_escape

Μ'αρέσει πολύ αυτή η εικόνα. Τα βιβλία, οι άνθρωποι μπροστά απ'τα βιβλία, μέσα στα βιβλία, βιβλία στα poster, βιβλία στα ράφια.
Άλλωστε, νομίζω, πως οι βιβλιοθήκες, τα bookstore είναι πάντα από τα πιο ευχάριστα μέρη. Γεμάτα γνώσεις, εικόνες, πληροφορίες.
Εκεί που μπορείς να χαθείς, να κάτσεις ώρες, να μην θες να φύγεις.
Να ταξιδέψεις, να περιπλανηθείς, να νιώσεις.
Και όλα αυτά με μερικά φύλλα χαρτιού.

talking_withHadid

Την πρώτη φορά που το βλέπεις, εντυπωσιάζεσαι. Και την δεύτερη και την τρίτη. Η μορφή, η προοπτική, το ασυνήθιστο σου τραβούν την προσοχή. Το ίδιο και η συνύπαρξή του παλιού και του νέου.
Αναμφισβήτητα η Hadid πήρε -δεν ξέρω με ποιές διαδικασίες- οικόπεδο φιλέτο. Δίπλα στο ποτάμι, πρόκειται για το μοναδικό συγκρότημα κτιρίων σε όλο το μήκος της όχθης του καναλιού του Δούναβη που βρίσκεται ανάμεσα στο δρόμο και στο ποτάμι. Όλα τα υπόλοιπα βρίσκονται πίσω από το δρόμο. Και αρκούνται στη θέα και όχι στην επαφή.


Το πιο γοητευτικό κομμάτι του συγκεκριμένου συγκροτήματος κατοικιών -πέρα από τις γραμμές του, την ισορροπία μορφής-υλικού, την στατικότητά του, στοιχεία που ξέρει πως να τα δουλεύει, να τα συνδυάζει και να δίνει το επιθυμητό (τουλάχιστον) εντυπωσιακό αποτέλεσμα- είναι η συνύπαρξή του με το παλιό.
Με αυτό το τούβλινο κτίριο που μπλέκεται με τους όγκους της Hadid, που η γραμμικότητά του αμφισβητείται από τις αναδιπλώσεις του νέου, που η υλικότητά του έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον άσπρο σοβά.
Και που τελικά συμπληρώνονται αρμονικά και ισορροπημένα.

walking_inVienna

Περπατώντας στην Βιέννη και χαζεύοντας τα χρώματα...


Πρόκειται, μάλλον, για μια ανοιχτή ανασκαφή graffiti. Μόνο που δεν ανακαλύφθηκε. Δημιουργήθηκε. Είναι σαν να χτίζεις πάνω σε ερείπια, σαν να ζωγραφίζεις σε ζωγραφισμένο καμβά. Σε κάθε περίπτωση, με όσους περισσότερους τρόπους και αν το περιγράψεις, όσα ονόματα και αν του δώσεις, το σίγουρο είναι πως εντυπωσιάζει. Με τα χρώματα, τα αλλεπάληλα layers, τα σχέδια, τη φαντασία.


Πάνω στους τοίχους, πάνω στις πόρτες, μόνο το πόμολο έχει μείνει καθαρό. Χωρίς αμφιβολία, κάποια στιγμή θα το βάψουν και αυτό. Και όσο συντομότερα, τόσο καλύτερα. The sooner the better.


(Ή πώς επιλέγεις να ενταχτείς στο περιβάλλον...)

walking_inParis

Νομίζω ότι πρόκειται για την πιο όμορφη εκδοχή street art που έχω δει. Για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Πρώτον επειδή βρίσκεται πράγματι στον δρόμο, στο πάτωμα, σε αστικό χώρο και άρα δικαιολογεί πλήρως το όνομά της. Δεύτερον γιατί έχει πολλούς δημιουργούς, φτιάχτηκε "κατά λάθος", από πολλά παπούτσια που πάτησαν πάνω εκεί, καθώς οι ανυποψιάστοι ιδιοκτήτες τους - δημιουργοί εισέρχονταν στο bookshop του μουσείου Branly. Τρίτον, επειδή έχει προοπτικές και προδιαγραφές για να εξελίσσεται, να αλλάζει, να μεγαλώνει, μέχρι κάποιος ανίδεος υπεύθυνος να αποφασίσει να το "διορθώσει" και να καταστρέψει αυτό το μοναδικό δείγμα street art. Τέταρτο και τελευταίο επειδή, χάρη ακριβώς στην τυχαιότητα με την οποία δημιουργήθηκε, σε προκαλεί να επιλέξεις το σχήμα του, τη μορφή του, τί ακριβώς απεικονίζει, τέλος πάντων, χρησιμοποιώντας απλά και μόνο την φαντασία σου.


Το Παρίσι, η αλήθεια, είναι γεμάτο από street art. Ζωγραφιές στους τοίχους, στα πεζοδρόμια, αυτοκόλλητα και tags παντού. Ήταν, άλλωστε, από πάντα -και μέχρι ένα σημείο εξακολουθεί να είναι- μία πρωτεύουσα με τεράστια καλλιτεχνική δραστηριότητα, που αναπόφευκτα οδηγεί σε μία παιδεία διαφορετική, πιο πλούσια και πιο γεμάτη από όσα έχουμε συνηθίσει, ακόμα και στην Αθήνα, σε μία παιδεία που σου δίνει μουσεία, που σε έχει μάθει όμως πρώτα πως να τα βιώνεις, πως να τα ζεις και πως να τα χρησιμοποιείς.

-Δεν μοιάζει με φιγούρα σαν αυτές που χαζεύει και (μάλλον) ζωγραφίζει;-

ένας_μήνας_μετά

Ακούγεται νοσταλγικό. Ίσως και να είναι, όμως.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως -και δεν αναφέρομαι στον Τάσο-, δεν παύει να είναι ο πρώτος μήνας. Ο πρώτος ever που λείπεις σερί από ελλάδα, -άρα- ο πρώτος ever που είσαι σερί στο εξωτερικό. Μπορεί να ακούγονται ίδια, έχουν, ωστόσο, μεγάλη διαφορά μεταξύ τους..

Όπως έχω ξανά_πει, πάντα η εκάστοτε πρώτη περίοδος -η λεγόμενη και "της προσαρμογής"- είναι γεμάτη συναισθήματα. Και μόνο. Μπερδεμένα, ανακατωμένα.

Μετά αρχίζεις και απολαμβάνεις. Αυτό που ζεις, αυτό που έχεις, το διαφορετικό, το νέο, το όμορφο, το άσχημο. Αρχίζεις και εκτιμάς, σέβεσαι, εγκρίνεις, απορρίπτεις. Σε δύο λεπτά βόλτας λες 'γαμώτο, γιατί να μην είναι κ η Αθήνα έτσι;' και 'που χάθηκε πάλι ο ήλιος ρε π****η μου'.


Κάπως έτσι καταλήγεις σε ένα παγοδρόμιο, μπροστά απο το δημαρχείο της Βιέννης, ένα από τα πιο όμορφα και φιλόξενα αστικά τοπία που έχεις δει ποτέ, να χαζεύεις πιτσιρίκια να κάνουν πατινάζ καλύτερα από ότι πρόκειται ποτέ να κάνεις. Και να σε κοροϊδεύουν κιόλας.

weather_(no)cast

Ένα πράγμα δυσκολεύομαι να συνηθίσω.

Βγαίνεις βόλτα το βράδυ, κάνει κρύο, όντως, όσο και να έχεις πιεί -και συνήθως είναι πολύ- το νιώθεις, σε διαπερνά. Κοιτάς ψηλά, τον ουρανό και βλέπεις αστέρια.

-Μου φαίνεται ότι εδώ υπάρχουν περισσότερα, είναι πιο λαμπερά, μπορεί να έχει να κάνει με τη λιγότερη υγρασία (;) που κάνει την ατμόσφαιρα πιο καθαρή, μπορεί να έχει να κάνει με τα λιγότερα φώτα στην πόλη, καθώς οι αυστριακοί -γνωστοί γλεντζέδες- κλείνονται στα σπίτια τους στις 8, σταματώντας ταυτόχρονα οποιαδήποτε παραγωγική διαδικασία της πόλης, εκτός από τα bar και ό,τι ανήκει σε τούρκους, έλληνες, άντε και ισπανούς, κανένα κεμπάπ, δηλαδή.-

Βλέπεις αστέρια, λοιπόν, και σκέφτεσαι την επόμενη μέρα.

Στην Αθήνα, πόσο μάλλον στη Ρόδο, όταν το βράδυ έχει ξαστεριά την ημέρα έχει ήλιο. Είναι κανόνας σχεδόν απαράβατος, με τελικό -υποχθόνιο- στόχο ο καημένος ο ελληνάρας να νομίζει ότι παντού είναι έτσι. Και να προγραμματίζει την επομένη και την διάθεσή του με αυτόν τον τρόπο.

Ξυπνάς, λοιπόν, το πρωί και βλέπεις βροχή. Σε δέκα λεπτά ήλιο. Στο τέταρτο συννεφιά και στο μισάωρο βροχή -και πάλι. Διαδικασία επαναλαμβανόμενη καθ'όλη τη διάρκεια της μέρας.

Απορώ γιατί και πως να υπάρχει Α.Μ.Υ.; (Αυστριακή Μετεωρολογική Υπηρεσία)

deja_vu

2n+1

Ύστερα, λοιπόν, από 2n αναρτήσεις έρχεται η επόμενη.

It's the first day of the rest of my life.

Από Βιέννη. Όπου τα πράγματα που ξανά_βλέπω είναι, ίσως, περισσότερα από αυτά που πρώτο_βλέπω. Άλλωστε όταν επισκέπτεσαι έναν τόπο -είτε ως εν γένει κάτοικος, είτε ως τουρίστας- υπάρχει πρώτα ο χρόνος προσαρμογής. Οπότε δεν παρατηρείς, δεν κοιτάς, δεν αφουγκράζεσαι. Απλά νιώθεις. Ενίοτε θυμάσαι, αναπολείς, συγκρίνεις και νοσταλγείς.


Θυμάσαι βόλτες, στάσεις, εκεί που έφαγες το τελευταίο σου -βιαστικό- κομμάτι pizza, εκεί που γνώρισες για πρώτη φορά την hadid, εκεί που τσακώθηκες, εκεί που το μετάνιωσες, εκεί που βαρέθηκες, εκεί που ερωτεύτηκες, εκεί που έχασες τη φωτογραφική σου, εκεί που πρόλαβες το τρένο.

Το ίδιο και στην Πράγα. Πρώτα οι αναμνήσεις και ύστερα όλα τα άλλα.

Είσαι στο κέντρο της Ευρώπης, το να ταξιδέψεις είναι εύκολο, αναγκαίο, σχεδόν επιβάλλεται. Φοβάμαι, όμως, τα deja vu. Που είναι τριγύρω μου -και είναι αρκετά.

6+1 λόγοι για τους οποίους αγαπάμε το χιόνι

1. Η κίνησή του στο χώρο. Σε αντίθεση με την βροχή που η πορεία που ακολουθεί είναι γνωστή και προδιαγεγραμμένη -υποτασσόμενη στο νόμο της βαρύτητας-, το χιόνι ορίζει τους δικούς του κανόνες, επηρρεάζεται από περισσότερους από έναν παράγοντες, με παιχνιδιάρικη διάθεση και ανύποπτα αποτελέσματα. Η κίνησή του αψηφά τον νόμο της βαρύτητας, δίνοντάς του τη δυνατότητα να κινείται και σε άλλους πλην του z άξονα δημιουργώντας κινηματογραφικές -τουλάχιστον- εικόνες. Μπορεί, δηλαδή, να φανταστεί κανείς τη σκηνή όπου εσύ, εγώ, ο οποιοσδήποτε κάθεται δίπλα στη σόμπα, στο τζάκι, σε οτιδήποτε ή οποιονδήποτε ζεσταίνει, να αφήσει ανοιχτή τη μπαλκονόπορτα και να χαζευεί το χιόνι να μπαίνει στο δωμάτιο.

2. Το χρώμα του. Ανέκαθεν συμβόλιζε αγνότητα, καλοσύνη, ομορφιά. Κάποτε όσο πιο άσπρη ήταν η επιδερμίδα μιας γυναίκας τόσο πιο όμορφη την θεωρούσαν, το μαύρο χρώμα αντιστοιχούσε σε χαμηλότερες κοινωνικές και αισθητικές αξίες. Μπορεί οι καιροί να άλλαξαν, το άσπρο, όμως, πάντα γοητεύει, πάντα φοριέται και πάντα ομορφαίνει. Ακόμα και τις πόλεις μας.

3. Η δομή του. Γιατί όσο άσπρα και να είναι, τα δαντελωτά εσώρουχα μόνο σε πρόστυχες σκέψεις μπορούν να σε βάλουν. Έτσι και οι αραχνοϋφαντοι αστερίσκοι που χαζεύουμε καθώς πέφτουν.

4. Το offset του cityscape, του landscape, του οποιουδήποτεscape. Ποικίλλει ανάλογα με τη θέση του σπιτιού σου, του αυτοκινήτου σου, του εαυτού σου. Είναι κάτι σαν τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, άλλη η τιμή του στην Κηφισιά, άλλη στην Γλυφάδα.

5. Η ευκαιρία που προσφέρει απλόχερα στη δημιουργία. Μπορείς να σκάψεις, να χαράξεις, να χτίσεις, να κάνεις γλυπτική -λέγε με χιονάνθρωπο- με λίγα εκατοστά χιονιού.

6. Γιατί παρόλο το κρύο, παρατάς το αυτοκίνητό σου και περπατάς. Και είναι τέλεια.

7.

in_motion: The sequel

Ύστερα από 4 περίπου μήνες που τραβάς φωτογραφίες, ενθουσιασμένος για την άμεση και ταυτόχρονη παρακολούθηση της απέναντι πολυκατοικίας, προσπαθώντας να κατανοήσεις και να συμφωνήσεις στα δόγματα του metapolis περί αρχιτεκτονικής και διαδικασίας και όχι αρχιτεκτονικής και αποτελέσματος, που βλέπεις την εξέλιξη να υφίσταται μπροστά στα μάτια σου, που βλέπεις ανθρώπους, εργαλεία, υλικά, όλα να συνεργάζονται για να γίνει αυτό που αργότερα θα κράξουμε ως μία ακόμα κακή, αστική, μοντερνιστική, αντιπαροχική πολυκατοικία, που όμως την θαυμάζουμε (;) στη διάρκεια της κατασκευής της, ύστερα, λοιπόν, από ολόκληρη αυτήν τη διαδικασία, την αναμονή, τον ενθουσιασμό, συνειδητοποιείς πως, -αφού οι φωτογραφίες μπήκαν στο premiere και η εικόνα έγινε video και το video έγινε συνέχεια- η πολυκατοικία σου κρύβει το Λυκαβηττό.

_zink

Πόσο καιρό άραγε θα μας πάρει για να φτιάξουμε κινητά που πίσω από την κάμερα των 5mpixel θα υπάρχει αυτό το υπέροχο gadgetάκι, το οποίο ό,τι μόλις φωτογραφήσαμε το μεταμορφώνει σε τυπωμένη φωτογραφία στην άκρη του πορτοφολιού μας;

Μέχρι πρότινος μας αποασχολούσε το θέμα των άπειρων, πλέον, φωτογραφειών, χάρη στην ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Τόνοι στοιβάζονταν σε σκληρούς δίσκους, άλλες τις χρησιμοποιούσες, άλλες δεν τις ξανακοίταζες ποτέ.
Σε καμία περίπτωση όμως η παραγωγή τυπωμένων φωτογραφιών δεν ήταν ανάλογη με την παραγωγή φωτογραφιών.

Άραγε τέτοια μηχανηματάκια, τέτοιες καινοτομίες, μπορούν να ξαναφέρουν την φωτογραφία στα άλμπουμ μας;

in_motion

Architecture is the process by which the organization of activities in space is defined.

Architecture is the process, not the result.

In fact, in most cases, buildings are more beautiful during the construction process than when complete, because they represent the staging of a process of constructing ideas.

The ideal state of a building would be one of constant construction, supporting human activities.

(Θραύσματα απο το metapolis dictionary of advanced architecture, για την τέχνη που όλοι εξασκούμε κάποια στιγμή, είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι.)

_copenhagen

Κοπεγχάγη, 23-27/09/07

Ημέρες χαλάρωσης, χαράς για δέκα φοιτητές αρχιτεκτονικής στην Κοπεγχάγη, ταξίδι απ'τα λίγα -έως τώρα-, απ'τα πιο όμορφα, στα πλαίσια του συνεδρίου της IFHP, στα πλαίσια μιας εκ των ομορφότερων ευρωπαϊκών πόλεων.

Μια πόλη παράδεισος, απ'αυτές που λες "δε θέλω να φύγω"...

Και με συγκυρίες μοναδικές, καλή παρέα και διάθεση στα ύψη.

Ό,τι χρειάζεσαι, δηλαδή.

_xmas: The aftermath

Και εκεί που όλα είναι γιορτινά, χαρούμενα, φωτισμένα, λαμπερά, έρχεται μια μέρα που ξεστολίζεις.

Τα στολίδια μπαίνουν στις κούτες, τα λαμπιόνα μαζεύονται για τα επόμενα Χριστούγεννα (γιατί μόνο τότε μπορείς να γιορτάσεις άφοβα) και το δέντρο...


Το δέντρο ακολουθεί τη νέα αλυσίδα της ανθρώπινης φύσης. Της καταναλωτικής φύσης, αυτής χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς, χωρίς περιβαλλοντικές ανησυχίες.

Όπου παρόλο που ζεις σε μια πόλη -μια μέση ελληνική πόλη- χωρίς πράσινο, δεν σε βάζει σε σκέψεις το γεγονός ότι τοποθετείς, φυτεύεις το δέντρο σου δίπλα στα σκουπίδια. Το κάνεις σκουπίδι, το βάζεις δίπλα σε άλλα σάπια, καταναλωτικά αποφάγια. Έχεις συνηθίσει να ζεις χωρίς πράσινο, ενίοτε σ'αρέσει που ζεις έτσι, λες ότι "καλά θα ήταν να είχαμε και λίγο πράσινο" αλλά δεν το πολυπιστεύεις.

Και γίνεται η ωραία αυτή κιτς γιορτή ένα θλιβερό, καταθλιπτικό, συννεφιασμένο μεσημέρι, όταν περπατάς στο δρόμο απολαμβάνοντας το χειμώνα που -επιτέλους- ήρθε και κοιτάς το δέντρο, χωρίς τα στολίδια του, χωρίς τα λαμπιόνια του, μόνο.

ΥΓ: Το β' ενικό δεν είναι σε καμία περίπτωση επιθετικό, εκφράζει τις δικές μου αστικές και, εν τέλει, περιβαλλοντικές ανησυχίες, για το που ξεκινάει και το που τελειώνει η ανθρώπινη επέμβαση.

_ergastiri...

Μπορεί να φαίνονται μερικά λεπτά, στην πραγματικότητα όμως ήταν ώρες.

Δημιουργικές, ευχάριστες, κουραστικές.
Εκνευριστικές, δύσκολες, βραδινές, πρωινές.

Σε κάθε περίπτωση ενδιαφέρουσες, από αυτές που δύσκολα ξεχνιούνται και ακόμα πιο δύσκολα επαναλαμβάνονται...

Για να θυμούνται αυτοί που ήταν εκεί και να ζηλεύουν αυτοί που την έκαναν (...) ;-)

_goodbye

Μέσα σε έναν παραλογισμό, έναν παροξυσμό και έναν πανζουρλισμό, προσπαθείς να βρεις τρόπο να αποχαιρετήσεις το 2007.

Μια χρονιά που άφησε πίσω της ταξίδια.

Ταξίδια κάθε λογής, πραγματικά, ρεαλιστικά, στα πιο κοντινά, στα πιο μακρινά, στα πιο εξωτικά, στα πιο αστικά, στα πιο προηγμένα, στα πιο τριτοκοσμικά μέρη του κόσμου.

Ταξίδια νοητικά, με το μυαλό, σε καινούριες ιδέες, σε καινούριους κόσμους, σε εικονικά μονοπάτια, σε δεύτερες ζωές, σε νέους συλλογισμούς, σε δήθεν πρωτοπορίες και συστήματα.

Ταξίδια συναισθηματικά, με σκαμπανεβάσματα, καινούριες σχέσεις, παλιές σχέσεις, επαναπροσδιορισμούς, ανακατατάξεις, νέους φίλους, παλιούς και ξανά και πάλι.

Ο μόνος τρόπος για να είσαι πιστός στο παλιό έτος που σε αποχαιρετά, είναι να υποδεχτείς το καινούριο ψάχνοντας, αναζητώντας, ελπίζοντας και προσδοκώντας στα καινούρια ταξίδια.

Σ' αυτά που θα σου φέρει και που δεν θα τα πάρεις ποτέ αν δεν τα κυνηγήσεις.

Καλή -ταξιδιάρικη- χρονιά!

Τα λέμε του χρόνου.