maraveyas illegal

Ένα βαλς από τον Κωστή Μαραβέγια και ένα όμορφο videoclip σκηνοθετημένο από τον ίδιο.

merry crisismas and a happy new fear

Καλή χρονιά, λοιπόν.!

Νέα χρονιά με καινούρια συλλαλητήρια, με περισσότερες προσαγωγές, με περισσότερο ξύλο κατά φοιτητών, περαστικών (είτε φταίγανε είτε όχι), με ανασχηματισμούς, με νέα γκάλοπ!

Νέα γκάλοπ που παρουσιάζουν τη νδ πιο κοντά στο πασοκ, πλησιάζει, λένε στα παράθυρα και δεν μπορώ να κρατηθώ απ' το να κάνω εικόνες απο ουέστερν όπου ο καλός καουμπόϋ κηνυγάει τον κακό ινδιάνο, οι αιμοδιψείς θεατές χαίρονται όσο πλησιάζει, εκστασιάζονται όταν σηκώνει το χέρι και πετάει το λάσσο και όταν ο ινδιάνος πέφτει στο χώμα είναι πλέον έτοιμοι να καταβροχθίσουν οτιδήποτε ακολουθεί στο διαφημιστικό διάλειμμα.

Σε καμία περίπτωση το πασοκ δεν είναι ινδιάνος, δεν είναι καημένος, δεν πέρνουμε το μέρος του, δεν το αγαπάμε. Απλά με τις δημοσκοπήσεις γίνεται πλέον ξεκάθαρο το νόημα του πολιτικού σκηνικού του τόπου. Είναι κάτι σαν τις αναμετρήσεις Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού. Όπου σημασία δεν έχει αν μας τα τρώει ο εκάστοτε πρόεδρος, αν εκείνος πλουτίζει πάνω στα δικά μας πορτοφόλια κοστολογώντας το εισητήριο του αγώνα 10 φορές την πραγματική του αξία -αν λάβουμε υπόψιν μας και την ποιότητα του ελληνικού πρωταθλήματος-, δεν μας νοιάζει καν η ομάδα να τα πηγαίνει καλά στην ευρώπη, οπότε να κάνουμε και μια φιγούρα στους φίλους μας ευρωπαίους, μας νοιάζει ο γαύρος να ξεσκίσει τον βάζελο, ή το ανάποδο, με την ίδια ωμότητα όπως στην περίπτωση του ινδιάνου και του καουμπόυ.

Μόνο που στην κόντρα πασοκ-νδ πρόκειται για πολιτική. Και όταν επί δύο ημέρες η συζήτηση στα μμε γίνεται για τις δημοσκοπήσεις, για την επάνοδο της νδ μετά τον ανασχηματισμό, για τον φόβο που προκαλλεί στο πασοκ, για την αντίδραση του πασοκ που υποστηρίζει ότι αργά ή γρήγορα η διαφορά θα μεγαλώσει, στο φινάλε νέα δημοκρατία είναι αυτή, "πόσο πιο ικανοί είναι οι καινούριοι από τους παλιους;", τότε συνειδητοποιείς ότι εκεί ξεκινά και εκεί τελειώνει όλο το παιχνίδι, στις εντυπώσεις, στα νούμερα (ο καθένας το ερμηνεύει όπως θέλει), ποτέ δεν φτάνει και ποτέ δεν πρόκειται να φτάσει στην ουσία.

υγ: αλλιώς ήθελα να ξεκινήσει η καινούρια χρονιά, θα επανέλθω με άλλα καλύτερα (ελπίζω)...

περί θανάτου

Τον Σαραμάγκου τον γνώρισα έμμεσα, από την ταινία Περί Τυφλότητας. Ολοκληρωμένα, τουλάχιστον, μιας και είχα ήδη εδώ και καιρό ξεκινήσει να διαβάζω το Περί Θανάτου, το οποίο και είχα σταματήσει επειδή έπρεπε να ασχοληθώ με διαβάσματα άλλα, περισσότερο συγκεκριμένα (θεματικά) και εξειδικευμένα.

Με το βιβλίο καταπιάστηκα ξανά πρόσφατα και το τελείωσα προχτές. Τόσο το θέμα της ταινίας (βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του πορτογάλλου νομπελίστα συγγραφέα) όσο και το βιβλίο αφορούν ζητήματα άκρως κοινωνικά, τοποθετούνται σε χρόνο και σε χώρο άγνωστο, χωρίς ήρωες_ατραξιόν, καθώς τα θέματα και το πλάσιμό τους αποτελούν από μόνα τους την ατραξιόν. Στην ταινία, λοιπόν, η όλη υπόθεση ξεκινάει με την φανταστική κατάσταση σύμφωνα με την οποία μία "επιδημία τυφλότητας" εξαπλώνεται σε ολόκληρη την χώρα, σταδιακά, αργά με ευφάνταστα αποτελέσματα και συνέπειες.



Το βιβλίο καταπιάνεται με το ζήτημα του Θανάτου και ξεκινάει και αυτό με την υπόθεση πως την επομένη της αλλαγής του χρόνου, ο θάνατος παύει να υπάρχει σε μία ολόκληρη χώρα. Τα ζητήματα που θίγονται σε αυτή τη διαφορετική θεματολογία θεωρώ πως είναι περισσότερο φιλοσοφικά παρά άμεσα κοινωνικά όπως στο Περί Τυφλότητας. Το πιο ενδιαφέρον και το οποίο υπήρξε η αφορμή για αυτό το post είναι το εξής.

Έχω ξεκινήσει να διαβάζω το βιβλίο. Στην πορεία του είναι ενδιαφέρον, σε μερικά σημεία ανατρεπτικό, όμως στη μεγαλύτερη διάρκεια το επισκιάζει η εντύπωση της ταινίας, γίνονται συγκρίσεις σχετικά με τη θεματολογία (καθώς θεωρώ πολύ πιο άμεση και κοινωνικά συγκλονιστική την ιστορία περί τυφλότητας από την κοσμολογική και φιλοσοφική κουβέντα περί θανάτου), σχετικά με τις επιμέρους ιστορίες που επιλέγει ο συγγραφέας να αναλύσει, τους χαρακτήρες που επιλέγει να σκιαγραφήσει.

Μέχρι που φτάνεις στις τελευταίες 20-30 σελίδες, και εκεί που ακριβώς νιώθεις να επαναλαμβάνονται σημεία, θέσεις, απόψεις, αρχίζεις ουσιαστικά να βαριέσαι και διαβάζεις για να φτάσεις στο τέλος και να μην το παρατήσεις (ας πούμε και ελέω της ταινίας), ξεκινάει η ιστορία των τελευταίων σελίδων, η ανατροπή όσων σχεδόν έχεις διαβάσει στις υπόλοιπες 160 σελίδες, με ένα από τα πιο συγκινητικά, πιο ρεαλιστικά και πιο συγκλονιστικά φινάλε που (προσωπικά) έχω αντικρύσει ποτέ.

Και που με κάνει _για πρώτη φορά_ να ξαναδιαβάσω το τέλος. Ξανά και ξανά.

coke/beer

Ή πώς η διαφήμιση γίνεται τέχνη.

όρια

Πρόκειται για όρια εσωτερικά_άυλα_συναισθηματικά.

Προσωπικά επίσης. Το δικό μου τοποθετείται κάπου μέσα στο ελ.βελ. λίγο μετά το σημείο που ξεκινάνε τα duty free, εκεί που τσεκάρουν την κάρτα επιβίβασής σου και σου επιτρέπουν να περάσεις προς την έξοδο αναχώρησης (συνδέονται, δε, γενικά με χώρους μετεπιβιβάσεων, non-places, που μόνο στόχο έχουν να σε φέρουν πιο κοντά στην ικανοποίηση των επιθυμιών σου).

Είναι αυτή η αόρατη γραμμή που μόλις την περνάς μπαίνεις σε διαφορετική διάθεση, άλλο κλίμα. Γιορτινό, ξεκούραστο, ανέμελο. Σπιτικό.

urbandot

Ή αλλιώς αστική κουκκίδα.

Μπορεί να μην έγινε κάποιο επίσημο welcome post, μπορεί το template να είναι υπό κατασκευή -αν και όπως φαίνεται θα είναι υπό κατασκευή μέχρι να βαρεθούμε να γράφουμε, να μην έχει λόγο ύπαρξης-, όμως εγώ οφείλω, καθώς ανέβασα το πρώτο μου post εκεί, να βάλω και την παραπομπή.

Την παραπομπή στο μεγάλο αδερφάκι. Αν και νεότερο, μεγαλύτερο. Γιατί ξεκινάει μεγαλύτερο, αφού πλέον δεν θα γράφω μόνος μου, δεν θα ζαλίζω τους άτυχους αναγνώστες με προσωπικές σκέψεις. Όχι μόνος μου, τουλάχιστον.

Σκοπός του urbandot, που αποτελεί κοινή προσπάθεια -κατ' αρχήν- δύο, είναι να αποτελέσει σημείο -ανοικτής και online- συγκέντρωσης θεμάτων που θεωρούμε -αρχιτεκτονικά- ενδιαφέροντα. Πράγματα που συζητάμε μεταξύ μας, απόψεις που εκφράζουμε σε πηγαδάκια φοιτητικά -και μη- πλέον παίρνουν έναν χαρακτήρα περισσότερο δημόσιο με απώτερο στόχο να δημιουργηθεί μία κάποια συζήτηση γύρω από θέματα, γιατί όχι και με αποτελέσματα.

Είναι, λοιπόν, το μεγάλο αδερφάκι του city(e)scape -που θα συνεχίσει να υπάρχει με διαφορετικό περιεχόμενο- και για το οποίο είμαι πολύ χαρούμενος και περήφανος, αφού ύστερα από πολλές συζητήσεις απέκτησε τα πρώτα του posts και ξεκινάει μιά διαδρομή ιδιαίτερη και μοναδική στον χάρτη του παγκόσμιου internet.

λ. αλεξάνδρας

Η ομίχλη που απλωνόταν χτες στη λεωφόρο του κέντρου της αθήνας δεν είναι αυτή που ενίοτε μας γοητεύει. Δεν είχε την παγωνιά που την περιβάλλει, το αίσθημα της άγνοιας, την επιθυμία της εξερεύνησης, της ανακάλυψης. Δεν είχε υγρασία.

Η ομίχλη που απλωνόταν στην αλεξάνδρας ήταν άλλου είδους, από αυτό που κανένας δεν θέλει να εξερευνήσει, που σου καίει τα σωθικά, που σε κάνει να δακρύζεις. Που ξέρεις πολύ καλά τι βρίσκεται πίσω της, τι βρίσκεται μπροστά της. Ξέρεις ποιος την προκαλέι, τα πάντα γύρω σου είναι ζεστά, καυτά.


Δεν ήταν η χριστουγεννιάτικη ομίχλη -ατμόσφαιρα- που εγώ επιθυμούσα, που όλοι μας επιθυμούσαμε. Με μια αφορμή ασύλληπτη, αδιανόητη, η πρωτεύουσα βρίσκεται σε ένα κλίμα κάθε άλλο παρά γιορτινό -αν και άκρως φωτεινό και εντυπωσιακό.

Καλό ταξίδι στον μικρό Αλέξανδρο (;)

χιόνι

Βόλτα στην Αλεξάνδρας, χτες βράδυ, ζέστη (με βάση τουλάχιστον τα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα) αρκετή, ώστε να μπορείς να περπατάς χωρίς να χρειάζεται να κουμπωθείς, με βηματισμό αργό, χαλαρό και αδιάφορο. Είχα καιρό να περπατήσω την διαδρομή Μετρό Αμπελόκηποι - Γκύζη, δεν το συνηθίζω εκτός και αν υπάρχει μια καλή παρέα για βόλτα ή δεν υπάρχουν λεωφορεία.

Τελευταία φορά, λοιπόν, ήταν τον περασμένο Φεβρουάριο, οπότε και λόγω του χιονιού που είχε κατακλύσει τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας, οι συγκοινωνίες (άρα και η χρήση αυτοκινήτου) είχαν σταματήσει.


Τα δυο αξιοπρόσεκτα του θέματος είναι:
α. στην Αθήνα χιονίζει κάθε δύο χρόνια, 2004_2006_2008 -προφανώς αναφέρομαι στο κέντρο, αφού στα ΒΠ χιονίζει κάθε Δευτέρα_Τετάρτη_Παρασκευή-, φέτος, δηλαδή δεν προβλέπεται, άσχετα με τα νέα κλιματικά δεδομένα, τις νέες αλλαγές που έχουν θέσει την Ευρώπη σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και παντού χιονίζει, εκτός από την Αθήνα που σχεδόν κυκλοφορούμε με κοντομάνικο, ο ήλιος καίει -για όλους- κτλ κτλ.
β.όταν περπατάς στον δρόμο, ο καθένας κινείται με την δικιά του, εντελώς προσωπική ταχύτητα. Θα πρότεινα μάλιστα το εν λόγω χαρακτηριστικό να αναχθεί σε ιδιαίτερα σημαντικό και κατ' εξοχήν προσωπικό, σαν το δακτυλικό αποτύπωμα, την οδοντοστοιχία, την κόρη του ματιού και το dna, αφού προφανώς γίνουν οι απαιτούμενες μελέτες που θα αποδείξουν την αλήθεια των ισχυρισμών μου. Ο καθένας, λοιπόν, για τους δικούς του ιδιαίτερους και ποικίλλους λόγους περπατάει με διαφορετική ταχύτητα, ανάλογα με την βιασύνη του, συχνά την καταγωγή του, τη διάθεσή του και άλλους πολλούς παράγοντες.
Τα πράγματα αλλάζουν όταν ο δρόμος είναι χιονισμένος.

Τότε περπατάς στην μέση της λ. Αλεξάνδρας -δεν υπάρχουν αυτοκίνητα άλλωστε- και το εκπληκτικό είναι πως λόγω του χιονιού και του κινδύνου της πτώσης -και των άμεσων συνεπειών της- η ταχύτητα που μπορεί να αναπτύξει ο περιπατητής είναι μία και μοναδική, η απαραίτητη για να μην πέσεις και να φτάσεις κάποια στιγμή -στο απώτερο μέλλον- στον προορισμό σου, και ίδια για όλους. Σαν να σβήνεις τα δακτυλικά αποτυπώματα, σαν να φοράς φακούς επαφής με ίδιο χρώμα σε όλους τους ανθρώπους.
Τους οποίους βλέπεις και παρατηρείς να προχωράνε με σταθερές αποστάσεις μεταξύ τους, σαν καραβάνι στη μέση της -κάτασπρης- ερήμου, μέρος του οποίου είσαι και συ, και ξαφνικά, χωρίς να έχεις ξαναβρεθεί_συναντηθεί με τους συνοδοιπόρους σου, γίνεστε όλοι μαζί μια παρέα που δεν μιλά, που επικοινωνεί με τα μάτια και που υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη και κατανόηση, τόση που ξέρεις πως κανένας δεν θα σχολιάσει περίεργα την αστάθεια με την οποία αντιμετωπίζεις τον πάγο κάτω από τα πόδια σου -όπως και την πολύ συχνή ενθουσιώδη κατάληξη με χέρια, κώλο, πόδια στο παγωμένο οδόστρωμα.

Έτσι, για να μπούμε σε κλίμα χριστουγεννιάτικο -μακάρι και χιονισμένο.

αλλαγή πορείας

Για λόγους που θα αποκαλυφθούν εν καιρώ, το blog στον δεύτερό του χρόνο αλλάζει πορεία, στόχους, αφορμές και (ίσως) αποτέλεσμα.

Ο εικονικός περίπατος στην μητρόπολη (ή μήπως ο περίπατος στην εικονική μητρόπολη) γίνεται περισσότερο διαισθητικός, συναισθηματικός. Αφορμές θα είναι ακούσματα, ήχοι, εικόνες που χτυπούν σε νεύρα αισθητικά. Η αναζήτηση και η εξερεύνηση συνεχίζεται και στις σελίδες της λογοτεχνίας και στον τρόπο με τον οποίο ο (αστικός) χώρος γίνεται αντιληπτός και αποδίδεται από τους συγγραφείς.

Φράσεις, εκφράσεις, παραφράσεις θα είναι πολύ πιο πυκνές στη νέα δομή του blog, στην προσπάθεια να γίνει η αναζήτηση πιο ευρεία, πιο ανοιχτή, λιγότερο αρχιτεκτονική (με την παραδοσιακή της έννοια και ερμηνεία), πιο επίκαιρη.

Η νέα σελίδα γράφεται με δύο διαφημιστικά (ας πούμε) σποτ, που δεν χωράνε λόγια ή επεξηγήσεις.

happy birthday

Καθυστερημένα.

Και αδικαιολόγητα.

Το blog έκλεισε έναν χρόνο, λοιπόν, προχθές, στις 28.

Έναν χρόνο που με βοηθούσε να εκφράσω τις σκέψεις μου, τις ανησυχίες μου. Να διατυπώσω τα ερωτήματά μου, να πάρω (;) απαντήσεις. Προσπαθούσα να γράφω συχνά, είχα πολλές φορές πράγματα στο μυαλό μου έτοιμα για δημοσίευση που δεν πρόλαβα να γράψω και που με τον καιρό τα ξέχασα.

Θυμάμαι περίπου έναν χρόνο πρίν, όταν ανέβηκε το πρώτο post. Θυμάμαι τα συναισθήματα, τα αποτελέσματα της προσπάθειάς μου να προσθέσω μία τελεία στον ασύλληπτο κόσμο του ιντερνετ, του παγκόσμιου χωριού, να αφήσω το εικονικό μου μονοπάτι σε έναν χώρο που δεν υπάρχει όπως έχουμε παραδοσιακά μάθει να αντιλαμβανόμαστε το χώρο, που είναι όμως εξίσου αληθινός και ρεαλιστικός όταν η συζήτηση έρχεται στα συναισθήματα και στον τρόπο που προσπαθεί ο καθένας να τα αποκρυπτογραφήσει και να τα μεταδώσει.

Και μπορώ -με σιγουριά- να πω, ότι ένιωσα ωραία. Ένιωσα ας πούμε, περήφανος που βάζω ένα -εικονικό- πετραδάκι στην τεράστια αυτή -εικονική- κατασκευή.

Χρόνια πολλά, λοιπόν!

hyperspace

Stacks/Servers
In early libraries, with small numbers of volumes, books had lined the walls of the reading room. Later, as the ratio of book storage to reading space changed, the book stacks were separated from the reading rooms and increasingly became the dominant spatial element.

Galleries/Virtual Museums
Each item in the collection can have hyperlinks to other items that are related in some interesting way, so that the virtual museum visitor can construct a particular path through the collection according to personal interest. A vitrual museum can offer far more choices of exploration than even the Pinakothek. (The Alte Pinakothek, Munich, by Leo von Klenze, 1826-1836)

Theaters/Entertainment Infrastructure
Entertainment is information. (...) If you receive three-dimensional models of a sporting event rather than a stream of two-dimensional video images, you could take control of some directorial functions by selecting viewpoints and operating a virtual camera.

Θραύσματα από "City of Bits", William J. Mitchell

λονδίνο, άμστερνταμ και βερολίνο (...η συνέχεια)

Με αριθμούς, λοιπόν.

Τις ταξιδιωτικές μου εμπειριές και περιπέτειες τις μετράω από τη στιγμή που άρχισα να ζω μόνος μου, να κανονίζω μόνος μου, να επιλέγω -σχεδόν πάντα- μόνος μου. Ή εν πάσει περιπτώση να έχω δικαίωμα λόγου και επιρροής σε μία ομάδα ανθρώπων με την ίδια ηλικία, τα ίδια ενδιαφέροντα και τα ίδια ακούσματα με μένα. Τις μετράω, λοιπόν, από το δεύτερο έτος και από το ταξίδι στην Πράγα -οικογενειακώς, αλλά πολύ διαφορετικό από παλαιότερα οικογενειακά ταξίδια-, περίπου 4 χρόνια από σήμερα.

Από τότε οι πόλεις που επισκέφτηκα, ύστερα από ένα ξεσκόνισμα στον σκληρό δίσκο του μυαλού και του υπολογιστή μου -από ένα σημείο και έπειτα αυτά τα δύο έχουν αρχίσει να λειτουργούν παράλληλα, συμπληρωματικά- αριθμούν τις 38. Μέσα σε 48 μήνες. Με μία απλή διαίρεση και μία μέθοδο των τριών, μπορεί κανείς να υπολογίσει πως κάθε 37 περίπου μέρες τα 4 αυτά χρόνια έβλεπα και μία καινούρια πόλη. Και δεν είναι κάποιο προνόμιο αποκλειστικά δικό μου. Στην αρχή δεν ήταν καν στόχος, ούτε σκοπός να ταξιδεύω και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό. Εννοώ, πως οι γνωστοί μου -αρχιτέκτονες- μετρούν αντίστοιχους αριθμούς.

Τα ταξίδια αυτά σαφώς και δεν ήταν όλα ίδια. Κάποια ήταν μικρά, βιαστικά, έντονα, κάποια άλλα χαλαρά, μεγάλα, μερικά και αδιάφορα. Άλλωστε δεν μπορείς να το ξέρεις από πριν, και να κάνεις τις ανάλογες επιλογές. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν μετάβαση από τον έναν τόπο στον άλλον, ήταν παρατήρηση, διασκέδαση, ψυχαγωγία, ήταν τελικά εκπαίδευση.

Γιατί, αν κάνουν κάτι τα ταξίδια, τότε αυτό είναι ένα και μόνο πράγμα. Σου ανοίγουν το μυαλό. Μαθαίνεις να βλέπεις, να παρατηρείς, να αξιολογείς, να επικρίνεις, να δέχεσαι, να απορρίπτεις, να νιώθεις, να εκτιμάς. Αυτά που βλέπεις έξω και αυτά που έχεις μέσα.

Και μπορεί τελικά τα τελευταία ταξίδια να ήταν λιγότερο συναρπαστικά, επειδή ακριβώς έχω συνηθίσει την διαδικασία. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν αδιάφορα.

(...άμα αρχίσεις να σκέφτεσαι και να μιλάς ή να γράφεις για τα ταξίδια δεν τελειώνεις ποτέ)

τρίφωνο

Είναι από τα τραγούδια που σου τραβάνε την προσοχή, που τα αναζητάς στο ραδιόφωνο, που σε συνεπαίρνει κατ' αρχήν ο ρυθμός τους. Μέχρι να ακούσεις τυχαία -ή όχι- ποιος το τραγουδάει, πως το λένε και να μπορέσεις να το αναζητήσεις στον ατελείωτο θησαυρό του διαδικτύου.

Με ένα κλιπάκι -όχι το επίσημο- πολύ απλό, πολύ ατμοσφαιρικό, πολύ γρήγορο, που ακολουθεί το ρυθμό, που δεν μπλέκει με τα λόγια, με τον στίχο, τον οποίο αφήνει να αναδυθεί με την δικιά του -τεράστια- δυναμική.

Ένα τραγούδι από το Τρίφωνο και ένα κλιπάκι από τον christosonEMI από αυτά που τα ακούς όλη μέρα, συνεχόμενα.

"...να μου μιλάς σιγανά στ' αυτί
γιατί σ'ακούνε τη νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρύφτει."

λονδίνο, άμστερνταμ και βερολίνο

έχεις ξεχάσει πού ακριβώς θέλεις να πας

Και αν όχι ακριβώς έτσι, πάντως σίγουρα έχεις ξεχάσει πώς είναι να νιώθεις ενθουσιασμένος για ένα καινούργιο ταξίδι, έναν νέο προορισμό, που πάνω κάτω σου θυμίζει παλιά ταξίδια, γνωστούς προορισμούς.

Κατά τη διάρκεια ενός -ακόμη- ταξιδιού, βρίσκεσαι πίσω από ένα τζάμι παραθύρου, παρατηρώντας τον δρόμο από το ύψος και την απόσταση του τρίτου ορόφου. Και συνηδειτοποιείς -μάλλον σοκαρισμένος και ως ένα σημείο απογοητευμένος- ότι δεν βρίσκεις -ούτε καν ψυχολογικά- κάποια διαφορά στον τρόπο που αισθάνεσαι και βιώνεις την πόλη που μόλις γνώρισες.

Σωματικά έχει σταματήσει να σε επηρρεάζει εδώ και πολύ καιρό, όταν η βαλίτσα στο χέρι σου έγινε καθημερινότητα, η κούραση του αεροπλάνου ξεπεράστηκε και η ανάγκη προσαρμογής του σώματός σου σε νέες -καιρικές, κλιματικές ή δεν ξέρω τι άλλο- συνθήκες, εκμηδενίστηκε.

Αυτό που σε σοκάρει όμως, είναι η ψυχολογική απάθεια με την οποία αντιμετωπίζεις αυτό που για άλλους είναι συναρπαστικό, το γεγονός πως είτε βρίσκεσαι στην Αθήνα, είτε στην Βενετία, στο Τορίνο ή δεν ξέρω που αλλού, είναι -σχεδόν- το ίδιο και το αυτό. Σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο αρνητικό όσο ακούγεται, είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον αυτό που σου συμβαίνει, έχεις πλέον βγει από το πετσί του τουρίστα, έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις συνειδητά πράγματα που θες να βιώσεις στην κάθε χώρα-πόλη, διαλέγεις ανάμεσα στον τουριστικό πλουραλισμό αυτά τα ένα-δύο που θεωρείς ότι αξίζουν, δεν είναι άλλωστε η θέα από ένα μεσαιωνικό κάστρο στο πιο ψηλό σημείο του λόφου που κάνει τη διαφορά, είναι το κάστρο αυτό καθεαυτό, θέες έχεις δει πολλές, δεν διαφέρουν και τόσο η μία από την άλλη, έχεις τη δυνατότητα να αποστασιοποιηθείς από καταστάσεις και ταξιδιωτικές συμπεριφορές καθιερωμένες, ΩΣΤΟΣΟ δεν μπορείς παρά να αισθάνεσαι περίεργα.

_background 3

Ξυπνάς ξημερώματα, ο ήλιος δεν έχει ακόμα ανέβει, μέσα, όμως, από τις γρύλιες του παραθύρου, καταλαβαίνεις πως η νύχτα -στην πιο σκοτεινή της μορφή- δεν αργεί να φύγει.
Ξυπνάς χωρίς λόγο, επειδή έτσι έτυχε. Χωρίς κάποια αφορμή, χωρίς κάποιον θόρυβο. Και μετά ακούς.
Ακούς τη νύχτα, όπως αυτή συχνά εμφανίζεται στην ελληνική μητρόπολη, στην πιο σκοτεινή της μορφή. Στην πιο βίαιη, όχι σωματικά (;), ψυχολογικά σίγουρα. Ακούς φωνές, υποθέτεις, για την ακρίβεια, πως πρόκειται για φωνές, στα αυτιά σου φτάνουν σαν ψίθυροι από άποψη έντασης, νιώθεις όμως το πάθος, την αγωνία, την αγανάκτηση που τις περιβάλλουν, και είσαι σίγουρος ότι πρόκειται για φωνές.
Γυναικείες φωνές, μαζί με κλάμα, όχι φόβου, ξέρεις από την πρώτη στιγμή πως με κάποιον τσακώνεται, κάποιος που κάτι της έκανε -ή δεν της έκανε-, κάποιος που την στενοχώρησε, κάποιος που δεν δικαιολόγησε τον σεβασμό της, τον χρόνο της, την αγάπη της.
Κάποιος που δεν μιλάει, δεν φωνάζει, δεν ακούγεται. Που η ενοχή του δεν του επιτρέπει να μιλήσει, που επιλέγει να κρατήσει μία στάση βουβή.
Σαν την στάση που κρατάς και σύ, ακούγοντας με ορθάνοιχτα -πλέον- μάτια, τη γυναίκα να φωνάζει, χωρίς να μπορείς να ξεχωρήσεις λέξεις, πέρα από μερικά "τίποτα" και μερικά "όχι". Που νιώθεις όμως την συναισθηματική της ένταση, την αγωνία της.
Όπως ακριβώς την νιώθει ολόκληρη η πόλη γύρω της, μπορείς να φανταστείς ομόκεντρους κύκλους με κέντρο την τραγική παρουσία της και ακτίνες που μεγαλώνουν αντιστρόφως ανάλογα σε σχέση με το πόσους συνανθρώπους κρατάει ξύπνιους.
Σε σχέση τον αριθμό των ανθρώπων που βρίσκονται σε ημι-σκοτεινά δωμάτια, με τα μάτια ανοιχτά, χαμένοι σε μία βουβή κατάσταση συμπαράστασης.