρότινος μας αποασχολούσε το θέμα των άπειρων, πλέον, φωτογραφειών, χάρη στην ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Τόνοι στοιβάζονταν σε σκληρούς δίσκους, άλλες τις χρησιμοποιούσες, άλλες δεν τις ξανακοίταζες ποτέ.
Σε καμία περίπτωση όμως η παραγωγή τυπωμένων φωτογραφιών δεν ήταν ανάλογη με την παραγωγή φωτογραφιών.

Άραγε τέτοια μηχανηματάκια, τέτοιες καινοτομίες, μπορούν να ξαναφέρουν την φωτογραφία στα άλμπουμ μας;

in_motion

Architecture is the process by which the organization of activities in space is defined.

Architecture is the process, not the result.

In fact, in most cases, buildings are more beautiful during the construction process than when complete, because they represent the staging of a process of constructing ideas.

The ideal state of a building would be one of constant construction, supporting human activities.

(Θραύσματα απο το metapolis dictionary of advanced architecture, για την τέχνη που όλοι εξασκούμε κάποια στιγμή, είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι.)