προβλήματα

Τουλάχιστον υπάρχει μία ποικιλία στα θέματα που μπορεί να μας απασχολήσουν και να μας κρατήσουν σκεπτικούς, αν όχι στενοχωρημένους_θλιμμένους. Δεν αναφέρομαι στα προσωπικά ζητήματα που ο καθένας τα αξιολογεί με δικά του κριτήρια, αλλά σε αυτά που αναφέρονται σε κάποιο σύνολο. Της πολυκατοικίας, της γειτονιάς, του δήμου, της πόλης, της χώρας, του πλανήτη κοκ. Και που μπορείς να τα κατηγοριοποιήσεις με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τους όρους που έχεις βάλει. Όπως σημαντικά και ασήμαντα, καθημερινά και αιώνια, ζωής και θανάτου και βελτίωσης συγκεκριμένων συνθηκών.

Χτες το βράδυ είχε παράλληλα στις 9 το μεν star την ταινία επίμονος κηπουρός, η δε νετ εκπομπή για τα της παιδείας με καλεσμένο μεταξύ άλλως και του υπουργού. Προφανώς και διάλεξα την ταινία, αν και την είχα δει τόσες φορές που πλέον μπορώ να να θυμάμαι την συνέχεια των σκηνών, ακόμα και μερικές ατάκες. Και που κάθε φορά με συγκινεί, με βάζει σε σκέψεις, με προβληματίζει σχετικά με την σημασία των πραγμάτων, αυτών που εμείς εδώ οι βολεμένοι με internet, ρεύμα και τρεχούμενο νερό στις βρύσες μας (σχεδόν πλέον κατά σειρά ανάγκης) θεωρούμε σημαντικά, όπως την άποψη ενός καθηγητή για μια εργασία, την άποψη ενός προϊστάμενου για μία δουλειά, την άποψη της απέναντι κοπέλας για το καινούριο μας κούρεμα, όταν αλλού (και μάλιστα σε πολλά αλλού και σε μεγάλες ποσότητες) αυτά όχι μόνο δεν τα σκέφτονται, αλλά αδυνατούν να πιστέψουν ότι κάποιοι έχουν τέτοιες πολυτέλειες.

Η ταινία εν ολίγοις, διαδραματίζεται στην αφρική, στην κένυα και στον τρόπο που χρησιμοποιείται η μαύρη ήπειρος από τις φαρμακευτικές εταιρείες (αλήθεια αυτές πλήττονται από την οικονομική κρίση;) προκειμένου να γίνονται δοκιμές σε πειραματόζωα-ανθρώπους γλιτώνοντας παράλληλα εργαστηριακό χρόνο (και χρήμα) με αμφίβολα συχνά αποτελέσματα για τις ανθρώπινες ζωές. Και πώς δύο_τρεις_τέσσερεις άνθρωποι Μπορούν να φέρουν τα πάνω κάτω. Με προσωπικό ωστόσο κόστος.

Αλλάζω κανάλι, στο ζάπινγκ πέφτω στον νέο υπουργό, χωρίς τζην προς μεγάλη απογοήτευσή μου καθώς θα έκοβα φλέβα να τον δω με σκισμένο τζινάκι που από πίσω να έχει το πασίγνωστο V του versace ή κάποιο άλλο λογότυπο μιας αντίστοιχης μάρκας, ο οποίος λέει ότι μία λύση στο πρόβλημα των βανδαλισμών του κέντρου και της τρομοκρατίας που καταλαμβάνει τον νεοέλληνα γι' αυτό το νέο είδος ανθρώπου με την κουκούλα, και οι οποίοι βανδαλισμοί συγκεντρώνονται γύρω από πανεπιστημιακά κέντρα στα οποία καταφεύγουν οι κουκουλοφόροι (βλ. πολυτεχνείο, νομική) άρα και μία λύση για το θέμα του ασύλου είναι να μεταφερθούν οι σχολές στου ζωγράφου.

Εγώ πάντως απόρησα. Ολόκληρος υπουργός αυτό κατάφερε να σκεφτεί; Αυτή είναι η λύση σε σύνθετα ζητήματα όπως το άσυλο, η ταυτότητα και η κατεύθυνση που δείχνει να παίρνει το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο, η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, ο σεβασμός στον λόγο και στην έκφραση του διπλανού, η χρησιμοποίηση την τελευταία 20ετία των κουκουλοφόρων από όλες τις πολιτικές δυνάμεις, η τρομοκρατία του ευαγγελάτου και των μμε; Θα μεταφέρουμε τις σχολές στου ζωγράφου και πάει τελείωσε;

Όπου εκεί θα γίνει τι ακριβώς; Είναι σε άλλο πλανήτη και δεν μας νοιάζει, ας εκφραστούν όπως θέλουν, άλλωστε δεν έχει φανταχτερές βιτρίνες εκεί και δεν μας πειράζει να τις σπάσουν;

Προφανώς συνέχισα να βλέπω τον κηπουρό.

stop motion

Πρόκειται για την τεχνική σύμφωνα με την οποία εικόνες/φωτογραφίες τραβηγμένες στη σειρά μας δίνουν ένα video, με άψογο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Δύο παραδείγματα.

lex nokia

Ή αλλιώς, όταν συνεισητοποιείς ότι αυτοί που κάνουν πολιτική είναι οι επιχειρήσεις.

Διαβάζω στην ελευθεροτυπία, ότι στην φινλανδία ψηφίστηκε νόμος από την κεντροδεξιά κυβέρνηση συνασπισμού, ύστερα από πιέσεις της γνωστής εταιρείας κινητών τηλεφώνων, σύμφωνα με τον οποίον οι εργοδότες έχουν πλέον όλα τα δικαιώματα να βλέπουν ορισμένα στοιχεία από τα email των εργαζομένων τους. Για την ακρίβεια, όλα πλην του περιεχομένου. Δηλαδή, την ώρα αποστολής, τον παραλήπτη, το όνομα και το μέγεθος των επισυναπτόμενων αρχείων, αν αυτά υπάρχουν. Η εταιρεία πιέζει από το 2005 την κυβέρνηση να προχωρήσει στην συγκεκριμένη ρύθμιση, καθώς -σύμφωνα με το άρθρο- υφίστατο ζητήματα κλοπής πνευματικής περιουσίας και διαρροής σημαντικών πληροφοριών μέσω email.

Θυμάμαι που άκουσα στα νέα ότι ο παπανδρέου έκανε δείπνο στο οποίο ήταν (μεταξύ άλλων;) και η αφρόκρεμα της ελληνικής business σκηνής. Προετοιμάζεται για εκλογές και θέλει να τους έχει με το μέρος του και εκείνοι με τη σειρά τους θέλουν να έχουν το κατάλληλο βύσμα, προσαρμόζονται άλλωστε και στις συνθήκες, όπου τους πάει ο άνεμος, δεν θα αγχωθούν, ούτε έχουν και ιδέες και πιστεύω για να υποστηρίξουν. Εκτός του χρήματος.

Βλέπω τέλος τον τρόπο που συμπεριφέρεται ο Mr. MIG στην υπόθεση της ολυμπιακής. Με θράσος. Λες και έχει να κάνει με υφιστάμενους από τους οποίους απαιτεί τα πράγματα στην ώρα τους, με μεγάλο κέρδος για τον ίδιο και με ελάχιστο κέρδος για την κυβέρνηση. Και πολύ καλά κάνει. Αφού άλλωστε επιχειρηματίας είναι, το κέρδος είναι αυτό που τον απασχολεί και όσο οι κυβερνήσεις αφήνονται στις διαθέσεις των μεγάλων ιδιωτικών κεφαλαίων χωρίς την οποιαδήποτε υποτυπώδη αντίδραση δεν θα υπάρχει άλλο αποτέλεσμα. Ο βγενόπουλος μπήκε στην δημόσια ζωή της χώρας με μεγάλο θράσος, πρώτη φορά τον άκουσα με τον παναθηναϊκό, κίνηση επιδεικτική με άμεσα αποτελέσματα στο κοινό αίσθημα. Δεν διαφέρει πολύ από την επιρροή που ασκεί εντός της βουλής, στη μία περίπτωση ασχολείται με τη λαϊκή μάζα, στη δεύτερη με τους εκπροσώπους της. Που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι καλύτεροι από αυτήν.

κίνδυνος στο internet [χ2]

Σχετικά με το θέμα. Έχω επιπλέον και τον εξής προβληματισμό, που δεν κατάφερα να χωρέσω στο τελευταίο σχετικό post. Και που -τελικά- είναι αυτός που με κάνει περισσότερο επιφυλακτικό απέναντι σε οτιδήποτε στρέφεται κατά του internet, σε οποιονδήποτε που στρέφεται εναντίον του, γνωρίζοντας ή όχι. Και που με κάνει να το υπερασπίζομαι, και εσωτερικά και δημόσια, που με κάνει να προσπαθώ να βρω λόγους για τους οποίους το internet δεν είναι κακό, επειδή δεν μου έκανε εμένα κακό, επειδή δεν έκανε ούτε στον Τάσο κακό, όπως επισημαίνει και ο ίδιος, όταν και οι δύο ως 14χρονα πιτσιρίκια κρυβόμασταν πίσω από οθόνες.

Η επιφύλαξή μου λοιπόν, είναι ότι πρόκειται για ένα φαινόμενο εν εξελίξει. Ότι τα συμπεράσματα δεν μπορούν να βγουν τώρα, μπορείς να μελετάς τάσεις, να συζητάς γύρω από συμπεριφορές, να ασχολείσαι με το θέμα πολύ και σε πολλές διαφορετικές διαστάσεις. Ωστόσο, δεν έχει βγει έστω η πρώτη γενιά που "έμπλεξε" με τα δίκτυα. Γιατί ακόμα και όταν εμείς πριν από καμιά δεκαριά χρόνια εξερευνούσαμε για πρώτη φορά ένα παρθένο -για την ελλάδα- τοπίο, ένα θολό συνονθύλευμα εντυπώσεων κυρίως και όχι συγκεκριμένων χαρακτηριστικών, τότε η ιστορία αυτή δεν ήταν στην ακμή της. Πέρα από το irc, κάτι σαν τον πρόγονο του msn, δεν υπήρχαν οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, δεν υπήρχαν τα blogs, τα πράγματα ήταν πολύ πιο αργά, πολύ πιο πρώιμα και άγουρα.

Οι πρώτοι που βιώνουν αυτή την ιστορία και οι πρώτοι που θα έχουν λόγο -ως πειραματόζωα μιας διαδικασίας και μιας εξέλιξης κινούμενης από τους ίδιους- είναι οι σημερινοί δεκαπεντάχρονοι, που δημιούργησαν το hi5 και το έφτασαν στα όριά του, που χρησιμοποίησαν το myspace για να δημιουργήσουν εικονικά προφίλ καλύτερα από τα πραγματικά τους, που θεμελίωσαν το facebook και που θα μας πουν -τελικά- τι σόι άνθρωποι θα βγουν από μέσα από διαδικασίες εικονικές, ψηφιακές, συμπληρωματικές των πραγματικών, των ρεαλιστικών.

Δυο φορές απόδραση;

Αντιγράφω το άρθρο του Κούλογλου στην lifo.

Δυο φορές απόδραση; Στο Μεξικό ποτέ.

Συγκρίσεις που σε κάνουν να γελάς (μέχρι δακρύων).

Καταφέραμε για μια ακόμη φορά να γίνουμε ο περίγελως της ανθρωπότητας. Η πρώτη φορά ήταν το 1988 επί Ανδρέα Παπανδρέου, όταν ακόμη και στην Ινδία με ρωτούσαν τι νούμερο σουτιέν φορούσε η Μιμή. Τουλάχιστον όμως τότε οι ερωτικές περιπέτειες του πρωθυπουργού θεωρούνταν και σπάσιμο των ταμπού, ιδίως στις χώρες όπου ανθούν οι Λατίνοι εραστές. Στο Μεξικό που βρίσκομαι αυτές τις μέρες, με την απόδραση του Παλαιοκώστα απλώς μας έχουν πάρει στην πλάκα.

Και να φανταστεί κανείς ότι τα πράγματα εδώ κάθε άλλο παρά τέλεια είναι. Ειδικά στα σύνορα του Μεξικού με τις ΗΠΑ διεξάγονται καθημερινά σχεδόν πολύνεκρες μάχες ανάμεσα στο καρτέλ ναρκωτικών και στην αστυνομία, που κατηγορείται, όπως και πολλοί ντόπιοι κυβερνήτες, για διαφθορά. Αλλά, όταν κάποια στιγμή συλλάβουν έναν έμπορο ναρκωτικών ή κάποιον μαφιόζο, τον κρατάνε στην φυλακή. «Να φύγουν από τη φυλακή με ελικόπτερο και μάλιστα δυο φορές μέσα σε 3 χρόνια» σχολιάζουν οι Μεξικάνοι, «αυτό ούτε στο Μεξικό δεν γίνεται».

Η χώρα έχει μια σειρά από πολύ μεγάλα προβλήματα. Στις πόλεις το βιοτικό επίπεδο είναι από τα υψηλότερα της Λατινικής Αμερικής, αλλά στις ξεχασμένες επαρχίες, ιδίως στις περιοχές όπου ζουν Ινδιάνοι, τα ποσοστά της φτώχιας και του αναλφαβητισμού είναι πολύ υψηλά. Τα ανθρώπινα δικαιώματα σε αυτές τις περιοχές παραβιάζονται συστηματικά και το Μεξικό έχει να επιδείξει ένα θλιβερό ρεκόρ στις δολοφονίες δημοσιογράφων. Όπου να 'ναι θα ξεκινήσουν και στην Ελλάδα, μιας και μετά την επίθεση στον Άλτερ η Σέχτα Επαναστατών ανέλαβε εργολαβικά να καθαρίσει το δημοσιογραφικό τοπίο.

Η πρωτεύουσα Πόλη του Μεξικού έχει πάνω από 19 εκατομμύρια κατοίκους και πολλές φτωχογειτονιές. Αλλά το κέντρο της πόλης είναι πολύ πιο καθαρό απ' την πλατεία Συντάγματος. Η χώρα έχει μια σειρά από προβλήματα, αλλά τα συζητάνε και σταδιακά τα επιλύουν. Πέρυσι νομιμοποίησαν σε αρκετές πολιτείες τις αμβλώσεις, που λόγω της επιρροής του καθολικισμού ήταν απαγορευμένες. Ένα από τα θέματα συζήτησης αυτή την περίοδο είναι αν θα πρέπει να νομιμοποιήσουν τα ναρκωτικά, γιατί διαφορετικά είναι αδύνατον να ελέγξουν το κύκλωμα των ναρκωτικών και την εγκληματικότητα που το συνοδεύει.

Στην Ελλάδα, από το Μακεδονικό μέχρι το εκπαιδευτικό, υπάρχουν μια σειρά προβλήματα που χρονίζουν χωρίς να λέει κανείς την αλήθεια ώστε να επιλυθούν. Βαυκαλιζόμαστε ότι έχουμε δωρεάν παιδεία και κανείς δεν αναγνωρίζει ότι έχουμε την πιο ιδιωτικοποιημένη παιδεία στην Ευρώπη, και μάλιστα της χειρότερης ποιότητας. Με κάλεσαν στο Μεξικό για να προβάλω την ταινία μου και έτσι βρέθηκα σε διάφορα πανεπιστήμια σε πολλές πόλεις: τις εγκαταστάσεις τους δεν έχουν δει οι Ελληνες φοιτητές ούτε στα όνειρά τους.

Στη βροχή των ερωτήσεων που δέχομαι για την υπόθεση της απαγωγής, είναι πολύ δύσκολο να απαντήσω. Άντε τώρα να εξηγήσεις για τον Αλογοσκούφη, τον Πάκη ή τον Μαρκογιαννάκη στους Μεξικάνους. Τους λέω απλώς ότι ο πρωθυπουργός μας παίζει πολύ Playstation και βλέπει Ρrison Βreak. Είναι δηλαδή συνηθισμένος στις αποδράσεις και δεν του κάνουν εντύπωση.

κίνδυνος στο internet; που;

Όσο περνάει ο καιρός όλο και μεγαλύτερη συζήτηση γίνεται για αυτό το μυστηριώδες πράγμα (it) που λέγεται internet. Τώρα που αρχίζει και μπαίνει μέσα στην ελληνική κοινωνία με πιο γοργούς ρυθμούς, με μεγαλύτερες ταχύτητες που ισοδυναμούν με περισσότερες δυνατότητες, τώρα που και το internet έχει μεγαλώσει, έχει ωριμάσει με αποτέλεσμα κάποια πράγματα να είναι ευκολότερα, να γίνονται ευκολότερα, ο έλληνας αρχίζει να τρομοκρατείται.

Και πάντα το παιχνίδι είναι γύρω από τα μμε. Και μία κυρία Έλενα Ράπτη που βγαίνει συχνά πυκνά σε παράθυρα και προσπαθεί "να ευαισθητοποιήσει" την ελληνική κοινωνία, έτσι ώστε "τώρα που τα κρούσματα (εθισμού) είναι λίγα να προσπαθήσουμε για να μην γίνουν περισσότερα". Και που δηλώνει ότι η ίδια δεν ασχολείται με το internet παρά μόνο για την ενημέρωσή της (ήτοι 1 ώρα την μέρα) και πως τον Γιάννη Μαρακάκη δεν τον γνώρισε από chatroom, γιατί, όπως λέει περήφανα με το κεφάλι ψηλά και με το βλέμμα του ναπολέοντα, η ίδια είναι υπέρ της προσωπικής επαφής.

Λες και οι απανταχού νέοι που χρησιμοποιούν το internet, που μεγάλωσαν με αυτό, που έχουν μάθει να επικοινωνούν και να ζουν με αυτό, δεν θέλουν την επαφή που έχει η βουλευτίνα με τον σύντροφό της. Λες και τα παιδιά που προσπαθούν να βρουν τρόπους να εκτονώσουν την δημιουργικότητά τους (βλέπε blogs), να ξεφύγουν από προβλήματα πολλών και διαφορετικών φύσεων(βλέπε διαλυμένες οικογένειες), να βρουν απαντήσεις σε ερωτήματα που τους απασχολούν (βλέπε σεξουαλικότητα), δεν επιθυμούν να έχουν προσωπικές σχέσεις, δεν χαίρονται με το άγγιγμα, δεν αναζητούν την επαφή. Την πραγματική, την ρεαλιστική και όχι την εικονική, την ψηφιακή.

Ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω. Την σιγουριά και την εμπιστοσύνη που δείχνουν στον εαυτό τους (και μόνο) άτομα -δημόσια ή όχι- όταν μιλάνε για πράγματα με τα οποία στην ουσία δεν έχουν ούτε είχαν ποτέ πραγματική επαφή. Πώς μπορεί ο οποιοσδήποτε "ειδικός" να λέει ότι το internet είναι κακό όταν αρνείται να το γνωρίσει; Εντάξει, μπορεί να διαβάζει, μπορεί να έχει σπουδάσει, μπορεί να έχει ψάξει, μπορεί να έχει ρωτήσει.

Η διαφορά του internet, και κυρίως ο αντίκτυπός του στη νέα γενιά, με άλλα κοινωνικά θέματα είναι το μέγεθός του ως ζήτημα και η αλλαγή που φέρνει (έφερε;). Δηλαδή. Από τη γενιά τη δικιά μου και έπειτα η νεολαία έχει ψιλοπαρατήσει τη μπάλα στην αλάνα. Όσο και αν αυτό στενοχωρεί τους μπαμπάδες που όλο μουρμουράνε για το παιδί που είναι μπροστά στον υπολογιστή αλλά πέρα από την μουρμούρα λίγα κάνουν για να αλλάξουν τα "κακώς κείμενα", η αλήθεια είναι πώς, για διάφορους λόγους, η εποχή της αλάνας έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Δυστυχώς ή ευτυχώς.

Το πρώτο βήμα που πρέπει να γίνει είναι να προσπαθήσουμε (-ετε, καθώς και ο υποφαινόμενος ανήκει στην γενιά των δικτύων), να κατανοήσουμε την εποχή που ανατέλλει. Στο εξωτερικό υπάρχουν άνθρωποι που με την αυγή της εποχής αυτής μπήκαν στη διαδικασία ανάλυσης. Συζητήσεων, έκφρασης απόψεων, διαφωνιών. Και σιγά σιγά ο καθένας διαμόρφωσε την δικιά του άποψη. Έτσι, για παράδειγμα, η Sherry Turkle, στο βιβλίο της The Second Self, γραμμένο το 1987 (!) θεωρεί πως είμαστε προ των πυλών ανάπτυξης ενός νέου είδους "εαυτού", προσωπικότητας. Η συγκεκριμένη καθηγήτρια έχει μία συγκεκριμένη άποψη, τεκμηριωμένη με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, με την οποία μπορείς να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις. Σε μέρος της ή στο σύνολό της.

Το πρόβλημα είναι πως δεν δίνεται το βήμα σε αυτούς τους ανθρώπους να μιλήσουν. Να εκφράσουν απόψεις, εμπεριστατωμένες, ακριβείς, ενδιαφέρουσες ή όχι. Δεν βγαίνουν καν οι αντίστοιχοι έλληνες καθηγητές, που συχνά κρύβονται καλά πίσω από έδρες πανεπιστημιακές στην ασφάλεια που αυτές τους προσφέρουν. Αλλά αντί γι' αυτούς, βλέπουμε την δρούζα, την ράπτη, την λαμπίρη, τον ρακιντζή, την τατιάνα, όλα αυτά τα τέρατα της ελληνικής διανόησης να παρουσιάζουν και να αναλύουν φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα. Και που; Στην ελληνική κοινωνία, που μόνο με κριτική άποψη και ρεαλισμό δεν μπορεί να τα δει, να τα εκλάβει και εν τέλει να τα απορρίψει.

Τρομοκρατώντας για άλλη μια φορά.

lost

[Δυστυχώς/ευτυχώς το urbandot παίρνει, πλέον, μεγάλο χρόνο του διαθέσιμου blogοχρόνου, ελπίζω σύντομα να μπει στον δρόμο που θέλουμε για να δώσω και στο city-e-scape τον χρόνο που ζητάει.]

Κάπου, λοιπόν, στα μέσα προς τέλη ιανουαρίου ήρθε το lost. Ξανά, ύστερα από 7 μήνες.

Ο 5ος κύκλος της δημοφιλούς αμερικάνικης σειράς ξεκίνησε και ήρθε να μου θυμίσει erasmus. Γιατί εγώ το lost το γνώρισα εκεί, στη βιέννη, όταν και ο ελεύθερος χρόνος μου ήταν ο μόνος που είχα, όταν και μπορούσα -και προφανώς ήθελα- να βλέπω 4 και 5 επεισόδια στη σειρά. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι, με το laptop στα πόδια και τον ήχο χαμηλά να ακούω το περίφημο "previously on lost" και μόνο αναμνήσεις και συναισθήματα από εκείνο το 4μηνο να μου έρχονται στο μυαλό.

Έτσι, λοιπόν, και τώρα. Που βγήκε ο καινούριος κύκλος, τα καινούρια επεισόδια και που επέλεξα να μην τα δω στην τηλεόραση αλλά και αυτά στο laptop, στην αγκαλιά μου, να μου βαραίνει τα πόδια, σε σκοτεινό δωμάτιο προκειμένου να έχω το μέγιστο της αίσθησης της βιέννης. Τότε που γυρνούσαμε σπίτι στις 6 το πρωι και που έβλεπα 2 επεισόδια πριν πέσω για ύπνο. Όσο κουρασμένος και να ήμουν, όσο και να νύσταζα. Κάτι σαν ιεροτελεστία.

maraveyas illegal

Ένα βαλς από τον Κωστή Μαραβέγια και ένα όμορφο videoclip σκηνοθετημένο από τον ίδιο.

merry crisismas and a happy new fear

Καλή χρονιά, λοιπόν.!

Νέα χρονιά με καινούρια συλλαλητήρια, με περισσότερες προσαγωγές, με περισσότερο ξύλο κατά φοιτητών, περαστικών (είτε φταίγανε είτε όχι), με ανασχηματισμούς, με νέα γκάλοπ!

Νέα γκάλοπ που παρουσιάζουν τη νδ πιο κοντά στο πασοκ, πλησιάζει, λένε στα παράθυρα και δεν μπορώ να κρατηθώ απ' το να κάνω εικόνες απο ουέστερν όπου ο καλός καουμπόϋ κηνυγάει τον κακό ινδιάνο, οι αιμοδιψείς θεατές χαίρονται όσο πλησιάζει, εκστασιάζονται όταν σηκώνει το χέρι και πετάει το λάσσο και όταν ο ινδιάνος πέφτει στο χώμα είναι πλέον έτοιμοι να καταβροχθίσουν οτιδήποτε ακολουθεί στο διαφημιστικό διάλειμμα.

Σε καμία περίπτωση το πασοκ δεν είναι ινδιάνος, δεν είναι καημένος, δεν πέρνουμε το μέρος του, δεν το αγαπάμε. Απλά με τις δημοσκοπήσεις γίνεται πλέον ξεκάθαρο το νόημα του πολιτικού σκηνικού του τόπου. Είναι κάτι σαν τις αναμετρήσεις Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού. Όπου σημασία δεν έχει αν μας τα τρώει ο εκάστοτε πρόεδρος, αν εκείνος πλουτίζει πάνω στα δικά μας πορτοφόλια κοστολογώντας το εισητήριο του αγώνα 10 φορές την πραγματική του αξία -αν λάβουμε υπόψιν μας και την ποιότητα του ελληνικού πρωταθλήματος-, δεν μας νοιάζει καν η ομάδα να τα πηγαίνει καλά στην ευρώπη, οπότε να κάνουμε και μια φιγούρα στους φίλους μας ευρωπαίους, μας νοιάζει ο γαύρος να ξεσκίσει τον βάζελο, ή το ανάποδο, με την ίδια ωμότητα όπως στην περίπτωση του ινδιάνου και του καουμπόυ.

Μόνο που στην κόντρα πασοκ-νδ πρόκειται για πολιτική. Και όταν επί δύο ημέρες η συζήτηση στα μμε γίνεται για τις δημοσκοπήσεις, για την επάνοδο της νδ μετά τον ανασχηματισμό, για τον φόβο που προκαλλεί στο πασοκ, για την αντίδραση του πασοκ που υποστηρίζει ότι αργά ή γρήγορα η διαφορά θα μεγαλώσει, στο φινάλε νέα δημοκρατία είναι αυτή, "πόσο πιο ικανοί είναι οι καινούριοι από τους παλιους;", τότε συνειδητοποιείς ότι εκεί ξεκινά και εκεί τελειώνει όλο το παιχνίδι, στις εντυπώσεις, στα νούμερα (ο καθένας το ερμηνεύει όπως θέλει), ποτέ δεν φτάνει και ποτέ δεν πρόκειται να φτάσει στην ουσία.

υγ: αλλιώς ήθελα να ξεκινήσει η καινούρια χρονιά, θα επανέλθω με άλλα καλύτερα (ελπίζω)...

περί θανάτου

Τον Σαραμάγκου τον γνώρισα έμμεσα, από την ταινία Περί Τυφλότητας. Ολοκληρωμένα, τουλάχιστον, μιας και είχα ήδη εδώ και καιρό ξεκινήσει να διαβάζω το Περί Θανάτου, το οποίο και είχα σταματήσει επειδή έπρεπε να ασχοληθώ με διαβάσματα άλλα, περισσότερο συγκεκριμένα (θεματικά) και εξειδικευμένα.

Με το βιβλίο καταπιάστηκα ξανά πρόσφατα και το τελείωσα προχτές. Τόσο το θέμα της ταινίας (βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του πορτογάλλου νομπελίστα συγγραφέα) όσο και το βιβλίο αφορούν ζητήματα άκρως κοινωνικά, τοποθετούνται σε χρόνο και σε χώρο άγνωστο, χωρίς ήρωες_ατραξιόν, καθώς τα θέματα και το πλάσιμό τους αποτελούν από μόνα τους την ατραξιόν. Στην ταινία, λοιπόν, η όλη υπόθεση ξεκινάει με την φανταστική κατάσταση σύμφωνα με την οποία μία "επιδημία τυφλότητας" εξαπλώνεται σε ολόκληρη την χώρα, σταδιακά, αργά με ευφάνταστα αποτελέσματα και συνέπειες.



Το βιβλίο καταπιάνεται με το ζήτημα του Θανάτου και ξεκινάει και αυτό με την υπόθεση πως την επομένη της αλλαγής του χρόνου, ο θάνατος παύει να υπάρχει σε μία ολόκληρη χώρα. Τα ζητήματα που θίγονται σε αυτή τη διαφορετική θεματολογία θεωρώ πως είναι περισσότερο φιλοσοφικά παρά άμεσα κοινωνικά όπως στο Περί Τυφλότητας. Το πιο ενδιαφέρον και το οποίο υπήρξε η αφορμή για αυτό το post είναι το εξής.

Έχω ξεκινήσει να διαβάζω το βιβλίο. Στην πορεία του είναι ενδιαφέρον, σε μερικά σημεία ανατρεπτικό, όμως στη μεγαλύτερη διάρκεια το επισκιάζει η εντύπωση της ταινίας, γίνονται συγκρίσεις σχετικά με τη θεματολογία (καθώς θεωρώ πολύ πιο άμεση και κοινωνικά συγκλονιστική την ιστορία περί τυφλότητας από την κοσμολογική και φιλοσοφική κουβέντα περί θανάτου), σχετικά με τις επιμέρους ιστορίες που επιλέγει ο συγγραφέας να αναλύσει, τους χαρακτήρες που επιλέγει να σκιαγραφήσει.

Μέχρι που φτάνεις στις τελευταίες 20-30 σελίδες, και εκεί που ακριβώς νιώθεις να επαναλαμβάνονται σημεία, θέσεις, απόψεις, αρχίζεις ουσιαστικά να βαριέσαι και διαβάζεις για να φτάσεις στο τέλος και να μην το παρατήσεις (ας πούμε και ελέω της ταινίας), ξεκινάει η ιστορία των τελευταίων σελίδων, η ανατροπή όσων σχεδόν έχεις διαβάσει στις υπόλοιπες 160 σελίδες, με ένα από τα πιο συγκινητικά, πιο ρεαλιστικά και πιο συγκλονιστικά φινάλε που (προσωπικά) έχω αντικρύσει ποτέ.

Και που με κάνει _για πρώτη φορά_ να ξαναδιαβάσω το τέλος. Ξανά και ξανά.

coke/beer

Ή πώς η διαφήμιση γίνεται τέχνη.

όρια

Πρόκειται για όρια εσωτερικά_άυλα_συναισθηματικά.

Προσωπικά επίσης. Το δικό μου τοποθετείται κάπου μέσα στο ελ.βελ. λίγο μετά το σημείο που ξεκινάνε τα duty free, εκεί που τσεκάρουν την κάρτα επιβίβασής σου και σου επιτρέπουν να περάσεις προς την έξοδο αναχώρησης (συνδέονται, δε, γενικά με χώρους μετεπιβιβάσεων, non-places, που μόνο στόχο έχουν να σε φέρουν πιο κοντά στην ικανοποίηση των επιθυμιών σου).

Είναι αυτή η αόρατη γραμμή που μόλις την περνάς μπαίνεις σε διαφορετική διάθεση, άλλο κλίμα. Γιορτινό, ξεκούραστο, ανέμελο. Σπιτικό.

urbandot

Ή αλλιώς αστική κουκκίδα.

Μπορεί να μην έγινε κάποιο επίσημο welcome post, μπορεί το template να είναι υπό κατασκευή -αν και όπως φαίνεται θα είναι υπό κατασκευή μέχρι να βαρεθούμε να γράφουμε, να μην έχει λόγο ύπαρξης-, όμως εγώ οφείλω, καθώς ανέβασα το πρώτο μου post εκεί, να βάλω και την παραπομπή.

Την παραπομπή στο μεγάλο αδερφάκι. Αν και νεότερο, μεγαλύτερο. Γιατί ξεκινάει μεγαλύτερο, αφού πλέον δεν θα γράφω μόνος μου, δεν θα ζαλίζω τους άτυχους αναγνώστες με προσωπικές σκέψεις. Όχι μόνος μου, τουλάχιστον.

Σκοπός του urbandot, που αποτελεί κοινή προσπάθεια -κατ' αρχήν- δύο, είναι να αποτελέσει σημείο -ανοικτής και online- συγκέντρωσης θεμάτων που θεωρούμε -αρχιτεκτονικά- ενδιαφέροντα. Πράγματα που συζητάμε μεταξύ μας, απόψεις που εκφράζουμε σε πηγαδάκια φοιτητικά -και μη- πλέον παίρνουν έναν χαρακτήρα περισσότερο δημόσιο με απώτερο στόχο να δημιουργηθεί μία κάποια συζήτηση γύρω από θέματα, γιατί όχι και με αποτελέσματα.

Είναι, λοιπόν, το μεγάλο αδερφάκι του city(e)scape -που θα συνεχίσει να υπάρχει με διαφορετικό περιεχόμενο- και για το οποίο είμαι πολύ χαρούμενος και περήφανος, αφού ύστερα από πολλές συζητήσεις απέκτησε τα πρώτα του posts και ξεκινάει μιά διαδρομή ιδιαίτερη και μοναδική στον χάρτη του παγκόσμιου internet.

λ. αλεξάνδρας

Η ομίχλη που απλωνόταν χτες στη λεωφόρο του κέντρου της αθήνας δεν είναι αυτή που ενίοτε μας γοητεύει. Δεν είχε την παγωνιά που την περιβάλλει, το αίσθημα της άγνοιας, την επιθυμία της εξερεύνησης, της ανακάλυψης. Δεν είχε υγρασία.

Η ομίχλη που απλωνόταν στην αλεξάνδρας ήταν άλλου είδους, από αυτό που κανένας δεν θέλει να εξερευνήσει, που σου καίει τα σωθικά, που σε κάνει να δακρύζεις. Που ξέρεις πολύ καλά τι βρίσκεται πίσω της, τι βρίσκεται μπροστά της. Ξέρεις ποιος την προκαλέι, τα πάντα γύρω σου είναι ζεστά, καυτά.


Δεν ήταν η χριστουγεννιάτικη ομίχλη -ατμόσφαιρα- που εγώ επιθυμούσα, που όλοι μας επιθυμούσαμε. Με μια αφορμή ασύλληπτη, αδιανόητη, η πρωτεύουσα βρίσκεται σε ένα κλίμα κάθε άλλο παρά γιορτινό -αν και άκρως φωτεινό και εντυπωσιακό.

Καλό ταξίδι στον μικρό Αλέξανδρο (;)

χιόνι

Βόλτα στην Αλεξάνδρας, χτες βράδυ, ζέστη (με βάση τουλάχιστον τα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα) αρκετή, ώστε να μπορείς να περπατάς χωρίς να χρειάζεται να κουμπωθείς, με βηματισμό αργό, χαλαρό και αδιάφορο. Είχα καιρό να περπατήσω την διαδρομή Μετρό Αμπελόκηποι - Γκύζη, δεν το συνηθίζω εκτός και αν υπάρχει μια καλή παρέα για βόλτα ή δεν υπάρχουν λεωφορεία.

Τελευταία φορά, λοιπόν, ήταν τον περασμένο Φεβρουάριο, οπότε και λόγω του χιονιού που είχε κατακλύσει τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας, οι συγκοινωνίες (άρα και η χρήση αυτοκινήτου) είχαν σταματήσει.


Τα δυο αξιοπρόσεκτα του θέματος είναι:
α. στην Αθήνα χιονίζει κάθε δύο χρόνια, 2004_2006_2008 -προφανώς αναφέρομαι στο κέντρο, αφού στα ΒΠ χιονίζει κάθε Δευτέρα_Τετάρτη_Παρασκευή-, φέτος, δηλαδή δεν προβλέπεται, άσχετα με τα νέα κλιματικά δεδομένα, τις νέες αλλαγές που έχουν θέσει την Ευρώπη σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και παντού χιονίζει, εκτός από την Αθήνα που σχεδόν κυκλοφορούμε με κοντομάνικο, ο ήλιος καίει -για όλους- κτλ κτλ.
β.όταν περπατάς στον δρόμο, ο καθένας κινείται με την δικιά του, εντελώς προσωπική ταχύτητα. Θα πρότεινα μάλιστα το εν λόγω χαρακτηριστικό να αναχθεί σε ιδιαίτερα σημαντικό και κατ' εξοχήν προσωπικό, σαν το δακτυλικό αποτύπωμα, την οδοντοστοιχία, την κόρη του ματιού και το dna, αφού προφανώς γίνουν οι απαιτούμενες μελέτες που θα αποδείξουν την αλήθεια των ισχυρισμών μου. Ο καθένας, λοιπόν, για τους δικούς του ιδιαίτερους και ποικίλλους λόγους περπατάει με διαφορετική ταχύτητα, ανάλογα με την βιασύνη του, συχνά την καταγωγή του, τη διάθεσή του και άλλους πολλούς παράγοντες.
Τα πράγματα αλλάζουν όταν ο δρόμος είναι χιονισμένος.

Τότε περπατάς στην μέση της λ. Αλεξάνδρας -δεν υπάρχουν αυτοκίνητα άλλωστε- και το εκπληκτικό είναι πως λόγω του χιονιού και του κινδύνου της πτώσης -και των άμεσων συνεπειών της- η ταχύτητα που μπορεί να αναπτύξει ο περιπατητής είναι μία και μοναδική, η απαραίτητη για να μην πέσεις και να φτάσεις κάποια στιγμή -στο απώτερο μέλλον- στον προορισμό σου, και ίδια για όλους. Σαν να σβήνεις τα δακτυλικά αποτυπώματα, σαν να φοράς φακούς επαφής με ίδιο χρώμα σε όλους τους ανθρώπους.
Τους οποίους βλέπεις και παρατηρείς να προχωράνε με σταθερές αποστάσεις μεταξύ τους, σαν καραβάνι στη μέση της -κάτασπρης- ερήμου, μέρος του οποίου είσαι και συ, και ξαφνικά, χωρίς να έχεις ξαναβρεθεί_συναντηθεί με τους συνοδοιπόρους σου, γίνεστε όλοι μαζί μια παρέα που δεν μιλά, που επικοινωνεί με τα μάτια και που υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη και κατανόηση, τόση που ξέρεις πως κανένας δεν θα σχολιάσει περίεργα την αστάθεια με την οποία αντιμετωπίζεις τον πάγο κάτω από τα πόδια σου -όπως και την πολύ συχνή ενθουσιώδη κατάληξη με χέρια, κώλο, πόδια στο παγωμένο οδόστρωμα.

Έτσι, για να μπούμε σε κλίμα χριστουγεννιάτικο -μακάρι και χιονισμένο.