city(e)scape

ιστορία καθημερινής τρέλας

2011-10-13T14:18:00.003+03:00

Έχεις βγει για βόλτα το βράδυ, είσαι στην γειτονιά σου στο γκύζη, εκεί που μένεις αρκετό καιρό ώστε να την θεωρείς πραγματικά γειτονιά σου, ότι την γνωρίζεις, μπορεί βέβαια να μην ξέρεις τα ονόματα των γειτόνων σου αλλά στα μητροπολιτικά δεδομένα αυτό δεν έχει σημασία.

Γυρίζεις, λοιπόν, το βράδυ σπίτι, ήσουν για ποτό με φίλους, τι το πιο κοινότυπο και συνηθισμένο, είναι νωρίς, μόλις 11 και πας να χαθείς στο ίντερνετ για άλλο ένα βράδυ και μετά να κοιμηθείς. Έως και βαρετό ακούγεται. Έχει ζέστη αν και οκτώβρης, ευτυχώς ο καιρός στην πρωτεύουσα είναι ακόμα καλός, αλλού έχει χαλάσει προ πολλού. Ξεκλειδώνεις την πόρτα της πολυκατοικίας και πάνω στο ραφάκι μπροστά από τον καθρέφτη απέναντι από την πόρτα του ασανσέρ υπάρχει ένα γράμμα για σένα.

Το ανοίγεις και διαβάζεις τα εξής:

Αγαπητέ Κύριε Γ.,

Μέσα στον φάκελο θα βρείτε το Αυθεντικό Πρόστιμο για την παράνομη παράθεση σκουπιδιών στον δημόσιο χώρο της οδού Λομβάρδου, Γκύζη, Αθήνα στις 09 Οκτωβρίου 2011. Αποδείξεις έχουν αφαιρεθεί από τα σκουπίδια σας, που ταυτοποιούν εσάς ως τον ιδιοκτήτη των σκουπιδιών και την διεύθυνσή σας ως εκείνη από όπου προήλθαν τα σκουπίδια σας.

...

Εάν πληρώσετε το πρόστιμο εντός 14 ημερών από την ημέρα της ειδοποίησης δεν θα προχωρήοσουν οι διαδικασίες εκδίκασης της υπόθεσης εναντίον σας. Εάν για οποιονδήποτε λόγο δεν εξοφλήσετε το πρόστιμο εντός 14 ημερών, τότε πρέπει να σας προειδοποιήσω ότι η παράνομη παράθεση σκουπιδιών είναι ποινικό αδίκημα και μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα πρόστιμο έως 60000 ευρώ και/ή φυλάκιση έως 5 χρόνια.

Όπου Αθήνα/Γκύζη/Λομβάρδου βάλτε Εδιμβούργο και όπου ήλιος και ζέστη βάλτε βροχή και κρύο και έχετε μία αληθινή ιστορία.

υγ1: το πρόστιμο είναι 50 λίρες αγγλίας

υγ2: κορόιδευα εγώ που στον στρατό έκαιγα τα έγγραφα κάθε μεσημέρι για να μην τα βρει ο εχθρός και που τα τηλέφωνά είχαν κολλημένη επιγραφή "προσοχή! ο εχθρός παραμονεύει". Πρέπει να βάλω (ανώνυμα) ένα βαρέλι στην πίσω αυλή και να καίω όλες τις αποδείξεις της ταυτότητάς μου.

υγ3: και ψάχνω όλη μέρα το indymedia και δεν λέει τίποτα γι αυτό. Πού είναι ο μπάτσος να συμφωνήσω μαζί του;

working_together

2011-03-10T20:16:00.003+02:00

athens from far

2011-02-26T23:12:00.001+02:00

(good)morning view

2011-02-01T20:39:00.001+02:00

2011

(de)contextualize

2010-11-20T15:17:00.004+02:00

ή όταν μένεις μια βδομάδα μέσα στο σπίτι.

Τότε μάλλον το context, το ευρύτερο, το έξω από το σπίτι, αυτό που έχει αλλάξει φέτος, όπως είχε αλλάξει και πέρυσι, αρχίζει να θολώνει. Αρχίζεις κατ'αρχήν να το ξεχνάς. Να το θεωρείς δεδομένο;

Και αρχίζεις να νιώθεις όπως όταν ένιωθες στην αθήνα στο σπίτι κάνοντας εργασία, στα καμαρίνια κάνοντας διπλωματική, σε όλους τους χώρους εργασίας που κατά καιρούς βρέθηκες για πολλές μέρες και ώρες χωρίς διάλειμμα (από τον χώρο, από το context, το στενότερο, το μέσα στο σπίτι, που και αυτό έχει αλλάξει φέτος, αλλά που για διάφορους λόγους και σχεδόν εναγωνίως προσπαθείς να το κάνεις να μοιάσει στο προηγούμενο, όχι σε αυτό που ήταν πέρυσι, αλλά από πρόπερσι και πάει λέγοντας). Ή μάλλον αρχίζεις να μην νιώθεις.

Έχουμε, λοιπόν, δύο ζητήματα.

Πρώτο ότι όταν βγαίνεις από το σπίτι ύστερα από μία εβδομάδα, κατά την οποία τον χρόνο που είσαι ξύπνιος τον έχεις αφιερώσει σε μεγάλο ποσοστό κάπου μεταξύ υπολογιστή (επικοινωνώ, σχεδιάζω, βλέπω, χαζεύω, διαβάζω, γράφω) και βιβλίου (επικοινωνώ (;), διαβάζω, μελετάω, σημειώνω), συνειδητοποιείς ότι καθόλη την εβδομάδα είχες ξεχάσει που βρισκόσουν. Η επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο ήταν μέσα από παράθυρα (κυριολεκτικά και ηλεκτρονικά), με αποτέλεσμα να έχεις σχεδόν ξεχάσει ότι δεν είσαι στην αθήνα ή στην ρόδο, αλλά κάπου μακριά, όπου ζεις μόλις τρεις μήνες, ίσως έχει γίνει και μέχρι ένα σημείο καθημερινότητα, αλλά αυτό είναι ακριβώς που πρέπει να καταπολεμήσεις. Το να γίνει αυτός ο χρόνος, ο ημερολογιακός, καθημερινότητα. Ή μήπως όχι; Σε κάθε περίπτωση έχεις καταφέρει να ξεαγκιστρωθείς από το περιβάλλον σου, context -> decontextualize.

Δεύτερο, context σε μία άλλη κλίμακα, αυτή μέσα από τους τοίχους. Με το οποίο, ακόμα και αυτήν την εβδομάδα (πόσο μάλλον αυτή την εβδομάδα) είσαι αγκιστρωμένος, hooked. Και που εδώ και εβδομάδες προσπαθούσες να του δώσεις το δικό σου στίγμα, να το κάνεις να μοιάζει με παλιά, να σου θυμίζει κάτι οικείο, ακόμα και αν το έκανες ασυνείδητα το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και το αυτό. Contextualize.

home@edinburgh

2010-11-08T19:34:00.005+02:00

remediation (in a personal sense)

2010-10-11T15:15:00.002+03:00

Ή αλλιώς, χωρίς tv.

Σταδιακά, η αλλαγή αυτή φτάνει στο 100%.

Ξεκίνησε, μαζί με την διπλωματική (νομίζω, λίγο αργότερα, λίγο νωρίτερα, δεν έχει σημασία), που σημαίνει πολλές ώρες στη σχολή (άσχετα αν είναι δημιουργικές ή όχι), λίγες ώρες στο σπίτι, λίγες ώρες με την τηλεόραση. Ο επαναπροσδιορισμός του μέσου τελείωσε, βέβαια, νωρίτερα, όταν η τελευταία (ελληνική) σειρά που παρακολούθησα με τους όρους της τηλεόρασης του 20ου αιώνα, ήταν 'στο παρά πέντε'. Έκτοτε η τηλεόραση χρησιμοποιήθηκε, όπως (εκ των υστέρων) ο -διασυνδεδεμένος- υπολογιστής.

Μετά τη διπλωματική ήρθε ο στρατός. Ακόμη (πολύ) λιγότερη τηλεόραση, αφού οι ελεύθερες ώρες ήταν λίγες και (στην αρχή τουλάχιστον) επέλεγες να τις περάσεις στο κρεβάτι σου, παρά στο, μάλλον αφιλόξενο/σκοτεινό, κψμ. 'Φωτεινές' εξαιρέσεις στην απεξάρτηση από την tv ήταν οι έξοδοι, όπου η αποβλάκωση λόγω στρατού είχε αγγίξει υψηλά επίπεδα και το μεταβατικό πέρασμα από την τηλεόραση ήταν συχνά αναγκαίο.

Και, πλέον, το εξωτερικό. Όπου η τηλεόραση σαν έπιπλο δεν υπάρχει, άρα ούτε η πρόσβαση στην 'πληροφορία' της. Τουλάχιστον η άκριτη και χωρίς φραγμούς.

Η μετάβαση, όμως, γίνεται παράλληλα με την αλλαγή στον τρόπο που χρησιμοποιεί ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος τον υπολογιστή και την πρόσβαση σε κάθε λογής δίκτυα. Και που του επιτρέπει να επιλέγει οποιοδήποτε τηλεοπτικό πρόγραμμα ανά πάσα στιγμή (ετεροχρονισμένα, αλλά αυτό το συνηθίζεις, όπως συνηθίζεις στην ιδέα ότι δεν θα δεις μια ταινία στην πρεμιέρα της, αλλά λίγο αργότερα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων), σερβιρισμένο στο laptop/desktop. Με την δυνατότητα pause, stop, play. Και με livestream σε HD, γιατί απλά μπορείς.

ps: οι ελάχιστες εξαιρέσεις αφορούν τα αθλητικά δρώμενα, που δεν μπορείς να τα δεις ετεροχρονισμένα, ευτυχώς ο γαύρος δεν παίζει φέτος championsleague, τον βάζελο, ποιος νοιάζεται να τον δει.

εντιμπορο (behind the wheels)

2010-10-09T16:36:00.004+03:00

memory

2010-09-30T21:09:00.007+03:00

(...) Moreover, a quite interesting part of the research project analyzed above, was a connection between the interactive, real time, informational map of SL with the real world online mapping (google maps/earth, GIS as well) (...).

Συνεχίζοντας απο εκεί και πηγαίνοντας κάπου εντελώς διαφορετικά.

Κατεβαίνω το royal mile, ή αλλιώς τον δρόμο που κάποτε έπαιρναν οι ντόπιοι βασιλιάδες για να κατέβουν από το κάστρο του εδιμβούργου προς τα ανάκτορα, και που πλέον είναι ό,τι πιο τουριστικό έχει να επιδείξει η πόλη, παρόλ'αυτά πολύ γραφικό και όμορφο. Και -πολύ λογικά- γεμάτο με τουρίστες και ξεναγούς. Άλλοι σοβαροί και (ψιλό)κουστουμάτοι, άλλοι πιο χύμα και προσιτοί, σε διάφορες γλώσσες να λένε πάνω-κάτω τα ίδια παραμύθια.

Το εντυπωσιακό είναι αυτό το πάνω-κάτω. Προφανώς και ο καθένας τους έχει κάποιες γνώσεις ιστορίας, ίσως έχει και κάποιες αναμνήσεις να αφηγηθεί, τελικά αυτό που ενδιαφέρει -τον επισκέπτη- όμως δεν είναι μία πιστή και εξακριβωμένη ιστορικά αφήγηση γεγονότων, αλλά μια αληθοφανής εκδοχή μιας/της ιστορίας. Και μάλλον εντυπωσιακή.

Έχοντας στο μυαλό μου τα digital media (που φροντίζουν να μην βγαίνουν εύκολα από την σκέψη μου) και κυρίως το απόσπασμα που παραθέτω παραπάνω από το research proposal σκέφτομαι το google maps/earth και το σύνολο των φωτογραφιών που έχουν ανέβει online για μέρη σε όλο τον κόσμο + τις 3d απεικονίσεις του earth/ή τη δυνατότητα εικόνας 360 μοιρών που σου δίνει το street view και έτοιμο το puzzle!

Προφανώς είναι πλέον πολύ πιο εύκολο να έχουμε πρόσβαση σε πληροφορίες για περιοχές που δεν έχουμε επισκεφτεί. Μπορούμε να υποθέσουμε, επίσης, ότι η κάθε εικόνα μπορεί να μας δημιουργήσει αναμνήσεις. Ή τέλος πάντων, η κάθε εικόνα να έχει επίδραση σε κάτι μεταξύ της μνήμης/αντίληψης/φαντασίας μας (memory/perception/imagination).

Οπότε φτάνουμε κάπου εδώ:

Can we really talk about constructed memory because of the digital media? Or maybe we should rephrase saying that the boundaries among memory/perception/imagination become more blurry on the informational age?

What happens is that anyone can easily access interactive/informational maps. Maps of real/built environment, where he/she can not only process various information referring to the area of interest, but also see pictures of the area. According to the engine being used, he/she can either have a panoramic view of the neighborhood (google street view) or a 3d model (google earth). Thus, our perception of an area we've never been to becomes more and more clear. Virtual worlds like SecondLife also offer the possibility to the user/citizen to experience a walk close/through monuments or characteristic spots of almost every (very real) city.

Even though it's quite far from someone to be confused between real/virtual it becomes much more common every day to use digital media in order to recognize areas through interactive and informational mapping. The more we use it, the more familiar it gets. How far are we actually from having constructed memories of places we've never been to? From neighborhoods seen only through google's applications or 3d virtual worlds?

research(ing)@edinburgh

2010-09-30T17:05:00.002+03:00

Αντιγράφω (και) εδώ το research proposal με το οποίο έγινα δεκτός στο msc by research digital media and culture του university of edinburgh.

Απλά για να είναι η αρχή στο νήμα που (ελπίζω) θα ξετυλιχτεί σιγά σιγά.

Έχουμε και λέμε:

One of the most up-to-date research interests worldwide is about the commitment of computers and networking in social life. Phenomena known as Web 2.0, social networking (facebook, twitter, etc), blogging, free/open source software (linux) tend to set completely different bases on the way we think about everyday actions, such as socializing. My topic of research interest includes 3d virtual worlds (like Second Life), social media (like facebook, twitter, linkedin etc) and the way they transform the human profile. Researchers believe we are living in an era resetting the human profile into a dual (virtual and real) one, where every person tries already to find how to manage his/her time/work/pleasure between his/her virtual and real profile.

A key point of my academic career has been my research project regarding the, very famous at the moment, virtual world of Second Life (SL), and its historical, sociological and architectural parameters. Running through the history of online gaming/socializing can be noticed the progress of the way people used to understand/imagine/live in virtual space, from the very first MODs/IRC (internet relay chat), where text-based environments recreated virtual worlds/while the term “chat-room” also refers to a space-based socialization, to the 3d virtual, real time worlds, where it's on user's virtual (or not) hands to create his/her own (still virtual) world/house/decoration/clothing/body/self. Questions arise on the way such online platforms can be used to rethink on, among others, architectural issues, based on space. If and how, for example, can scripting [a necessary way of creating in the world of SL used by everybody (including architects) when at the s ame time the very same tool is used in real architectural projects, considered to be the mainstream creating procedure] be tested in a unreal (from the materialistic aspect), yet full of socialization, environment.

Moreover, a quite interesting part of the research project analyzed above, was a connection between the interactive, real time, informational map of SL with the real world online mapping (google maps/earth, GIS as well), where tons of information seems to be really easily and widely accessible, sometimes even more than (what is supposed to be) normal, considering the violation of human rights and personal data. On the contrary, from personal experience, I could dare to guess that younger people tend to be much more revealing about their personal info, than older ones, since they're more familiar in using/understanding(?) digital media. A research in the change of human profile and the way people tend to think about what is personal and what is not, what can be pinched on our (virtual) wall and what not, the (new) boarders of our hidden area, sounds quite interesting.

back

2010-09-27T22:16:00.004+03:00

this ground was purchased by his family,
consisting of 9 feet in length
and 3 feet in breadth

Πίσω, λοιπόν, από Εδιμβούργο.

Let's see.

lost vs ΕΣ

2010-06-30T18:16:00.002+03:00

..όταν και τα δύο βρίσκονται κάπου στα τελειώματά τους..

Χωρίς να θέλω να πω οτιδήποτε σημαντικό, έχω να παρατηρήσω το εξής.

(Ξανα)Βλέποντας μανιωδώς τον 5ο κύκλο του lost, αρχικά για να τον θυμηθώ και να μπορέσω να παρακολουθήσω αναπόσπαστος τον 6ο και τελευταίο, κυρίως όμως για να καλύψω την πλήξη των τελευταίων ημερών στον εσ, χαζεύω τα επεισόδια όπου οι oceanic 6 επιστρέφουν στο νησί, ο καθένας για να αντιμετωπίσει δικά του προβλήματα (άλλωστε δεν υπάρχει persona εκεί μέσα που να μην χαρακτηρίζεται επιεικώς προβληματικός), και όπου ο Sawyer, ως La Fleur πλέον, αναλαμβάνει να τους εντάξει στην (επί 1977?) dharma initiative, παρουσιάζοντας την λογική σύμφωνα με την οποία η εν λόγω οργάνωση/πρωτοβουλία/σύνολο_από_ψυχάκια επιλέγει και τοποθετεί τα νέα μέλη της σε διάφορες θέσεις. Έτσι ο Jack γίνεται καθαρίστρια, η Kate μηχανικός αυτοκινήτων και ο Hurley μάγειρας (το μόνο επιτυχές).

Μέχρι στιγμής όλα καλά, τίποτα δεν φαίνεται περίεργο, έως ότου φτάνει ένα πρωινό στο γραφείο στο οποίο έχω επιλεγεί να μπω στον εσ ως ο λεγόμενος γραφιάς. Και που πρέπει να φτιάξω μία λίστα με τους εποπ της μονάδας, την ειδικότητα που τους έχει ανατεθεί από την υπηρεσία, όπως αποκαλείται ο εσ στους εν λόγω κύκλους (θα μπορούσε κανείς άραγε να τον μεταφράσει/παραφράσει στα αγγλικά the ΕΣ initiative;), και που διαπιστώνω πως η διαδικασία δεν έχει μεγάλη διαφορά από εκείνη που περιγράφεται στην δημοφιλή αμερικάνικη σειρά. Ο τάδε είναι σκαπανέας-ξυλουργός, ο δείνα σκαπανέας-υδραυλικός, ο χ οδηγός οχήματος, ο ψ οδηγός ταχυπλόου σκάφους και πάει λέγοντας.

Η κατάληξη της dharma initiative, είναι γνωστή σε όλους τους φίλους της σειράς, κατέληξαν μηδενός εξαιρουμένου σε έναν τεράστιο λάκο. Οι συνειρμοί είναι εύκολοι, ειδικά για κάποιον που έχει περάσει από την τελευταία αυτή εξαιρετικά βαρετή φάση του εσ.

το παραπάνω δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου στην σκέψη ενός οπλίτη που μόλις έχει τελειώσει ένα (ακόμη) επεισόδιο lost και βρίσκεται λίγο πριν πάει στην πύλη για μία (ακόμη) σκοπιά

ροή

2010-02-27T13:23:00.001+02:00

Ξυπνάς το πρωί, νωρίς για τα δεδομένα όπως αυτά πρέπει να είναι, όπως και ήταν μέχρι μερικούς μήνες πριν, αργά όμως για τα δεδομένα τα τωρινά... Βάζεις το αυτοκίνητο μπροστά, περιμένεις τη μηχανή να ζεστανει (και όχι η μηχανή να ζεστανει λες και το διαλέγει, λες και έχει προσωπικότητα), βάζεις το σιντι να παίζει και ακούς μουσικές που σε ταξιδεύουν, σε πηγαίνουν σε μέρη που ήσουν, σε μέρη που θα πας, σε μέρη που δεν θα δεις ποτέ!.. Ακούς μουσικές που ταξιδεύουν από μόνες τους, ξεκίνησαν από έναν γνωστό στα βόρεια και δυτικά, μπήκαν τυχαία σε ένα αυτοκίνητο στην πρωτεύουσα, ταξίδεψαν μαζί του νοτια και ανατολικά όσο δεν παει και μέσα από φίλους και γνωστούς αλλάζουν χέρια, παρέα με μια ιστορία που λέει ότι τα βρήκα από εναν φίλο που κάναμε μαζί φαντάροι που τα βρήκε από την κοπέλα του που τα βρήκε από εναν φίλο της που τα εγραψε κάποια στιγμή σε ενα μαγικό σιντακι! Και δεν σε νοιαζουν οι λεπτομέρειες, δεν θα επρεπε κιόλας, φροντίζεις μόνο να θυμάσαι πρόσωπα, καταστάσεις, συναισθήματα, εν τελει μουσικές!

διάφορα

2009-11-30T19:26:00.002+02:00

2+ μήνες αποχής από την online -δωρεάν- ψυχανάλυση του blogspot.

2+ μήνες λόγω. α. διπλωματικής. β. στρατιωτικής θητείας.

Αυτά που ακολουθούν είναι οι (πρώτες) σκέψεις του υποφαινόμενου στις άπειρες ώρες αναμονής και ατελείωτης βαρεμάρας που του προσφέρει ο Ε.Σ. που αναθεωρούνται διαρκώς. Απλά έχει ενδιαφέρον και πλάκα (;) η καταγραφή τους στο δημόσιο αυτό ημερολόγιο.

Μπαίνοντας στην παλαβομάρα που ονομάζεται Ε.Σ. (Ελληνικός Στρατός μη.χε.), μέσα στο ψάρωμα, το άγχος της πρώτης_δεύτερης_τρίτης_όχι παραπάνω μέρας, έχεις άπειρο χρόνο να κάψεις τα εγκεφαλικά σου κύτταρα με σκέψεις όπως:

Ο Ε.Σ. είναι μια μηχανή μαζικής παραγωγής κόμπλεξ. Ανωτερότητας, κατωτερότητας και δεν ξέρω τι άλλο. Όπου ο καθένας γίνεται κάτι γυαλίζοντας σωστά και τακτικά τα παπούτσια του, ξυρίζοντας τη μούρη του καθημερινά, χτυπώντας προσοχή με όση περισσότερη δύναμη έχει και φωνάζοντας το όνομά του μέχρι να ευχαριστηθεί ο λοχαγος, λοχίας, επιλοχίας, δόκιμος και ο καθένας (αφού όλοι είναι από πάνω σου). Στο δημοτικό σου φώναζε ο δάσκαλος επειδή έκανες λάθος στην ορθογραφία και πιθανώς έκλαιγες. Στο γυμνάσιο επειδή δεν καταλάβαινες τη φυσική (είχες μεγαλώσει αρκετά για να βάλεις τα κλάμματα), στο λύκειο επειδή δεν ένιωθες στα ολοκληρώματα, στο πολυτεχνείο επειδή αντιδρούσες στις συνθετικές του απόψεις (ενδεχομένως). Στο στρατό επειδή δεν ξυρίστηκες. Πολλοί είναι στα πρόθυρα να βάλουν τα κλάμματα ξανά.

Ο Ε.Σ. στερείται αισθητικής. Καλό ε; Και προφανώς δεν εννοώ (μόνο) τα χακί, την αθλιότητα των εγκαταστάσεων, τα χάλια του στρατοπέδου, που στο φινάλε έχουν και μια άλφα πλάκα, αν μπορεί να τα δει κάποιος από μακριά. Εννοώ κυρίως την έλλειψη οποιασδήποτε αισθητικής των στελεχών του. Κάποιος μπορεί να είναι άσχημος (με όσα αντικειμενικά κριτήρια μπορεί να συλλέξει κανείς), μπορεί να ντύνεται κακόγουστα και να μην σου δημιουργεί καμία αίσθηση να του μιλήσεις. Και όταν ανοίξει το στόμα του και πει πέντε κουβέντες, να αποδειχτεί τόσο νορμάλ, που να μην σε νοιάζει πλέον η εξωτερική εμφάνιση, το ντύσιμο ή οτιδήποτε άλλο, αφού και ο λόγος, η λογική, η νοοτροπία, έχουν και αυτά μία αισθητική. Η οποία είναι παντελώς απούσα ακόμα και στους καλύτερους των στελεχών του Ε.Σ.

Τα παραπάνω ήταν οι πρώτες σκέψεις, οι οποίες αναθεωρούνται, όπως είπα. Ήδη έχω αμφιβολίες, αλλά επειδή δεν ξέρω που οδηγούμαι, γιαυτό εμμένω στα παραπάνω και μπορώ να τα υποστηρίξω περαιτέρω.. χοχο!

όλα στα κάρβουνα

2009-09-07T17:32:00.001+03:00

via

ζήτω!

2009-09-06T00:00:00.003+03:00

Δύο (τρία;) βράδια πριν, όταν ο πρωθυπουργός βγήκε στην tv για το περίφημο διάγγελμα που θα αποσαφήνιζε το δίλημμα εκλογές ή ανασχηματισμός, ο υποφαινόμενος απλώνει τα ρούχα. Έχει παράλληλα την tv ανοιχτή στον πρωθυπουργό για να ακούει τους λόγους για τους οποίους πήρε τις όποιες αποφάσεις. Και κάπου ανάμεσα στα προβληματισμένα λόγια του πρωθυπουργού ακούγεται μία φωνή από την γειτονιά (χάρη στην ζέστη τα παράθυρά μας είναι ακόμα ορθάνοιχτα, άρα και η γειτονιά έχει αποκτήσει έναν πιο ανάλαφρο και ελεύθερο ορισμό), μιας κυρίας που θα την τοποθετούσε κανείς στο ηλικιακό γκρουπ 50-70 και που θα την φανταζόταν το ίδιο άτομο όρθια μπροστά στην tv με ένα χαμόγελο απ' αυτά που υποδηλώνουν περηφάνεια, συγκρατημένη χαρά, κατανόηση, να φωνάζει "μπράβο!".

Το ανησυχητικό ήταν ότι η γειτόνισσα αναφερόταν στον πρωθυπουργό. Σε αυτόν φώναζε, αυτόν παρότρυνε να συνεχίσει, αυτόν συνέχαιρε για τις αποφάσεις του (να πάει τη χώρα σε εκλογές επειδή η οικονομία μας πάει από το κακό στο χειρότερο και για να αποδείξει στο πασοκ ότι μπορεί εκεινοι να φωνάζουν για εκλογές αλλά στην ουσία το ίδιο απροετοίμαστοι είναι και οι δύο και προκειμένου ο καλός πρωθυπουργός να μην υποβάλλει τη χώρα σε μια δαπανηρή προεκλογική περίοδο 5-6-7 μηνών, να τις κάνουμε τώρα τις -εξίσου δαπανηρές- εκλογές και ότι γίνει έγινε, έτσι κ αλλιώς το καινούριο pro evolution soccer μόλις βγήκε άρα και ως αξιωματική αντιπολίτευση κάτι θα βρω να κάνω).

Ήταν, λοιπόν, (ο υποφαινόμενος) παρών σε ένα αστικό γεγονός από εκείνα που συχνά πυκνά συμβαίνουν στην ελληνική μητρόπολη, επειδή όπως έχω ξαναπεί υπάρχει η πολυκατοικία, η ζέστη και η πυκνότητα, και όπου μπορείς να γνωρίσεις τους γείτονές σου από τέτοιες αντιδράσεις. Χωρίς να ξέρεις το όνομα, χωρίς να ξέρεις το πρόσωπο, γνωρίζεις ότι στο ισόγειο μένει η κύπρια που μιλάει με την φίλη της μετά τις τρεις στο τηλέφωνο και κουτσομπολεύει τους γκόμενούς της, απέναντι η γιαγιά που σιδερώνει παρέα με τις ειδήσεις των 8, τώρα η "τυφλή" υποστηρήκτρια του πρωθυπουργού, που δεν έχει σε τίποτα να βγει και να φωνάξει "μπράβο!" και "ζήτω!" σε λόγια παράλογα που απαντούν σε καταστάσεις κωμικοτραγικές.

Πού αλλού όμως εκτός από την ελληνική (ή οποιαδήποτε) μητρόπολη και την ανωνυμία που αυτή κουβαλάει μαζί της, θα μπορούσε κανείς να ζήσει το παραπάνω γεγονός; Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ με ευκολία την ίδια κυρία να βγαίνει στο επαρχιώτικο μπαλκόνι της (εκτός κ αν αυτό είναι βαμμένο μπλέ και αντί τον Κύριο πάνω από το τραπέζι υπάρχει στολισμένη η εικόνα του καρατζαφέρη, -ουπς- του κωστάκη) και στα αντίστοιχα λόγια του πρωθυπουργού να φωνάζει με την ίδια άνεση τα ίδια επιφωνήματα.

Επί της ουσίας θεωρώ ότι είναι ανησυχητικό που σε μία κατάσταση γενικευμένης αποσύνθεσης υπάρχουν συμπολίτες που στα λόγια του διαγγέλματος βρήκαν έστω ένα "και" για το οποίο έπρεπε να χαρούν. Προφανώς και δεν αναφέρομαι σε κάποια ολοκληρωμένη πρόταση ή νόημα, εφόσον δεχτούμε ότι αυτός που γράφει το κείμενο που διαβάζει ο πρωθυπουργός είναι ενδεχομένως σε θέση να παράγει κάτι τέτοιο (ίσως σε στιγμές μεγάλου οίστρου ή έμπνευσης).

Ζήτω μας, για άλλη μια φορά!

στην χώρα των χρυσών ήλιων

2009-08-18T15:53:00.000+03:00

Το μυθιστόρημα του Καλέντ Χοσεϊνί. Όπου, όπως είπε και η κ. Δώρα [που συχνά πυκνά φροντίζει για την (λογοτεχνική) παιδεία μας], έχεις απλά "το Αφγανιστάν στο πιάτο σου".

Είναι μια χώρα που την μάθαμε πακέτο με τις επιθέσεις της 11/09. Μαζί με τον Μπιν Λάντεν, μαζί με την μπούρκα, τους Ταλιμπάν, την καλλιέργεια οπίου και άλλα καθόλου ειρηνικά και φιλήσυχα. Μια χώρα μακρινή για τα δεδομένα μας, για την νοοτροπία μας, για την θρησκεία μας, για τις αντιλήψεις μας.

Το μυθιστόρημα είναι κατ' αρχήν εκπληκτικό γι αυτόν ακριβώς τον λόγο. Γιατί σου παρουσιάζει μια ιστορία που ξεκινάει και τελειώνει εκεί. Και διαρκεί όσο διαρκούν οι πρόσφατες ταραχές, μαζί με τον κουμμουνισμό, τους μουτζαχεντίν, τους εμφυλίους (που τελικά ακολουθούν κάθε εθνικό απελευθερωτικό αγώνα, ανεξάρτητα πόσο ειλικρινής είναι αυτός και σε ποιο μήκος και πλάτος του πλανήτη συμβαίνει), τους Ταλιμπάν, τον Μπους, τους Ταλιμπάν ξανά, όπως ακούμε τις τελευταίες μέρες στους παγκοσμιοποιημένους τηλεοπτικούς μας δέκτες.

Αφου τελειώσει κανείς το μυθιστόρημα κυριαρχεί αυτό το αίσθημα της ασφάλειας και των ενοχών. Της ασφάλειας που οι γυναίκες στην ελλάδα δεν είναι όπως εκεί, δεν παντρεύονται με τη βία στα 15, δεν υφίστανται ψυχολογική και σωματική βία σε όλη τους τη ζωή, δεν κρύβονται κάτω από την μπούρκα, μορφώνονται, δουλεύουν, ζουν όπως και οι άντρες, χωρίς διαφορές (ελπίζω) πλέον. Και των ενοχών, αφού εμείς γεννηθήκαμε σε καθαρά σεντόνια με τρεχούμενο νερό και ηλεκτρισμό (να μην αναφέρω το ιντερνετ), με γονείς που μας μεγάλωναν με όλα όσα ο κάθε δυτικός μπορεί να ζητήσει, κυρίως με αγάπη, στις ευτυχισμένες των περιπτώσεων, ενώ κάπου αλλού, όχι τόσο (γεωγραφικά) μακριά τα πράγματα δεν είναι έτσι.

Είναι όπως οι ταινίες για την αφρική (βλ. Ματωμένο Διαμάντι, Ο Επίμονος Κηπουρός) ή εκείνες για το πακιστάν (που στο μυθιστόρημα για το αφγανιστάν είναι ότι για την αλβανία η ελλάδα μερικά χρόνια πριν) και τις απαγωγές δημοσιογράφων κτλ κτλ. Που συγκλονίζεσαι, συγκινείσαι, ΔΕΝ ταυτίζεσαι γιατί δεν υπάρχει κάτι με το οποίο μπορείς να ταυτιστείς, δεν υπάρχουν έτσι κ αλλιώς πολλά τα οποία μπορούσες να φανταστείς πριν αρχίσεις το βιβλίο/την ταινία. Τελικά όμως κάποια στιγμή ξεχνάς. Ελπίζοντας αυτό το μεσοδιάστημα να είναι όσο το δυνατόν μεγαλύτερο, όσο το δυνατόν πιο ηχηρό για τους ανθρώπους γύρω σου.

Άλλωστε αυτό δεν είναι και η ιστορία των ιστολογίων σαν και αυτό εδώ; Η αποτύπωση ιχνών, κομματιών ενός μονοπατιού, η χαρτογράφηση μιας πορείας στην αιωνιότητα (εφόσον ο server που μας κρατάει όλους δωρεάν δεν αποφασίσει να κλείσει) και στο χάος του παγκόσμιου χωριού που λέγεται ιντερνετ, με στόχο την επέκταση (χρονική, ποσοτική, ποιοτική) τέτοιων μεσο_διαστημάτων, ανάμεσα σε μία εμπειρία και μια άλλη, άξιες καταγραφής.

Θα μείνω, άρα, στον επίλογο του μυθιστορήματος και θα πω το εξής. Κάποιος (ο συγγραφές έν προκειμένω) έχει δουλέψει, έχει περάσει ώρες μπροστά από άδειες σελίδες (έτσι δεν κάνουν οι συγγραφείς;) με στόχο να φέρει στα καλοκαιρινά μας απογεύματα μια ιστορία αληθινή, για την πατρίδα του. Με τρόπους, που στο μάτι και στο μυαλό ενός απλού αναγνώστη, φαίνονται εκπληκτικοί.

Αφιερώνει ωστόσο τον επίλογο της διαδικασίας αυτής στο να ενημερώσει (και όχι πλέον να συγκινήσει, να εξηγήσει, να παραμυθιάσει) για τους πρόσφυγες, για την δραση του UNHCR, για το τεράστιο πρόβλημα που τουλάχιστον εμάς τους έλληνες δεν θα έπρεπε να μας αφήνει αδιάφορους, ξεχνώντας τη δική μας ιστορία (πράγμα που δυστυχώς συμβαίνει, αν αναλογιστεί κανείς πρόσφατα και μη γεγονότα).

Στόχος του δεν είναι άλλος απ' το να παρακινήσει να φύγουμε από το συναίσθημα της ασφάλειας, να φύγουμε και από εκείνο των ενοχών και να πάμε τα προβλήματα ένα βήμα παραπέρα. Τα ουσιαστικά προβλήματα, τα ανθρώπινα. Και να σταματήσουμε να περιμένουμε τα πράγματα να γίνουν από τις αγνές προθέσεις πολυεθνικών, πολιτικών, εταιρειών. (πόσο ψεύτικο μπορεί από μόνο του να ακούγεται άραγε;)

please dont leave me by pink

2009-07-21T01:24:00.002+03:00

όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο

2009-07-11T11:58:00.000+03:00

από http://rock-nostrass.blogspot.com/2009/05/blog-post.html

πανσέληνος

2009-07-08T11:54:00.002+03:00

Αθήνα, 07/07/09.
Ώρα 17:00 και θερμοκρασία πάνω από 30 βαθμούς, σίγουρα.

Κάπου ανάμεσα στου γκύζη, στου ζωγράφου και στου παπάγου, στην κίνηση της αντίστοιχης ώρας, και ενώ σκέφτεσαι πόσο ζεσταίνεσαι, πόσο ζεσταινόσουν όλη μέρα, πόσο θα ήθελες να μην είσαι στη μέση ενός αυτοκινητόδρομου που το οδόστρωμά του αγγίζει τους 60 βαθμούς κελσίου και όταν -κυρίως λόγω της ζέστης- σκέφτεσαι ότι η μέρα σου μέχρι στιγμής είχε λίγα νεύρα παραπάνω από τα συνηθισμένα, ήταν λίγο λιγότερο αποτελεσματική και αποδοτική, ήταν επίσης λίγο περισσότερο κουραστική και ιδρωμένη, ακουγέται μία φωνή στο ραδιόφωνο που συμβουλεύει να κάνουμε υπομονή γιατί η πανσέληνος μας επηρρεάζει, μας τσιτώνει τα νεύρα, μας κάνει πιο απότομους, πιο βίαιους.

Και σκέφτομαι πόσο εύκολο είναι να ρίξουμε όλα τα προβλήματά μας στην πανσέληνο. Πόσο πιο βολικό είναι να φορτώσουμε ένα -κατά τα άλλα- εντυπωσιακό και όμορφο φυσικό φαινόμενο με την γκρίνια μιας καυτής και ιδρωμένης ημέρας στην -ανυπόφορη τέτοια ώρα- ελληνική πρωτεύουσα, από το να κάτσει ο οποιοσδήποτε και να σκεφτεί τι πραγματικά φταίει και έχει νεύρα. Όπως περίπου συμβαίνει με τα ζώδια και με τις θρησκείες και τους απανταχού θεούς.

Δεν πιστεύω στα ζώδια, δεν πιστεύω στο μάτι, δεν πιστεύω στις ενέργειες των ανθρώπων που μπορούν με ένα βλέμμα να μου χαλάσουν τη μέρα, όπως δεν πιστεύω και στις δυνάμεις που κινούν τα νήματα του κόσμου, που αποφασίζουν αντί για μας. Αντίθετα πιστεύω στην ανάγκη του ανθρώπου να πιστεύει σε όλα τα παραπάνω.

Θεωρώ εύκολη προσέγγιση να λέει κανείς θεού θέλοντος. Γιατί έτσι είσαι καλυμένος. Αν δεν πετύχει ό,τι κάνεις, τότε μπορείς να πεις ότι δεν ήθελε ο θεός. Όχι ότι δεν τα κατάφερες, ότι δεν προσπάθησες όσο -ενδεχομένως- θα έπρεπε, ή ότι ήσουν απλά άτυχος. Εκτός και αν κάνουμε την παραδοχή ότι με τον όρο θεό απλά αλλάζουμε όνομα στην τύχη. Γιατί όταν ο ντιόγο σημαδεύει το δοκάρι, αυτό είναι ατυχία, όσο και να προπονηθεί και όσο και να σουτάρει, πάλι θα το ρίξει κάποια στιγμή στο δοκάρι. Όπως επίσης αντιδρώ και στην αναγωγή κάθε επιτυχίας στη δύναμη των θείων. Ότι αν εσύ προσπαθήσεις, ιδρώσεις, κουραστείς και επιτύχεις, να είσαι σίγουρος ότι αυτό δεν θα είχε γίνει αν δεν το είχε θελήσει ο θεός.

Αντίθετα πιστεύω στην αυθυποβολή. Στον τρόπο με τον οποίο μία προσευχή, ένα καλό ζώδιο το πρωί, ένα σημάδι που για κάποιο λόγο είναι σημαντικό για τον οποιονδήποτε, μπορεί να μας φτιάξει τη μέρα. Και όλα από εκεί και πέρα να λειτουργήσουν ρολόι. Και άρα να επαληθευτεί το ζώδιο, το σημάδι, η πίστη στο θεό που μας έδωσε μια καλή μέρα.

Παρόλ' αυτά κατανοώ και νιώθω την ανάγκη να τα ανάγουμε εκεί. Και την εκτιμώ και την χρειάζομαι, όπως όλοι, ενίοτε. Και να πιστεύουμε, δηλαδή, ότι ανάβοντας ένα κερί, μπορεί αυτό να εκτιμηθεί από κάπου, και να δώσει ανακούφιση σε όσα μας προβληματίζουν.

Που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί -και δεν πρέπει- να είναι η ζέστη της πρωτεύουσας, η κίνηση της αλεξάνδρας, η σκόνη στα καμαρίνια.

όταν χτίσαμε τις αλάνες...

2009-07-03T12:20:00.003+03:00

...βγήκαμε στα πεζοδρόμια. Τα στενά, του ενός μέτρου και κάτι. Όπου παιδιά, κυρίως αυτά των μεταναστών (γιατί τα δικά μας τα προτιμάμε ενίοτε στην τηλεόραση και στο Playstation), κυνηγάνε μπάλες, τρέχουν με ποδήλατα. Και βρίσκουν χώρο για διασκέδαση εκεί που δεν υπάρχει.

οτάν σε είχα πρωτοδεί

2009-07-01T14:22:00.003+03:00

μουσείο vs μάρμαρα

2009-06-20T19:53:00.002+03:00

Όσο περιμένουμε να αρχίσει η τελετή εγκαινίων του νέου μουσείου ακρόπολης και ενώ έχουμε φάει περίπου στις δύο με τρεις βδομάδες αφότου ανακοινώθηκε η σημερινή ημερομηνία ως αυτή από την οποία και έπειτα το μουσείο θα αρχίσει να δέχεται επισκέπτες στο σύνολό του, όπου όλα (μα ΟΛΑ) τα ΜΜΕ, όλες οι εφημερίδες και τα free press, όλα τα κανάλια και οι εκπομπές έχουν αφιερώσει χρόνο (και χρήμα) στην επένδυση του νέου αυτού κτίσματος, δεν μπορώ παρά να σταματήσω να σκέφτομαι μία διαρκή αντίθεση.

Το πρόβλημα είναι το εξής. Όταν πρόκειται για ένα μουσείο προφανώς όλοι θα εστιάσουν στο έκθεμα, όσο καλό και να είναι το κτίριο, όσο όμορφο, σωστό, λειτουργικό, μοντέρνο (ή όχι) αν τα εκθέματα είναι μάπα τότε τζάμπα κόπος. Αν τυχαίνει μία σειρά από εντυπωσιακά και ουσιαστικά σχετικά με τον πολιτισμό εκθέματα να στεγάζονται από ένα ποιοτικό κτίριο τότε τι καλύτερο.

Στο συγκεκριμένο όμως μουσείο υπάρχει ένα θέμα. Εθνικό, ας πούμε. Αυτό της επιστροφής των μαρμάρων. Περισσότερο διπλωματικό θα έλεγα εγώ, καθώς η οικονομία, η υγεία και η παιδεία μπορούν να είναι εθνικά θέματα, τα μάρμαρα όχι. Αλλά έστω ότι αυτή είναι προσωπική άποψη στην οποία μπορεί κανείς να διαφωνήσει. Το ζήτημα όμως, στο φινάλε όλων αυτών των ρεπορτάζ δεν είναι το μουσείο, δεν είναι η αρχιτεκτονική, δεν είναι αν (επιτέλους) θα μπορεί κάποιος να δει μαζεμένα στο σύνολό τους τα εκθέματα εκείνα που κάνουν τον παρθενώνα παγκόσμια κληνορομιά, αλλά είναι αν επιτέλους θα πειστούν οι άγγλοι να επιστρέψουν τα μάρμαρα.

Καταλαβαίνω ότι κάποια πράγματα έχουν -εκτός από πραγματική- εννοιολογική και συμβολική σημασία. Ότι ενδεχομένως θα είναι μία νίκη, η επιστροφή θα είναι -ως έναν βαθμό- απόδοση δικαιοσύνης. Δεν μπορώ όμως να μην συγχίζομαι όταν η ύπαρξη πλέον αυτού του μουσείου, που ανεξάρτητα από την κριτική που μπορεί ο καθένας να του ασκήσει -συχνά και δικαίως- σχετικά με τις αρχιτεκτονικές του ιδιαιτερότητες, που αποτελεί γεγονός ισάξιο μόνο με την ύπαρξη του αρχαιολογικού μουσείου αθηνών (και μερικών ελάχιστων που ίσως δεν γνωρίζω, αλλά που ίσως αν υπήρχαν να τα γνώριζα, συγχωρέστε με), να βρίσκεται πιο κάτω στην δημοσιογραφική κλίμακα αξιολόγησης από την επιστροφή των μαρμάρων.

Που, να μου επιτραπεί, είναι πολύ λιγότερο σημαντικά στην ουσία της γνώσης που προσφέρουν, από το ίδιο το μουσείο. Ακόμα και σαν αρχιτεκτονικό μνημείο και μόνο. Ας μην ξεχνάμε ότι τέτοια κτίρια (σαφώς πακέτο με το περιεχόμενό τους) είναι αυτά που τραβάνε την κοινωνία μπροστά, που δίνουν ευκαιρίες να πλησιάσει ο κόσμος πραγματικά και ουσιαστικά στον πολιτισμό, στην παιδεία, στην οποία στο φινάλε ανάγονται όλα μας τα προβλήματα. Και όχι σε μερικές πέτρες παραπάνω. Τις οποίες μέχρι τώρα δεν είχαμε και πού να τις βάλουμε. (Οι συνειρμοί αποτρέπονται).

χ.ο.

2009-05-27T11:31:00.002+03:00

Η ταυτότητά μου το λέει. Δυστυχώς, όπως και πολλών άλλων που γεννήθηκαν και πήραν κληρονομιά το χριστιανός ορθόδοξος.

Και λέω δυστυχώς, όταν αντικρύζω εικόνες που σε τίποτα δεν έχουν να κάνουν με αυτά που δίδαξε ο Χριστός. Εικόνες μίσους, χωρίς σεβασμό προς τον συνάνθρωπο. Όπως τότε στο λύκειο.

"Και γιατί να έχουν τζαμί οι μουσουλμάνοι στην ελλάδα; Έχουμε εμείς ορθόδοξες εκκλησίες στην τουρκία;", έλεγε ο καθηγητής των θρησκευτικών. Ο οποίος ήταν εκεί, δήθεν για να μεταλαμπαδεύσει την ουσία της χριστιανοσύνης. Και κατέληξε στην ίδια μοίρα με τους παπάδες που φοβούνται να ανοίξουν τα μάτια τους, να έρθουν κοντά στους ανθρώπους (ανεξαρτήτως φυλής και χρώματος). Τους παπάδες που βιάζουν, τους παπάδες που κλέβουν από την εκκλησία, τους παπάδες που ζητάνε επί πληρωμή συντροφιά στο σταθμό λαρίσης. Όχι ότι δεν υπάρχουν και οι άλλοι. Να μαζεύουν τα σπασμένα.

Η πίστη είναι κάτι μοναδικό. Και δεν μπορεί κανένας (μπάτσος και μη) να την πετάει στο πάτωμα. Ακόμα και αν δεν ήξερε τι είναι αυτό που γράφει το χαρτί στη γλώσσα που προφανώς δεν καταλάβαινε, δεν είχε κανένα δικαίωμα να το πετάξει κάτω. Ούτε να το σκίσει, ούτε να το κοιτάξει υποτιμητικά. Σε μία κοινωνία με αξίες ο μπάτσος ούτε που θα σκεφτόταν υποτιμητικά.

Βγήκε και ο Καρατζαφέρης. Σιγά μην έχανε. Και μίλησε για την ελλάδα που είναι ορθόδοξη. Μόνο που η αλήθεια βρίσκεται πολύ μακριά από λαϊκίστικες τακτικές του προέδρου του λα.ο.σ. Βρίσκεται εκεί που ένα κράτος δεν χαρακτηρίζεται από το θρήσκευμά του, όταν μάλιστα στη χώρα υπάρχουν περίπου 1 εκατομμύριο μουσουλμάνοι (νόμιμοι και μη). Βρίσκεται ακριβώς εκεί που ένα έθνος χαρακτηρίζεται από την ευγένειά του. Αυτήν που δυστυχώς (όσο και αν οι παππούδες επιμένουν ότι οι έλληνες είναι φιλόξενοι) δεν υπάρχει. Γιατί καλοί στους ξένους είμαστε μόνο όταν εκείνοι έρχονται με το πορτοφόλι γεμάτο. Και όταν μας δίνουν τη δυνατότητα να τους το αδειάσουμε με την κουτοπονηριά που μας χαρακτηρίζει. Μόνο τότε.

Αφρικανός ποιητής που έγινε διαφημιστική καμπάνια από το let's kick racism off football.

Dear white fella
Couple things you should know
When I born, I black
When I grow up, I black
When I go in sun, I black
When I cold, I black
When I scared, I black
When I sick, I black
And when I die, I still black.

You white fella
When you born, you pink
When you grow up, you white
When you go in sun, you red
When you cold, you blue
When you scared, you yellow
When you sick, you green
And when you die, you grey.
And you have the cheek to call me colored?????

ελευθεροτυπία

2009-05-15T11:56:00.004+03:00

Η σχέση μου με τη συγκεκριμένη εφημερίδα ξεκίνησε από τα εφηβικά χρόνια και όταν εκείνη κυκλοφορούσε απροκάλυπτα μέσα στο σπίτι. Ξεκινώντας πάντα από τα αθλητικά, συνεχίζοντας στην τέχνη και στα θέματα που αφορούν τον κόσμο και αφήνωντας για το τέλος -ή για ποτέ- τα -ως επί το πλείστον μίζερα και γκρινιάρικα- εσωτερικά και οικονομικά, δημιούργησα με τα χρόνια ένα συγκεκριμένο προφίλ αναγνώστη. (Που μεταξύ μας δεν διαφέρει ριζικά από τον τρόπο που δομείται ένα προφίλ facebook, με την μόνη -και σημαντική- διαφορά πως το ένα είναι προσωπικό, το άλλο δημόσιο -και εικονικό).

Το γεγονός ότι πρόκειται για έντυπο καθημερινό δημιουργεί εξαρχής τις προϋποθέσεις για να δημιουργηθούν μοτίβα, τρόποι ανάγνωσης, λίστες αγαπημένων στηλών/αρθρογράφων και οι αντίστροφες. Ακόμη και σε εβδομαδιαίες εκδόσεις ή ακόμη και σπανιότερες μπορεί κανείς να δημιουργήσει αντίστοιχα μοτίβα, αν επίσης αναλογιστεί κανείς την δύναμη της συνήθειας μπορεί εύκολα να φανταστεί πώς η καθημερινότητα συνδέεται με την εφημερίδα -γενικά.

Ως φοιτητής συνέχιζα να αγοράζω την ελευθεροτυπία μέχρι ένα σημείο κομβικό. Όταν πλέον είχα αρχίσει -κατ' αρχήν υποσυνείδητα και κατ' επέκταση άκρως συνειδητά- να στρέφομαι στην online ενημέρωση και (ΚΥΡΙΩΣ) όταν η τιμή των εφημερίδων πήγε από το 1 ευρώ στο 1.30.

Σαν αύξηση από μόνη της δεν λέει πολλά, ωστόσο δεν μου άρεσε καθόλου η ιδέα. Δεν κατακρίνω τους λόγους που οδηγούν στην αύξηση, δεν μπαίνω καν στην διαδικασία να τους σκεφτώ, αναφέρομαι στο αποτέλεσμα. Που είναι προσωπικό και ενστικτώδες.

Στο ίντερνετ δημιουργήθηκαν πάλι πρότυπα. Διαφορετικά, ωστόσο εξίσου ισχυρά μοτίβα ανάγνωσης, μέσω του υπολογιστή και της οθόνης αντί του χαρτιού.

Μέχρι που αποφάσισε η Ε να αρχίσει την διάθεση δωρεάν εντύπου κάθε πέμπτη που στην ουσία αποτελεί μία συλλογή κειμένων όλης της εβδομάδας. Και που παραλείπεται όλη η γκρίνια και η καθημερινή μουρμούρα (που έχει και αυτή το λόγο ύπαρξής της αλλά που καταντάει κουραστική σε καθημερινή βάση όταν σχεδόν ποτέ δεν συνοδεύεται από κείμενα, ίσως πέρα από πολιτικά, που αξίζουν προσοχής και ανάγνωσης). Και που σου ξαναφέρνει στο προσκήνιο τα συναισθήματα της ανάγνωσης εφημερίδας γεμάτης περιεχομένου και ουσίας, γεμάτης πληροφορίες που δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από μία online πύλη πληροφόρησης.

κακλαμάνης vs δέντρα_μετανάστες

2009-05-12T19:52:00.003+03:00

long time no see. indeed

Να γιατί, λοιπόν, ο δήμαρχος της πρωτεύουσάς μας δείχνει τέτοια αντιπάθεια για τα πράσινα στοιχεία (δέντρα) που γεμίζουν (χοχο) τους ελεύθερους δημόσιους χώρους της πόλης. Άλλωστε είναι γνωστή και η συμπάθειά (!!!) του για τους μετανάστες (νόμιμους ή όχι) όπως και ολόκληρης της κυβέρνησης, όπως και γενικά των κοσμικών -και δημόσιων- προσώπων αυτού του τόπου.

Η λύση στο πρόβλημα είναι, άρα απλή. Κόβεις τα δέντρα, οι μετανάστες δεν έχουν που να κάτσουν στο -ολιγόλεπτο και απλήρωτο- διάλλειμά τους, ο ήλιος βαράει έτσι κ αλλιώς στην αθήνα, οπότε αργά ή γρήγορα θα φύγουν για μέρη όπου τους συμπεριφέρονται σαν ανθρώπους (για φαντάσου).

Παράλληλα φτιάχνουμε και ένα πάρκινγκ, το κουρεύουμε που το κουρεύουμε, ας βγάλουμε και κανένα φράγκο. Όχι στο δημόσιο ταμείο, στην δικιά μας τσέπη, φυσικά.

Πολλά στοιχεία για τον δήμαρχο μπορεί κανείς να βρει σε έρευνες του ιού στο iospress.gr.

προβλήματα

2009-03-18T19:53:00.002+02:00

Τουλάχιστον υπάρχει μία ποικιλία στα θέματα που μπορεί να μας απασχολήσουν και να μας κρατήσουν σκεπτικούς, αν όχι στενοχωρημένους_θλιμμένους. Δεν αναφέρομαι στα προσωπικά ζητήματα που ο καθένας τα αξιολογεί με δικά του κριτήρια, αλλά σε αυτά που αναφέρονται σε κάποιο σύνολο. Της πολυκατοικίας, της γειτονιάς, του δήμου, της πόλης, της χώρας, του πλανήτη κοκ. Και που μπορείς να τα κατηγοριοποιήσεις με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τους όρους που έχεις βάλει. Όπως σημαντικά και ασήμαντα, καθημερινά και αιώνια, ζωής και θανάτου και βελτίωσης συγκεκριμένων συνθηκών.

Χτες το βράδυ είχε παράλληλα στις 9 το μεν star την ταινία επίμονος κηπουρός, η δε νετ εκπομπή για τα της παιδείας με καλεσμένο μεταξύ άλλως και του υπουργού. Προφανώς και διάλεξα την ταινία, αν και την είχα δει τόσες φορές που πλέον μπορώ να να θυμάμαι την συνέχεια των σκηνών, ακόμα και μερικές ατάκες. Και που κάθε φορά με συγκινεί, με βάζει σε σκέψεις, με προβληματίζει σχετικά με την σημασία των πραγμάτων, αυτών που εμείς εδώ οι βολεμένοι με internet, ρεύμα και τρεχούμενο νερό στις βρύσες μας (σχεδόν πλέον κατά σειρά ανάγκης) θεωρούμε σημαντικά, όπως την άποψη ενός καθηγητή για μια εργασία, την άποψη ενός προϊστάμενου για μία δουλειά, την άποψη της απέναντι κοπέλας για το καινούριο μας κούρεμα, όταν αλλού (και μάλιστα σε πολλά αλλού και σε μεγάλες ποσότητες) αυτά όχι μόνο δεν τα σκέφτονται, αλλά αδυνατούν να πιστέψουν ότι κάποιοι έχουν τέτοιες πολυτέλειες.

Η ταινία εν ολίγοις, διαδραματίζεται στην αφρική, στην κένυα και στον τρόπο που χρησιμοποιείται η μαύρη ήπειρος από τις φαρμακευτικές εταιρείες (αλήθεια αυτές πλήττονται από την οικονομική κρίση;) προκειμένου να γίνονται δοκιμές σε πειραματόζωα-ανθρώπους γλιτώνοντας παράλληλα εργαστηριακό χρόνο (και χρήμα) με αμφίβολα συχνά αποτελέσματα για τις ανθρώπινες ζωές. Και πώς δύο_τρεις_τέσσερεις άνθρωποι Μπορούν να φέρουν τα πάνω κάτω. Με προσωπικό ωστόσο κόστος.

Αλλάζω κανάλι, στο ζάπινγκ πέφτω στον νέο υπουργό, χωρίς τζην προς μεγάλη απογοήτευσή μου καθώς θα έκοβα φλέβα να τον δω με σκισμένο τζινάκι που από πίσω να έχει το πασίγνωστο V του versace ή κάποιο άλλο λογότυπο μιας αντίστοιχης μάρκας, ο οποίος λέει ότι μία λύση στο πρόβλημα των βανδαλισμών του κέντρου και της τρομοκρατίας που καταλαμβάνει τον νεοέλληνα γι' αυτό το νέο είδος ανθρώπου με την κουκούλα, και οι οποίοι βανδαλισμοί συγκεντρώνονται γύρω από πανεπιστημιακά κέντρα στα οποία καταφεύγουν οι κουκουλοφόροι (βλ. πολυτεχνείο, νομική) άρα και μία λύση για το θέμα του ασύλου είναι να μεταφερθούν οι σχολές στου ζωγράφου.

Εγώ πάντως απόρησα. Ολόκληρος υπουργός αυτό κατάφερε να σκεφτεί; Αυτή είναι η λύση σε σύνθετα ζητήματα όπως το άσυλο, η ταυτότητα και η κατεύθυνση που δείχνει να παίρνει το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο, η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, ο σεβασμός στον λόγο και στην έκφραση του διπλανού, η χρησιμοποίηση την τελευταία 20ετία των κουκουλοφόρων από όλες τις πολιτικές δυνάμεις, η τρομοκρατία του ευαγγελάτου και των μμε; Θα μεταφέρουμε τις σχολές στου ζωγράφου και πάει τελείωσε;

Όπου εκεί θα γίνει τι ακριβώς; Είναι σε άλλο πλανήτη και δεν μας νοιάζει, ας εκφραστούν όπως θέλουν, άλλωστε δεν έχει φανταχτερές βιτρίνες εκεί και δεν μας πειράζει να τις σπάσουν;

Προφανώς συνέχισα να βλέπω τον κηπουρό.

stop motion

2009-03-15T11:20:00.001+02:00

Πρόκειται για την τεχνική σύμφωνα με την οποία εικόνες/φωτογραφίες τραβηγμένες στη σειρά μας δίνουν ένα video, με άψογο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Δύο παραδείγματα.

lex nokia

2009-03-06T20:05:00.002+02:00

Ή αλλιώς, όταν συνεισητοποιείς ότι αυτοί που κάνουν πολιτική είναι οι επιχειρήσεις.

Διαβάζω στην ελευθεροτυπία, ότι στην φινλανδία ψηφίστηκε νόμος από την κεντροδεξιά κυβέρνηση συνασπισμού, ύστερα από πιέσεις της γνωστής εταιρείας κινητών τηλεφώνων, σύμφωνα με τον οποίον οι εργοδότες έχουν πλέον όλα τα δικαιώματα να βλέπουν ορισμένα στοιχεία από τα email των εργαζομένων τους. Για την ακρίβεια, όλα πλην του περιεχομένου. Δηλαδή, την ώρα αποστολής, τον παραλήπτη, το όνομα και το μέγεθος των επισυναπτόμενων αρχείων, αν αυτά υπάρχουν. Η εταιρεία πιέζει από το 2005 την κυβέρνηση να προχωρήσει στην συγκεκριμένη ρύθμιση, καθώς -σύμφωνα με το άρθρο- υφίστατο ζητήματα κλοπής πνευματικής περιουσίας και διαρροής σημαντικών πληροφοριών μέσω email.

Θυμάμαι που άκουσα στα νέα ότι ο παπανδρέου έκανε δείπνο στο οποίο ήταν (μεταξύ άλλων;) και η αφρόκρεμα της ελληνικής business σκηνής. Προετοιμάζεται για εκλογές και θέλει να τους έχει με το μέρος του και εκείνοι με τη σειρά τους θέλουν να έχουν το κατάλληλο βύσμα, προσαρμόζονται άλλωστε και στις συνθήκες, όπου τους πάει ο άνεμος, δεν θα αγχωθούν, ούτε έχουν και ιδέες και πιστεύω για να υποστηρίξουν. Εκτός του χρήματος.

Βλέπω τέλος τον τρόπο που συμπεριφέρεται ο Mr. MIG στην υπόθεση της ολυμπιακής. Με θράσος. Λες και έχει να κάνει με υφιστάμενους από τους οποίους απαιτεί τα πράγματα στην ώρα τους, με μεγάλο κέρδος για τον ίδιο και με ελάχιστο κέρδος για την κυβέρνηση. Και πολύ καλά κάνει. Αφού άλλωστε επιχειρηματίας είναι, το κέρδος είναι αυτό που τον απασχολεί και όσο οι κυβερνήσεις αφήνονται στις διαθέσεις των μεγάλων ιδιωτικών κεφαλαίων χωρίς την οποιαδήποτε υποτυπώδη αντίδραση δεν θα υπάρχει άλλο αποτέλεσμα. Ο βγενόπουλος μπήκε στην δημόσια ζωή της χώρας με μεγάλο θράσος, πρώτη φορά τον άκουσα με τον παναθηναϊκό, κίνηση επιδεικτική με άμεσα αποτελέσματα στο κοινό αίσθημα. Δεν διαφέρει πολύ από την επιρροή που ασκεί εντός της βουλής, στη μία περίπτωση ασχολείται με τη λαϊκή μάζα, στη δεύτερη με τους εκπροσώπους της. Που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι καλύτεροι από αυτήν.

κίνδυνος στο internet [χ2]

2009-03-03T00:41:00.004+02:00

Σχετικά με το θέμα. Έχω επιπλέον και τον εξής προβληματισμό, που δεν κατάφερα να χωρέσω στο τελευταίο σχετικό post. Και που -τελικά- είναι αυτός που με κάνει περισσότερο επιφυλακτικό απέναντι σε οτιδήποτε στρέφεται κατά του internet, σε οποιονδήποτε που στρέφεται εναντίον του, γνωρίζοντας ή όχι. Και που με κάνει να το υπερασπίζομαι, και εσωτερικά και δημόσια, που με κάνει να προσπαθώ να βρω λόγους για τους οποίους το internet δεν είναι κακό, επειδή δεν μου έκανε εμένα κακό, επειδή δεν έκανε ούτε στον Τάσο κακό, όπως επισημαίνει και ο ίδιος, όταν και οι δύο ως 14χρονα πιτσιρίκια κρυβόμασταν πίσω από οθόνες.

Η επιφύλαξή μου λοιπόν, είναι ότι πρόκειται για ένα φαινόμενο εν εξελίξει. Ότι τα συμπεράσματα δεν μπορούν να βγουν τώρα, μπορείς να μελετάς τάσεις, να συζητάς γύρω από συμπεριφορές, να ασχολείσαι με το θέμα πολύ και σε πολλές διαφορετικές διαστάσεις. Ωστόσο, δεν έχει βγει έστω η πρώτη γενιά που "έμπλεξε" με τα δίκτυα. Γιατί ακόμα και όταν εμείς πριν από καμιά δεκαριά χρόνια εξερευνούσαμε για πρώτη φορά ένα παρθένο -για την ελλάδα- τοπίο, ένα θολό συνονθύλευμα εντυπώσεων κυρίως και όχι συγκεκριμένων χαρακτηριστικών, τότε η ιστορία αυτή δεν ήταν στην ακμή της. Πέρα από το irc, κάτι σαν τον πρόγονο του msn, δεν υπήρχαν οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, δεν υπήρχαν τα blogs, τα πράγματα ήταν πολύ πιο αργά, πολύ πιο πρώιμα και άγουρα.

Οι πρώτοι που βιώνουν αυτή την ιστορία και οι πρώτοι που θα έχουν λόγο -ως πειραματόζωα μιας διαδικασίας και μιας εξέλιξης κινούμενης από τους ίδιους- είναι οι σημερινοί δεκαπεντάχρονοι, που δημιούργησαν το hi5 και το έφτασαν στα όριά του, που χρησιμοποίησαν το myspace για να δημιουργήσουν εικονικά προφίλ καλύτερα από τα πραγματικά τους, που θεμελίωσαν το facebook και που θα μας πουν -τελικά- τι σόι άνθρωποι θα βγουν από μέσα από διαδικασίες εικονικές, ψηφιακές, συμπληρωματικές των πραγματικών, των ρεαλιστικών.

Δυο φορές απόδραση;

2009-02-27T16:24:00.002+02:00

Αντιγράφω το άρθρο του Κούλογλου στην lifo.

Δυο φορές απόδραση; Στο Μεξικό ποτέ.

Συγκρίσεις που σε κάνουν να γελάς (μέχρι δακρύων).

Καταφέραμε για μια ακόμη φορά να γίνουμε ο περίγελως της ανθρωπότητας. Η πρώτη φορά ήταν το 1988 επί Ανδρέα Παπανδρέου, όταν ακόμη και στην Ινδία με ρωτούσαν τι νούμερο σουτιέν φορούσε η Μιμή. Τουλάχιστον όμως τότε οι ερωτικές περιπέτειες του πρωθυπουργού θεωρούνταν και σπάσιμο των ταμπού, ιδίως στις χώρες όπου ανθούν οι Λατίνοι εραστές. Στο Μεξικό που βρίσκομαι αυτές τις μέρες, με την απόδραση του Παλαιοκώστα απλώς μας έχουν πάρει στην πλάκα.

Και να φανταστεί κανείς ότι τα πράγματα εδώ κάθε άλλο παρά τέλεια είναι. Ειδικά στα σύνορα του Μεξικού με τις ΗΠΑ διεξάγονται καθημερινά σχεδόν πολύνεκρες μάχες ανάμεσα στο καρτέλ ναρκωτικών και στην αστυνομία, που κατηγορείται, όπως και πολλοί ντόπιοι κυβερνήτες, για διαφθορά. Αλλά, όταν κάποια στιγμή συλλάβουν έναν έμπορο ναρκωτικών ή κάποιον μαφιόζο, τον κρατάνε στην φυλακή. «Να φύγουν από τη φυλακή με ελικόπτερο και μάλιστα δυο φορές μέσα σε 3 χρόνια» σχολιάζουν οι Μεξικάνοι, «αυτό ούτε στο Μεξικό δεν γίνεται».

Η χώρα έχει μια σειρά από πολύ μεγάλα προβλήματα. Στις πόλεις το βιοτικό επίπεδο είναι από τα υψηλότερα της Λατινικής Αμερικής, αλλά στις ξεχασμένες επαρχίες, ιδίως στις περιοχές όπου ζουν Ινδιάνοι, τα ποσοστά της φτώχιας και του αναλφαβητισμού είναι πολύ υψηλά. Τα ανθρώπινα δικαιώματα σε αυτές τις περιοχές παραβιάζονται συστηματικά και το Μεξικό έχει να επιδείξει ένα θλιβερό ρεκόρ στις δολοφονίες δημοσιογράφων. Όπου να 'ναι θα ξεκινήσουν και στην Ελλάδα, μιας και μετά την επίθεση στον Άλτερ η Σέχτα Επαναστατών ανέλαβε εργολαβικά να καθαρίσει το δημοσιογραφικό τοπίο.

Η πρωτεύουσα Πόλη του Μεξικού έχει πάνω από 19 εκατομμύρια κατοίκους και πολλές φτωχογειτονιές. Αλλά το κέντρο της πόλης είναι πολύ πιο καθαρό απ' την πλατεία Συντάγματος. Η χώρα έχει μια σειρά από προβλήματα, αλλά τα συζητάνε και σταδιακά τα επιλύουν. Πέρυσι νομιμοποίησαν σε αρκετές πολιτείες τις αμβλώσεις, που λόγω της επιρροής του καθολικισμού ήταν απαγορευμένες. Ένα από τα θέματα συζήτησης αυτή την περίοδο είναι αν θα πρέπει να νομιμοποιήσουν τα ναρκωτικά, γιατί διαφορετικά είναι αδύνατον να ελέγξουν το κύκλωμα των ναρκωτικών και την εγκληματικότητα που το συνοδεύει.

Στην Ελλάδα, από το Μακεδονικό μέχρι το εκπαιδευτικό, υπάρχουν μια σειρά προβλήματα που χρονίζουν χωρίς να λέει κανείς την αλήθεια ώστε να επιλυθούν. Βαυκαλιζόμαστε ότι έχουμε δωρεάν παιδεία και κανείς δεν αναγνωρίζει ότι έχουμε την πιο ιδιωτικοποιημένη παιδεία στην Ευρώπη, και μάλιστα της χειρότερης ποιότητας. Με κάλεσαν στο Μεξικό για να προβάλω την ταινία μου και έτσι βρέθηκα σε διάφορα πανεπιστήμια σε πολλές πόλεις: τις εγκαταστάσεις τους δεν έχουν δει οι Ελληνες φοιτητές ούτε στα όνειρά τους.

Στη βροχή των ερωτήσεων που δέχομαι για την υπόθεση της απαγωγής, είναι πολύ δύσκολο να απαντήσω. Άντε τώρα να εξηγήσεις για τον Αλογοσκούφη, τον Πάκη ή τον Μαρκογιαννάκη στους Μεξικάνους. Τους λέω απλώς ότι ο πρωθυπουργός μας παίζει πολύ Playstation και βλέπει Ρrison Βreak. Είναι δηλαδή συνηθισμένος στις αποδράσεις και δεν του κάνουν εντύπωση.

κίνδυνος στο internet; που;

2009-02-13T15:11:00.003+02:00

Όσο περνάει ο καιρός όλο και μεγαλύτερη συζήτηση γίνεται για αυτό το μυστηριώδες πράγμα (it) που λέγεται internet. Τώρα που αρχίζει και μπαίνει μέσα στην ελληνική κοινωνία με πιο γοργούς ρυθμούς, με μεγαλύτερες ταχύτητες που ισοδυναμούν με περισσότερες δυνατότητες, τώρα που και το internet έχει μεγαλώσει, έχει ωριμάσει με αποτέλεσμα κάποια πράγματα να είναι ευκολότερα, να γίνονται ευκολότερα, ο έλληνας αρχίζει να τρομοκρατείται.

Και πάντα το παιχνίδι είναι γύρω από τα μμε. Και μία κυρία Έλενα Ράπτη που βγαίνει συχνά πυκνά σε παράθυρα και προσπαθεί "να ευαισθητοποιήσει" την ελληνική κοινωνία, έτσι ώστε "τώρα που τα κρούσματα (εθισμού) είναι λίγα να προσπαθήσουμε για να μην γίνουν περισσότερα". Και που δηλώνει ότι η ίδια δεν ασχολείται με το internet παρά μόνο για την ενημέρωσή της (ήτοι 1 ώρα την μέρα) και πως τον Γιάννη Μαρακάκη δεν τον γνώρισε από chatroom, γιατί, όπως λέει περήφανα με το κεφάλι ψηλά και με το βλέμμα του ναπολέοντα, η ίδια είναι υπέρ της προσωπικής επαφής.

Λες και οι απανταχού νέοι που χρησιμοποιούν το internet, που μεγάλωσαν με αυτό, που έχουν μάθει να επικοινωνούν και να ζουν με αυτό, δεν θέλουν την επαφή που έχει η βουλευτίνα με τον σύντροφό της. Λες και τα παιδιά που προσπαθούν να βρουν τρόπους να εκτονώσουν την δημιουργικότητά τους (βλέπε blogs), να ξεφύγουν από προβλήματα πολλών και διαφορετικών φύσεων(βλέπε διαλυμένες οικογένειες), να βρουν απαντήσεις σε ερωτήματα που τους απασχολούν (βλέπε σεξουαλικότητα), δεν επιθυμούν να έχουν προσωπικές σχέσεις, δεν χαίρονται με το άγγιγμα, δεν αναζητούν την επαφή. Την πραγματική, την ρεαλιστική και όχι την εικονική, την ψηφιακή.

Ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω. Την σιγουριά και την εμπιστοσύνη που δείχνουν στον εαυτό τους (και μόνο) άτομα -δημόσια ή όχι- όταν μιλάνε για πράγματα με τα οποία στην ουσία δεν έχουν ούτε είχαν ποτέ πραγματική επαφή. Πώς μπορεί ο οποιοσδήποτε "ειδικός" να λέει ότι το internet είναι κακό όταν αρνείται να το γνωρίσει; Εντάξει, μπορεί να διαβάζει, μπορεί να έχει σπουδάσει, μπορεί να έχει ψάξει, μπορεί να έχει ρωτήσει.

Η διαφορά του internet, και κυρίως ο αντίκτυπός του στη νέα γενιά, με άλλα κοινωνικά θέματα είναι το μέγεθός του ως ζήτημα και η αλλαγή που φέρνει (έφερε;). Δηλαδή. Από τη γενιά τη δικιά μου και έπειτα η νεολαία έχει ψιλοπαρατήσει τη μπάλα στην αλάνα. Όσο και αν αυτό στενοχωρεί τους μπαμπάδες που όλο μουρμουράνε για το παιδί που είναι μπροστά στον υπολογιστή αλλά πέρα από την μουρμούρα λίγα κάνουν για να αλλάξουν τα "κακώς κείμενα", η αλήθεια είναι πώς, για διάφορους λόγους, η εποχή της αλάνας έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Δυστυχώς ή ευτυχώς.

Το πρώτο βήμα που πρέπει να γίνει είναι να προσπαθήσουμε (-ετε, καθώς και ο υποφαινόμενος ανήκει στην γενιά των δικτύων), να κατανοήσουμε την εποχή που ανατέλλει. Στο εξωτερικό υπάρχουν άνθρωποι που με την αυγή της εποχής αυτής μπήκαν στη διαδικασία ανάλυσης. Συζητήσεων, έκφρασης απόψεων, διαφωνιών. Και σιγά σιγά ο καθένας διαμόρφωσε την δικιά του άποψη. Έτσι, για παράδειγμα, η Sherry Turkle, στο βιβλίο της The Second Self, γραμμένο το 1987 (!) θεωρεί πως είμαστε προ των πυλών ανάπτυξης ενός νέου είδους "εαυτού", προσωπικότητας. Η συγκεκριμένη καθηγήτρια έχει μία συγκεκριμένη άποψη, τεκμηριωμένη με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, με την οποία μπορείς να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις. Σε μέρος της ή στο σύνολό της.

Το πρόβλημα είναι πως δεν δίνεται το βήμα σε αυτούς τους ανθρώπους να μιλήσουν. Να εκφράσουν απόψεις, εμπεριστατωμένες, ακριβείς, ενδιαφέρουσες ή όχι. Δεν βγαίνουν καν οι αντίστοιχοι έλληνες καθηγητές, που συχνά κρύβονται καλά πίσω από έδρες πανεπιστημιακές στην ασφάλεια που αυτές τους προσφέρουν. Αλλά αντί γι' αυτούς, βλέπουμε την δρούζα, την ράπτη, την λαμπίρη, τον ρακιντζή, την τατιάνα, όλα αυτά τα τέρατα της ελληνικής διανόησης να παρουσιάζουν και να αναλύουν φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα. Και που; Στην ελληνική κοινωνία, που μόνο με κριτική άποψη και ρεαλισμό δεν μπορεί να τα δει, να τα εκλάβει και εν τέλει να τα απορρίψει.

Τρομοκρατώντας για άλλη μια φορά.

lost

2009-02-07T11:45:00.003+02:00

[Δυστυχώς/ευτυχώς το urbandot παίρνει, πλέον, μεγάλο χρόνο του διαθέσιμου blogοχρόνου, ελπίζω σύντομα να μπει στον δρόμο που θέλουμε για να δώσω και στο city-e-scape τον χρόνο που ζητάει.]

Κάπου, λοιπόν, στα μέσα προς τέλη ιανουαρίου ήρθε το lost. Ξανά, ύστερα από 7 μήνες.

Ο 5ος κύκλος της δημοφιλούς αμερικάνικης σειράς ξεκίνησε και ήρθε να μου θυμίσει erasmus. Γιατί εγώ το lost το γνώρισα εκεί, στη βιέννη, όταν και ο ελεύθερος χρόνος μου ήταν ο μόνος που είχα, όταν και μπορούσα -και προφανώς ήθελα- να βλέπω 4 και 5 επεισόδια στη σειρά. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι, με το laptop στα πόδια και τον ήχο χαμηλά να ακούω το περίφημο "previously on lost" και μόνο αναμνήσεις και συναισθήματα από εκείνο το 4μηνο να μου έρχονται στο μυαλό.

Έτσι, λοιπόν, και τώρα. Που βγήκε ο καινούριος κύκλος, τα καινούρια επεισόδια και που επέλεξα να μην τα δω στην τηλεόραση αλλά και αυτά στο laptop, στην αγκαλιά μου, να μου βαραίνει τα πόδια, σε σκοτεινό δωμάτιο προκειμένου να έχω το μέγιστο της αίσθησης της βιέννης. Τότε που γυρνούσαμε σπίτι στις 6 το πρωι και που έβλεπα 2 επεισόδια πριν πέσω για ύπνο. Όσο κουρασμένος και να ήμουν, όσο και να νύσταζα. Κάτι σαν ιεροτελεστία.

maraveyas illegal

2009-01-17T12:07:00.004+02:00

Ένα βαλς από τον Κωστή Μαραβέγια και ένα όμορφο videoclip σκηνοθετημένο από τον ίδιο.

merry crisismas and a happy new fear

2009-01-12T20:24:00.002+02:00

Καλή χρονιά, λοιπόν.!

Νέα χρονιά με καινούρια συλλαλητήρια, με περισσότερες προσαγωγές, με περισσότερο ξύλο κατά φοιτητών, περαστικών (είτε φταίγανε είτε όχι), με ανασχηματισμούς, με νέα γκάλοπ!

Νέα γκάλοπ που παρουσιάζουν τη νδ πιο κοντά στο πασοκ, πλησιάζει, λένε στα παράθυρα και δεν μπορώ να κρατηθώ απ' το να κάνω εικόνες απο ουέστερν όπου ο καλός καουμπόϋ κηνυγάει τον κακό ινδιάνο, οι αιμοδιψείς θεατές χαίρονται όσο πλησιάζει, εκστασιάζονται όταν σηκώνει το χέρι και πετάει το λάσσο και όταν ο ινδιάνος πέφτει στο χώμα είναι πλέον έτοιμοι να καταβροχθίσουν οτιδήποτε ακολουθεί στο διαφημιστικό διάλειμμα.

Σε καμία περίπτωση το πασοκ δεν είναι ινδιάνος, δεν είναι καημένος, δεν πέρνουμε το μέρος του, δεν το αγαπάμε. Απλά με τις δημοσκοπήσεις γίνεται πλέον ξεκάθαρο το νόημα του πολιτικού σκηνικού του τόπου. Είναι κάτι σαν τις αναμετρήσεις Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού. Όπου σημασία δεν έχει αν μας τα τρώει ο εκάστοτε πρόεδρος, αν εκείνος πλουτίζει πάνω στα δικά μας πορτοφόλια κοστολογώντας το εισητήριο του αγώνα 10 φορές την πραγματική του αξία -αν λάβουμε υπόψιν μας και την ποιότητα του ελληνικού πρωταθλήματος-, δεν μας νοιάζει καν η ομάδα να τα πηγαίνει καλά στην ευρώπη, οπότε να κάνουμε και μια φιγούρα στους φίλους μας ευρωπαίους, μας νοιάζει ο γαύρος να ξεσκίσει τον βάζελο, ή το ανάποδο, με την ίδια ωμότητα όπως στην περίπτωση του ινδιάνου και του καουμπόυ.

Μόνο που στην κόντρα πασοκ-νδ πρόκειται για πολιτική. Και όταν επί δύο ημέρες η συζήτηση στα μμε γίνεται για τις δημοσκοπήσεις, για την επάνοδο της νδ μετά τον ανασχηματισμό, για τον φόβο που προκαλλεί στο πασοκ, για την αντίδραση του πασοκ που υποστηρίζει ότι αργά ή γρήγορα η διαφορά θα μεγαλώσει, στο φινάλε νέα δημοκρατία είναι αυτή, "πόσο πιο ικανοί είναι οι καινούριοι από τους παλιους;", τότε συνειδητοποιείς ότι εκεί ξεκινά και εκεί τελειώνει όλο το παιχνίδι, στις εντυπώσεις, στα νούμερα (ο καθένας το ερμηνεύει όπως θέλει), ποτέ δεν φτάνει και ποτέ δεν πρόκειται να φτάσει στην ουσία.

υγ: αλλιώς ήθελα να ξεκινήσει η καινούρια χρονιά, θα επανέλθω με άλλα καλύτερα (ελπίζω)...

περί θανάτου

2008-12-25T13:45:00.005+02:00

Τον Σαραμάγκου τον γνώρισα έμμεσα, από την ταινία Περί Τυφλότητας. Ολοκληρωμένα, τουλάχιστον, μιας και είχα ήδη εδώ και καιρό ξεκινήσει να διαβάζω το Περί Θανάτου, το οποίο και είχα σταματήσει επειδή έπρεπε να ασχοληθώ με διαβάσματα άλλα, περισσότερο συγκεκριμένα (θεματικά) και εξειδικευμένα.

Με το βιβλίο καταπιάστηκα ξανά πρόσφατα και το τελείωσα προχτές. Τόσο το θέμα της ταινίας (βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του πορτογάλλου νομπελίστα συγγραφέα) όσο και το βιβλίο αφορούν ζητήματα άκρως κοινωνικά, τοποθετούνται σε χρόνο και σε χώρο άγνωστο, χωρίς ήρωες_ατραξιόν, καθώς τα θέματα και το πλάσιμό τους αποτελούν από μόνα τους την ατραξιόν. Στην ταινία, λοιπόν, η όλη υπόθεση ξεκινάει με την φανταστική κατάσταση σύμφωνα με την οποία μία "επιδημία τυφλότητας" εξαπλώνεται σε ολόκληρη την χώρα, σταδιακά, αργά με ευφάνταστα αποτελέσματα και συνέπειες.

Το βιβλίο καταπιάνεται με το ζήτημα του Θανάτου και ξεκινάει και αυτό με την υπόθεση πως την επομένη της αλλαγής του χρόνου, ο θάνατος παύει να υπάρχει σε μία ολόκληρη χώρα. Τα ζητήματα που θίγονται σε αυτή τη διαφορετική θεματολογία θεωρώ πως είναι περισσότερο φιλοσοφικά παρά άμεσα κοινωνικά όπως στο Περί Τυφλότητας. Το πιο ενδιαφέρον και το οποίο υπήρξε η αφορμή για αυτό το post είναι το εξής.

Έχω ξεκινήσει να διαβάζω το βιβλίο. Στην πορεία του είναι ενδιαφέρον, σε μερικά σημεία ανατρεπτικό, όμως στη μεγαλύτερη διάρκεια το επισκιάζει η εντύπωση της ταινίας, γίνονται συγκρίσεις σχετικά με τη θεματολογία (καθώς θεωρώ πολύ πιο άμεση και κοινωνικά συγκλονιστική την ιστορία περί τυφλότητας από την κοσμολογική και φιλοσοφική κουβέντα περί θανάτου), σχετικά με τις επιμέρους ιστορίες που επιλέγει ο συγγραφέας να αναλύσει, τους χαρακτήρες που επιλέγει να σκιαγραφήσει.

Μέχρι που φτάνεις στις τελευταίες 20-30 σελίδες, και εκεί που ακριβώς νιώθεις να επαναλαμβάνονται σημεία, θέσεις, απόψεις, αρχίζεις ουσιαστικά να βαριέσαι και διαβάζεις για να φτάσεις στο τέλος και να μην το παρατήσεις (ας πούμε και ελέω της ταινίας), ξεκινάει η ιστορία των τελευταίων σελίδων, η ανατροπή όσων σχεδόν έχεις διαβάσει στις υπόλοιπες 160 σελίδες, με ένα από τα πιο συγκινητικά, πιο ρεαλιστικά και πιο συγκλονιστικά φινάλε που (προσωπικά) έχω αντικρύσει ποτέ.

Και που με κάνει _για πρώτη φορά_ να ξαναδιαβάσω το τέλος. Ξανά και ξανά.

coke/beer

2008-12-23T13:22:00.001+02:00

Ή πώς η διαφήμιση γίνεται τέχνη.

όρια

2008-12-22T20:51:00.002+02:00

Πρόκειται για όρια εσωτερικά_άυλα_συναισθηματικά.

Προσωπικά επίσης. Το δικό μου τοποθετείται κάπου μέσα στο ελ.βελ. λίγο μετά το σημείο που ξεκινάνε τα duty free, εκεί που τσεκάρουν την κάρτα επιβίβασής σου και σου επιτρέπουν να περάσεις προς την έξοδο αναχώρησης (συνδέονται, δε, γενικά με χώρους μετεπιβιβάσεων, non-places, που μόνο στόχο έχουν να σε φέρουν πιο κοντά στην ικανοποίηση των επιθυμιών σου).

Είναι αυτή η αόρατη γραμμή που μόλις την περνάς μπαίνεις σε διαφορετική διάθεση, άλλο κλίμα. Γιορτινό, ξεκούραστο, ανέμελο. Σπιτικό.

urbandot

2008-12-12T19:52:00.003+02:00

Ή αλλιώς αστική κουκκίδα.

Μπορεί να μην έγινε κάποιο επίσημο welcome post, μπορεί το template να είναι υπό κατασκευή -αν και όπως φαίνεται θα είναι υπό κατασκευή μέχρι να βαρεθούμε να γράφουμε, να μην έχει λόγο ύπαρξης-, όμως εγώ οφείλω, καθώς ανέβασα το πρώτο μου post εκεί, να βάλω και την παραπομπή.

Την παραπομπή στο μεγάλο αδερφάκι. Αν και νεότερο, μεγαλύτερο. Γιατί ξεκινάει μεγαλύτερο, αφού πλέον δεν θα γράφω μόνος μου, δεν θα ζαλίζω τους άτυχους αναγνώστες με προσωπικές σκέψεις. Όχι μόνος μου, τουλάχιστον.

Σκοπός του urbandot, που αποτελεί κοινή προσπάθεια -κατ' αρχήν- δύο, είναι να αποτελέσει σημείο -ανοικτής και online- συγκέντρωσης θεμάτων που θεωρούμε -αρχιτεκτονικά- ενδιαφέροντα. Πράγματα που συζητάμε μεταξύ μας, απόψεις που εκφράζουμε σε πηγαδάκια φοιτητικά -και μη- πλέον παίρνουν έναν χαρακτήρα περισσότερο δημόσιο με απώτερο στόχο να δημιουργηθεί μία κάποια συζήτηση γύρω από θέματα, γιατί όχι και με αποτελέσματα.

Είναι, λοιπόν, το μεγάλο αδερφάκι του city(e)scape -που θα συνεχίσει να υπάρχει με διαφορετικό περιεχόμενο- και για το οποίο είμαι πολύ χαρούμενος και περήφανος, αφού ύστερα από πολλές συζητήσεις απέκτησε τα πρώτα του posts και ξεκινάει μιά διαδρομή ιδιαίτερη και μοναδική στον χάρτη του παγκόσμιου internet.

λ. αλεξάνδρας

2008-12-08T12:12:00.003+02:00

Η ομίχλη που απλωνόταν χτες στη λεωφόρο του κέντρου της αθήνας δεν είναι αυτή που ενίοτε μας γοητεύει. Δεν είχε την παγωνιά που την περιβάλλει, το αίσθημα της άγνοιας, την επιθυμία της εξερεύνησης, της ανακάλυψης. Δεν είχε υγρασία.

Η ομίχλη που απλωνόταν στην αλεξάνδρας ήταν άλλου είδους, από αυτό που κανένας δεν θέλει να εξερευνήσει, που σου καίει τα σωθικά, που σε κάνει να δακρύζεις. Που ξέρεις πολύ καλά τι βρίσκεται πίσω της, τι βρίσκεται μπροστά της. Ξέρεις ποιος την προκαλέι, τα πάντα γύρω σου είναι ζεστά, καυτά.

Δεν ήταν η χριστουγεννιάτικη ομίχλη -ατμόσφαιρα- που εγώ επιθυμούσα, που όλοι μας επιθυμούσαμε. Με μια αφορμή ασύλληπτη, αδιανόητη, η πρωτεύουσα βρίσκεται σε ένα κλίμα κάθε άλλο παρά γιορτινό -αν και άκρως φωτεινό και εντυπωσιακό.

Καλό ταξίδι στον μικρό Αλέξανδρο (;)

χιόνι

2008-12-05T14:42:00.006+02:00

Βόλτα στην Αλεξάνδρας, χτες βράδυ, ζέστη (με βάση τουλάχιστον τα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα) αρκετή, ώστε να μπορείς να περπατάς χωρίς να χρειάζεται να κουμπωθείς, με βηματισμό αργό, χαλαρό και αδιάφορο. Είχα καιρό να περπατήσω την διαδρομή Μετρό Αμπελόκηποι - Γκύζη, δεν το συνηθίζω εκτός και αν υπάρχει μια καλή παρέα για βόλτα ή δεν υπάρχουν λεωφορεία.

Τελευταία φορά, λοιπόν, ήταν τον περασμένο Φεβρουάριο, οπότε και λόγω του χιονιού που είχε κατακλύσει τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας, οι συγκοινωνίες (άρα και η χρήση αυτοκινήτου) είχαν σταματήσει.

Τα δυο αξιοπρόσεκτα του θέματος είναι:
α. στην Αθήνα χιονίζει κάθε δύο χρόνια, 2004_2006_2008 -προφανώς αναφέρομαι στο κέντρο, αφού στα ΒΠ χιονίζει κάθε Δευτέρα_Τετάρτη_Παρασκευή-, φέτος, δηλαδή δεν προβλέπεται, άσχετα με τα νέα κλιματικά δεδομένα, τις νέες αλλαγές που έχουν θέσει την Ευρώπη σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και παντού χιονίζει, εκτός από την Αθήνα που σχεδόν κυκλοφορούμε με κοντομάνικο, ο ήλιος καίει -για όλους- κτλ κτλ.
β.όταν περπατάς στον δρόμο, ο καθένας κινείται με την δικιά του, εντελώς προσωπική ταχύτητα. Θα πρότεινα μάλιστα το εν λόγω χαρακτηριστικό να αναχθεί σε ιδιαίτερα σημαντικό και κατ' εξοχήν προσωπικό, σαν το δακτυλικό αποτύπωμα, την οδοντοστοιχία, την κόρη του ματιού και το dna, αφού προφανώς γίνουν οι απαιτούμενες μελέτες που θα αποδείξουν την αλήθεια των ισχυρισμών μου. Ο καθένας, λοιπόν, για τους δικούς του ιδιαίτερους και ποικίλλους λόγους περπατάει με διαφορετική ταχύτητα, ανάλογα με την βιασύνη του, συχνά την καταγωγή του, τη διάθεσή του και άλλους πολλούς παράγοντες.
Τα πράγματα αλλάζουν όταν ο δρόμος είναι χιονισμένος.

Τότε περπατάς στην μέση της λ. Αλεξάνδρας -δεν υπάρχουν αυτοκίνητα άλλωστε- και το εκπληκτικό είναι πως λόγω του χιονιού και του κινδύνου της πτώσης -και των άμεσων συνεπειών της- η ταχύτητα που μπορεί να αναπτύξει ο περιπατητής είναι μία και μοναδική, η απαραίτητη για να μην πέσεις και να φτάσεις κάποια στιγμή -στο απώτερο μέλλον- στον προορισμό σου, και ίδια για όλους. Σαν να σβήνεις τα δακτυλικά αποτυπώματα, σαν να φοράς φακούς επαφής με ίδιο χρώμα σε όλους τους ανθρώπους.
Τους οποίους βλέπεις και παρατηρείς να προχωράνε με σταθερές αποστάσεις μεταξύ τους, σαν καραβάνι στη μέση της -κάτασπρης- ερήμου, μέρος του οποίου είσαι και συ, και ξαφνικά, χωρίς να έχεις ξαναβρεθεί_συναντηθεί με τους συνοδοιπόρους σου, γίνεστε όλοι μαζί μια παρέα που δεν μιλά, που επικοινωνεί με τα μάτια και που υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη και κατανόηση, τόση που ξέρεις πως κανένας δεν θα σχολιάσει περίεργα την αστάθεια με την οποία αντιμετωπίζεις τον πάγο κάτω από τα πόδια σου -όπως και την πολύ συχνή ενθουσιώδη κατάληξη με χέρια, κώλο, πόδια στο παγωμένο οδόστρωμα.

Έτσι, για να μπούμε σε κλίμα χριστουγεννιάτικο -μακάρι και χιονισμένο.

αλλαγή πορείας

2008-12-02T15:00:00.003+02:00

Για λόγους που θα αποκαλυφθούν εν καιρώ, το blog στον δεύτερό του χρόνο αλλάζει πορεία, στόχους, αφορμές και (ίσως) αποτέλεσμα.

Ο εικονικός περίπατος στην μητρόπολη (ή μήπως ο περίπατος στην εικονική μητρόπολη) γίνεται περισσότερο διαισθητικός, συναισθηματικός. Αφορμές θα είναι ακούσματα, ήχοι, εικόνες που χτυπούν σε νεύρα αισθητικά. Η αναζήτηση και η εξερεύνηση συνεχίζεται και στις σελίδες της λογοτεχνίας και στον τρόπο με τον οποίο ο (αστικός) χώρος γίνεται αντιληπτός και αποδίδεται από τους συγγραφείς.

Φράσεις, εκφράσεις, παραφράσεις θα είναι πολύ πιο πυκνές στη νέα δομή του blog, στην προσπάθεια να γίνει η αναζήτηση πιο ευρεία, πιο ανοιχτή, λιγότερο αρχιτεκτονική (με την παραδοσιακή της έννοια και ερμηνεία), πιο επίκαιρη.

Η νέα σελίδα γράφεται με δύο διαφημιστικά (ας πούμε) σποτ, που δεν χωράνε λόγια ή επεξηγήσεις.

happy birthday

2008-11-30T13:17:00.003+02:00

Καθυστερημένα.

Και αδικαιολόγητα.

Το blog έκλεισε έναν χρόνο, λοιπόν, προχθές, στις 28.

Έναν χρόνο που με βοηθούσε να εκφράσω τις σκέψεις μου, τις ανησυχίες μου. Να διατυπώσω τα ερωτήματά μου, να πάρω (;) απαντήσεις. Προσπαθούσα να γράφω συχνά, είχα πολλές φορές πράγματα στο μυαλό μου έτοιμα για δημοσίευση που δεν πρόλαβα να γράψω και που με τον καιρό τα ξέχασα.

Θυμάμαι περίπου έναν χρόνο πρίν, όταν ανέβηκε το πρώτο post. Θυμάμαι τα συναισθήματα, τα αποτελέσματα της προσπάθειάς μου να προσθέσω μία τελεία στον ασύλληπτο κόσμο του ιντερνετ, του παγκόσμιου χωριού, να αφήσω το εικονικό μου μονοπάτι σε έναν χώρο που δεν υπάρχει όπως έχουμε παραδοσιακά μάθει να αντιλαμβανόμαστε το χώρο, που είναι όμως εξίσου αληθινός και ρεαλιστικός όταν η συζήτηση έρχεται στα συναισθήματα και στον τρόπο που προσπαθεί ο καθένας να τα αποκρυπτογραφήσει και να τα μεταδώσει.

Και μπορώ -με σιγουριά- να πω, ότι ένιωσα ωραία. Ένιωσα ας πούμε, περήφανος που βάζω ένα -εικονικό- πετραδάκι στην τεράστια αυτή -εικονική- κατασκευή.

Χρόνια πολλά, λοιπόν!

hyperspace

2008-10-31T21:18:00.005+02:00

Stacks/Servers
In early libraries, with small numbers of volumes, books had lined the walls of the reading room. Later, as the ratio of book storage to reading space changed, the book stacks were separated from the reading rooms and increasingly became the dominant spatial element.

Galleries/Virtual Museums
Each item in the collection can have hyperlinks to other items that are related in some interesting way, so that the virtual museum visitor can construct a particular path through the collection according to personal interest. A vitrual museum can offer far more choices of exploration than even the Pinakothek. (The Alte Pinakothek, Munich, by Leo von Klenze, 1826-1836)

Theaters/Entertainment Infrastructure
Entertainment is information. (...) If you receive three-dimensional models of a sporting event rather than a stream of two-dimensional video images, you could take control of some directorial functions by selecting viewpoints and operating a virtual camera.

Θραύσματα από "City of Bits", William J. Mitchell

λονδίνο, άμστερνταμ και βερολίνο (...η συνέχεια)

2008-10-27T10:46:00.004+02:00

Με αριθμούς, λοιπόν.

Τις ταξιδιωτικές μου εμπειριές και περιπέτειες τις μετράω από τη στιγμή που άρχισα να ζω μόνος μου, να κανονίζω μόνος μου, να επιλέγω -σχεδόν πάντα- μόνος μου. Ή εν πάσει περιπτώση να έχω δικαίωμα λόγου και επιρροής σε μία ομάδα ανθρώπων με την ίδια ηλικία, τα ίδια ενδιαφέροντα και τα ίδια ακούσματα με μένα. Τις μετράω, λοιπόν, από το δεύτερο έτος και από το ταξίδι στην Πράγα -οικογενειακώς, αλλά πολύ διαφορετικό από παλαιότερα οικογενειακά ταξίδια-, περίπου 4 χρόνια από σήμερα.

Από τότε οι πόλεις που επισκέφτηκα, ύστερα από ένα ξεσκόνισμα στον σκληρό δίσκο του μυαλού και του υπολογιστή μου -από ένα σημείο και έπειτα αυτά τα δύο έχουν αρχίσει να λειτουργούν παράλληλα, συμπληρωματικά- αριθμούν τις 38. Μέσα σε 48 μήνες. Με μία απλή διαίρεση και μία μέθοδο των τριών, μπορεί κανείς να υπολογίσει πως κάθε 37 περίπου μέρες τα 4 αυτά χρόνια έβλεπα και μία καινούρια πόλη. Και δεν είναι κάποιο προνόμιο αποκλειστικά δικό μου. Στην αρχή δεν ήταν καν στόχος, ούτε σκοπός να ταξιδεύω και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό. Εννοώ, πως οι γνωστοί μου -αρχιτέκτονες- μετρούν αντίστοιχους αριθμούς.

Τα ταξίδια αυτά σαφώς και δεν ήταν όλα ίδια. Κάποια ήταν μικρά, βιαστικά, έντονα, κάποια άλλα χαλαρά, μεγάλα, μερικά και αδιάφορα. Άλλωστε δεν μπορείς να το ξέρεις από πριν, και να κάνεις τις ανάλογες επιλογές. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν μετάβαση από τον έναν τόπο στον άλλον, ήταν παρατήρηση, διασκέδαση, ψυχαγωγία, ήταν τελικά εκπαίδευση.

Γιατί, αν κάνουν κάτι τα ταξίδια, τότε αυτό είναι ένα και μόνο πράγμα. Σου ανοίγουν το μυαλό. Μαθαίνεις να βλέπεις, να παρατηρείς, να αξιολογείς, να επικρίνεις, να δέχεσαι, να απορρίπτεις, να νιώθεις, να εκτιμάς. Αυτά που βλέπεις έξω και αυτά που έχεις μέσα.

Και μπορεί τελικά τα τελευταία ταξίδια να ήταν λιγότερο συναρπαστικά, επειδή ακριβώς έχω συνηθίσει την διαδικασία. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν αδιάφορα.

(...άμα αρχίσεις να σκέφτεσαι και να μιλάς ή να γράφεις για τα ταξίδια δεν τελειώνεις ποτέ)

τρίφωνο

2008-10-25T13:53:00.002+03:00

Είναι από τα τραγούδια που σου τραβάνε την προσοχή, που τα αναζητάς στο ραδιόφωνο, που σε συνεπαίρνει κατ' αρχήν ο ρυθμός τους. Μέχρι να ακούσεις τυχαία -ή όχι- ποιος το τραγουδάει, πως το λένε και να μπορέσεις να το αναζητήσεις στον ατελείωτο θησαυρό του διαδικτύου.

Με ένα κλιπάκι -όχι το επίσημο- πολύ απλό, πολύ ατμοσφαιρικό, πολύ γρήγορο, που ακολουθεί το ρυθμό, που δεν μπλέκει με τα λόγια, με τον στίχο, τον οποίο αφήνει να αναδυθεί με την δικιά του -τεράστια- δυναμική.

Ένα τραγούδι από το Τρίφωνο και ένα κλιπάκι από τον christosonEMI από αυτά που τα ακούς όλη μέρα, συνεχόμενα.

"...να μου μιλάς σιγανά στ' αυτί
γιατί σ'ακούνε τη νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρύφτει."

λονδίνο, άμστερνταμ και βερολίνο

2008-10-22T19:09:00.004+03:00

έχεις ξεχάσει πού ακριβώς θέλεις να πας

Και αν όχι ακριβώς έτσι, πάντως σίγουρα έχεις ξεχάσει πώς είναι να νιώθεις ενθουσιασμένος για ένα καινούργιο ταξίδι, έναν νέο προορισμό, που πάνω κάτω σου θυμίζει παλιά ταξίδια, γνωστούς προορισμούς.

Κατά τη διάρκεια ενός -ακόμη- ταξιδιού, βρίσκεσαι πίσω από ένα τζάμι παραθύρου, παρατηρώντας τον δρόμο από το ύψος και την απόσταση του τρίτου ορόφου. Και συνηδειτοποιείς -μάλλον σοκαρισμένος και ως ένα σημείο απογοητευμένος- ότι δεν βρίσκεις -ούτε καν ψυχολογικά- κάποια διαφορά στον τρόπο που αισθάνεσαι και βιώνεις την πόλη που μόλις γνώρισες.

Σωματικά έχει σταματήσει να σε επηρρεάζει εδώ και πολύ καιρό, όταν η βαλίτσα στο χέρι σου έγινε καθημερινότητα, η κούραση του αεροπλάνου ξεπεράστηκε και η ανάγκη προσαρμογής του σώματός σου σε νέες -καιρικές, κλιματικές ή δεν ξέρω τι άλλο- συνθήκες, εκμηδενίστηκε.

Αυτό που σε σοκάρει όμως, είναι η ψυχολογική απάθεια με την οποία αντιμετωπίζεις αυτό που για άλλους είναι συναρπαστικό, το γεγονός πως είτε βρίσκεσαι στην Αθήνα, είτε στην Βενετία, στο Τορίνο ή δεν ξέρω που αλλού, είναι -σχεδόν- το ίδιο και το αυτό. Σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο αρνητικό όσο ακούγεται, είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον αυτό που σου συμβαίνει, έχεις πλέον βγει από το πετσί του τουρίστα, έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις συνειδητά πράγματα που θες να βιώσεις στην κάθε χώρα-πόλη, διαλέγεις ανάμεσα στον τουριστικό πλουραλισμό αυτά τα ένα-δύο που θεωρείς ότι αξίζουν, δεν είναι άλλωστε η θέα από ένα μεσαιωνικό κάστρο στο πιο ψηλό σημείο του λόφου που κάνει τη διαφορά, είναι το κάστρο αυτό καθεαυτό, θέες έχεις δει πολλές, δεν διαφέρουν και τόσο η μία από την άλλη, έχεις τη δυνατότητα να αποστασιοποιηθείς από καταστάσεις και ταξιδιωτικές συμπεριφορές καθιερωμένες, ΩΣΤΟΣΟ δεν μπορείς παρά να αισθάνεσαι περίεργα.

_background 3

2008-10-03T17:31:00.003+03:00

Ξυπνάς ξημερώματα, ο ήλιος δεν έχει ακόμα ανέβει, μέσα, όμως, από τις γρύλιες του παραθύρου, καταλαβαίνεις πως η νύχτα -στην πιο σκοτεινή της μορφή- δεν αργεί να φύγει.
Ξυπνάς χωρίς λόγο, επειδή έτσι έτυχε. Χωρίς κάποια αφορμή, χωρίς κάποιον θόρυβο. Και μετά ακούς.
Ακούς τη νύχτα, όπως αυτή συχνά εμφανίζεται στην ελληνική μητρόπολη, στην πιο σκοτεινή της μορφή. Στην πιο βίαιη, όχι σωματικά (;), ψυχολογικά σίγουρα. Ακούς φωνές, υποθέτεις, για την ακρίβεια, πως πρόκειται για φωνές, στα αυτιά σου φτάνουν σαν ψίθυροι από άποψη έντασης, νιώθεις όμως το πάθος, την αγωνία, την αγανάκτηση που τις περιβάλλουν, και είσαι σίγουρος ότι πρόκειται για φωνές.
Γυναικείες φωνές, μαζί με κλάμα, όχι φόβου, ξέρεις από την πρώτη στιγμή πως με κάποιον τσακώνεται, κάποιος που κάτι της έκανε -ή δεν της έκανε-, κάποιος που την στενοχώρησε, κάποιος που δεν δικαιολόγησε τον σεβασμό της, τον χρόνο της, την αγάπη της.
Κάποιος που δεν μιλάει, δεν φωνάζει, δεν ακούγεται. Που η ενοχή του δεν του επιτρέπει να μιλήσει, που επιλέγει να κρατήσει μία στάση βουβή.
Σαν την στάση που κρατάς και σύ, ακούγοντας με ορθάνοιχτα -πλέον- μάτια, τη γυναίκα να φωνάζει, χωρίς να μπορείς να ξεχωρήσεις λέξεις, πέρα από μερικά "τίποτα" και μερικά "όχι". Που νιώθεις όμως την συναισθηματική της ένταση, την αγωνία της.
Όπως ακριβώς την νιώθει ολόκληρη η πόλη γύρω της, μπορείς να φανταστείς ομόκεντρους κύκλους με κέντρο την τραγική παρουσία της και ακτίνες που μεγαλώνουν αντιστρόφως ανάλογα σε σχέση με το πόσους συνανθρώπους κρατάει ξύπνιους.
Σε σχέση τον αριθμό των ανθρώπων που βρίσκονται σε ημι-σκοτεινά δωμάτια, με τα μάτια ανοιχτά, χαμένοι σε μία βουβή κατάσταση συμπαράστασης.

περί ουτοπίας, αριστεράς, δημοκρατίας

2008-09-19T20:57:00.003+03:00

"Οφείλω να σας πω μια κακή είδηση: εγώ δεν είμαι ουτοπιστής. Και μια χειρότερη είδηση: Θεωρώ την έννοια της ουτοπίας ανώφελη και αρνητική, όπως είναι και η ιδέα ότι μετά τον θάνατό μας πηγαίνουμε στον παράδεισο. Θα προσπαθήσω να δείξω στη συνέχεια ότι υπάρχει ένα ζήτημα που είναι οργανικά συνδεδεμένο με την ουτοπία ή με την ουτοπική σκέψη ή με τη διακαή επιθυμία της ανθρώπινης ύπαρξης να βελτιώνει τη ζωή της όχι μόνον υλικά αλλά και πνευματικά και ηθικά: η αναζωογόνηση, η εκ νέου επινόηση της δημοκρατίας. Πριν μιλήσουμε για τον Δον Κιχώτη, πρέπει να πούμε ότι για τα 5 δισεκατομμύρια πρόσωπα που ζουν μέσα στην αθλιότητα η λέξη ουτοπία δεν σημαίνει απολύτως τίποτα (…).

Στην πραγματικότητα, ο Δον Κιχώτης δεν είναι ουτοπιστής. Στο βάθος είναι ένας πραγματιστής με την καλύτερη έννοια της λέξης, γιατί αυτή η λέξη μπορεί να έχει και ένα καλό νόημα. Σίγουρα οι λέξεις είναι κακότυχες. Τις κάνουμε ό,τι θέλουμε. Όταν λέω ότι δεν είμαι ουτοπιστής, οφείλω να πω με κάθε ειλικρίνεια ότι δεν μου αρέσει ο λόγος περί ουτοπίας, επειδή είναι ένας λόγος περί αυτού που δεν υπάρχει.

Ουτοπία, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι ένας ου-τόπος. Δεν γνωρίζουμε ποιος είναι ο δρόμος για να φτάσουμε μέχρι εκεί, ούτε το πότε θα φτάσουμε, ούτε το αν θα φτάσουμε, αλλά το χειρότερο είναι η τρομερή παρεξήγηση στην οποία πέφτουν όλοι όσοι μιλούν για ουτοπία. Στο βάθος ουτοπία πρακτικά σημαίνει ότι εγώ, ως μέλος ενός συνόλου, χρειάζομαι ορισμένα πράγματα, αλλά έχω επίγνωση του ότι δεν μπορώ να τα έχω τώρα -επειδή οι εχθροί είναι πιο ισχυροί, επειδή μου λείπουν τα μέσα, επειδή οι καρποί δεν είναι ώριμοι- και επομένως λέω: καλά, αφού δεν μπορώ να τα έχω τώρα, θα τα αποκτήσω κάποτε. (…)

Η μεγάλη παρεξήγηση στην οποία πέφτουμε όλοι είναι ότι τοποθετώντας στο μέλλον εκείνο που χρειαζόμαστε σήμερα -αλλά που σήμερα δεν μπορούμε να το έχουμε επειδή μας λείπουν τα μέσα- ξεχνάμε κάτι πολύ απλό: αν αυτό που εμείς επιθυμούμε τώρα μπορούσε να υλοποιηθεί το 2043 ή σε 100-150 χρόνια, αν αυτό που για μας τώρα θα ήταν θαυμάσιο, η υλοποιημένη ουτοπία που θα μπορούσαν να έχουν σε 100-150 χρόνια οι απόγονοί μας, ποιος μας εγγυάται ότι θα τους ενδιαφέρει αυτό για το οποίο ενδιαφερόμαστε εμείς σήμερα;

Εγώ νομίζω, πιο απλά, λιγότερο ρητορικά και, αν μου το επιτρέπετε, λιγότερο δημαγωγικά, ότι ο μοναδικός τόπος στον οποίο πραγματικά η εργασία μας μπορεί να έχει αποτέλεσμα και αυτό το αποτέλεσμα μπορεί να αναγνωριστεί, να συζητηθεί και να αμφισβητηθεί από μας, είναι η αυριανή μέρα. Το αύριο είναι η ουτοπία μας. Και με την εργασία που κάνουμε σήμερα, με τις μικρές μας ζωές και με τις σχετικές ελπίδες μας ότι αύριο θα είμαστε όλοι ζωντανοί, θα οικοδομηθεί το αύριο. Ας μη σκεφτόμαστε την ουτοπία.

Οταν ο Μπόρχες γράφει το «Πιέρ Μενάρ, συγγραφέας του Δον Κιχώτη», μιλάει για έναν άνθρωπο ο οποίος αφοσιώνεται στο καθήκον να γράψει τον Δον Κιχώτη παρά το γεγονός ότι αυτός έχει ήδη γραφτεί. Και τον γράφει με τα ίδια ακριβώς λόγια που χρησιμοποίησε ο Θερβάντες. Ένα καθήκον τόσο γιγάντιο, που παραμένει ατελές. Αλλά ο Μπόρχες εστιάζει στο γεγονός ότι ο Πιέρ Μενάρ έγραψε ένα διαφορετικό βιβλίο. Γιατί η λέξη δικαιοσύνη, για παράδειγμα, δεν σήμαινε για τον Θερβάντες, στα τέλη του 16ου και στις αρχές του 17ου αιώνα, αυτό που σημαίνει για μας σήμερα.

Αν υπάρχει κάτι που χρειάζεται σήμερα η αριστερά περισσότερο από κάθε τι άλλο είναι μια ακριβής αναθεώρηση των εννοιών. Όπως έλεγα πριν, οι λέξεις είναι κακότυχες, υπάρχουν για να τις χρησιμοποιούμε όπως μας αρέσει και το χειρότερο είναι ότι μπορεί κανείς να χρησιμοποιεί την ίδια λέξη για να πει πράγματα όχι μόνον διαφορετικά αλλά, πολύ συχνά, απολύτως αντίθετα. Γι‘ αυτό λέω ότι η πρώτη έννοια που η αριστερά πρέπει να ξαναδεί είναι η έννοια της αριστεράς. Τι είναι σήμερα η αριστερά και πού βρίσκεται; Βρίσκεται εδώ; Σαφώς βρίσκεται εδώ. Αλλά στην πολιτική σφαίρα πολλοί άνθρωποι μιλούν για την αριστερά σαν να επικαλούνται μάταια το όνομα του Θεού. Είχα πει ότι προτείνω να αφαιρεθεί η λέξη ουτοπία από το λεξικό. Όχι, ας την αφήσουν εκεί, αλλά ας την αφήσουν ήσυχη.

Υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα που πρέπει επειγόντως να επανεξεταστεί: εκείνο της δημοκρατίας. Η δημοκρατία είναι σήμερα μια δημοκρατία περιορισμένη, εξαρτημένη, ακρωτηριασμένη, επειδή η εξουσία των πολιτών, η εξουσία καθενός από μας, περιορίζεται στην πολιτική σκηνή στο να διώχνουμε μια κυβέρνηση που δεν μας αρέσει και να την αντικαθιστούμε με μιαν άλλη που ίσως να μας αρέσει. Οι μεγάλες αποφάσεις όμως παίρνονται σε μιαν άλλη σφαίρα και όλοι γνωρίζουμε ποια είναι αυτή: οι μεγάλες διεθνείς οικονομικές οργανώσεις, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, η Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου. Κανένας από αυτούς τους οργανισμούς δεν είναι δημοκρατικός. Πώς μπορούμε να συνεχίζουμε να μιλάμε για δημοκρατία, όταν αυτοί που πραγματικά κυβερνούν τον κόσμο δεν έχουν εκλεγεί δημοκρατικά από τον λαό; (…)"

Ζοζέ Σαραμάγκου (στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ - Πόρτο Αλέγκρε, Ιανουάριος 2005)

Retrieved from http://ourania-rinakaki.blogspot.com/

Second Life: Η απομυθοποίηση εκ των έσω

2008-09-07T12:39:00.008+03:00

Ύστερα από παράπονα (εύλογα), συμπληρώνω..

Το παραπάνω comic είναι δημιούργημα της Tateru Nino, κατοίκου του Second Life και κατόχου του blog Dwell On It.

Στην πραγματική ζωή (Real Life/RL) είναι αυτιστική (για την ακρίβεια σύνδρομο Asperger) και στον εικονικό κόσμο του Second Life βρήκε έδαφος πρόσφορο να αναπτύξει κοινωνικές επαφές, πράγμα δύσκολο στην πραγματική της ζωή, για λόγους τουλάχιστον προφανείς.

Το Second Life χρησιμοποιείται από ερευνητικές ομάδες ως βοηθητικό εργαλείο για την βελτίωση συνθηκών ζωής ατόμων με ανάλογες παθήσεις, που η κοινωνικοποίησή τους είναι δύσκολη στην καθημερινότητα (όχι όμως αδύνατη λόγω της ασθένειας), προκειμένου να αποκτήσουν μεγαλύτερη άνεση και οικειότητα με ανθρώπους γύρω τους που δεν είναι γιατροί ή αντίστοιχο προσωπικό. Σε ρεαλιστικές συνθήκες κοινωνικοποίησης και με ενθαρρυντικά αποτελέσματα στην RL και στις "πραγματικές" τους διαπροσωπικές σχέσεις.

Για την ιστορία:
lol=laugh out loud (χρησιμοποιείται για να εκφράσεις το γέλιο σου σε εικονικούς κόσμους ή σε chat rooms)

wtf=what the fuck (χρησιμοποιείται για να εκφραστεί αγανάκτηση, έκπληξη, ενθουσιασμός)

πρωινό

2008-08-31T11:34:00.003+03:00

"...αν είσαι σπίτι, τότε ετοιμάσου για Χαβάη..."

Κάπως έτσι ξεκινάει το τελευταίο καλοκαιρινό κυριακάτικο πρωινό του 2008. Με μουσικές, ήχους της πόλης, ήχους της φύσης.

Τρία είναι τα πράγματα που διακρίνω και ξεχωρίζω με την ακοή μου, λίγα λεπτά πριν ανοίξω τα μάτια μου. Τη μουσική από κάποιο διπλανό διαμέρισμα ή πολυκατοικία, που ξεκινάει με τη διασκευή της Πρωτοψάλτη, συνεχίζει με ένα κλασσικό ροκ κομμάτι, που μέσα στην νύστα μου αδυνατώ να εντοπίσω και που πλέον έχω ξεχάσει, και τελειώνει με ένα ελαφρολαϊκό ζεϊμπέκικο. Παράλληλα ακούγεται κάποιος να χτυπάει ένα σφυρί, προσπαθώντας να ακολουθήσει το ρυθμό της μουσικής χωρίς καμία επιτυχία -ειδικά στο ζεϊμπέκικο. Τέλος ακούγονται τα μπουμπουνητά.

Μπορεί σήμερα οι συνθήκες με τις οποίες ξύπνησα να ήταν ιδανικές, να μην έκαναν τίποτα άλλο από το να ανυψώσουν τη διάθεση μου. Μπορεί άλλες φορές να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, με την εκκλησία να χτυπά και να με ξυπνάει ξημερώματα, με βιαστικούς πάκκους (= ο τσαμπίκος κάγκουρας) να περνάνε κάτω από το μπαλκόνι μου με ανάλογα, δυσάρεστα, αποτελέσματα. Σε καμία περίπτωση τα πρωινά στην ελληνική μητρόπολη δεν είναι βαρετά.

Και αυτό οφείλεται σε τρεις λόγους. Πρώτον στην συγκέντρωση πληθυσμού σε μικρό κομμάτι γης, ή αλλιώς πυκνότητα. Δεύτερον στην συγκέντρωση διαφορετικών κατηγοριών πληθυσμού στο ίδιο κομμάτι γης, ή αλλιώς ανομοιογένεια. Και τρίτον παλιές πολυκατοικίες, ή αλλιώς ΟΧΙ κουφώματα αλουμινίου.

Η ΕΜΥ και η χτεσινή μέρα ήταν και ο δύο σαφείς για την έκβαση της σημερινής. Βροχή.

Το φθινόπωρο -ή καλύτερα ο χειμώνας- περισσότερο και από άγγλος στο ραντεβού του φτάνει μια μέρα νωρίτερα, κάνει αισθητή την παρουσία του με τον πιο ανακουφιστικό και γοητευτικό τρόπο, απομακρύνοντας τη ζέστη από την πρωτεύουσα, όπου πλέον αναδύει η υπέροχη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος -κάπου υπάρχει, πρέπει να ψάξουμε να το βρούμε- και δίνοντας τη δυνατότητα να αράξεις στον καναπέ με τις κουρτίνες ανοιχτές και να χαζέυεις τη βροχή.

Καλό χειμώνα!

θέρμαι

2008-08-27T13:13:00.009+03:00

Ή πως ένα αστικό κενό μετατρέπεται σε ένα "περιφραγμένο" ιδιωτικό χώρο.

Αν και αφορά την τοπική κοινωνία της Ρόδου, όπου και το τελευταίο δίμηνο-τρίμηνο αποτελεί σχεδόν καθημερικό πρωτοσέλιδο στις τοπικές εφημερίδες -αν εξαιρέσει κανείς την εβδομάδα της φωτιάς στη ν. Ρόδο- στην ουσία αποτελεί μία παρατήρηση που πιθανώς μπορεί να απαντηθεί και σε άλλες πόλεις όταν οι τοπικές εξουσίες βρίσκουν λύσεις, τις οποίες προτείνουν και εφαρμόζουν, χωρίς πιθανώς να έχει γίνει η απαραίτητη μελέτη, ή να έχουν εξεταστεί πλήθος εναλλακτικών, κοιτώντας συχνά μόνο οικονομικά οφέλη.

Χωρίς να σχολιαστούν οι -τοπικές- πολιτικές προεκτάσεις του ζητήματος, οι οποίες αναμφίβολα είναι πολλές και ιδιαίτερα σημαντικές, επιλέγεται να σχολιαστούν τα όσα σχετίζονται με τον, μέχρι ένα σημείο, δικό μου τομέα και που, αν μη τι άλλο, έχουν σαφείς -γενικές- πολιτικές προεκτάσεις.

Αφενός, λοιπόν, έχουμε την ύπαρξη ενός πρώην ιδιωτικού χώρου -πισίνα και αυλή του ξενοδοχείου Θέρμαι- και νυν αστικού κενού και σκουπιδότοπου στο κέντρο της πόλης, ανάμεσα σε τρεις βασικούς οδικούς άξονες και πολύ κοντά σε μνημεία και τοπόσημα αυτής. Αφετέρου έχουμε την προσπάθεια αξιοποίησης αυτού του χώρου, την μετατροπή του από αστικό κενό σε κάτι άλλο, που δεν ορίζεται, από κάποια δημόσια τοπική αρχή, με κανέναν άλλο τρόπο -αρχιτεκτονικό, πολεοδομικό ή μη- εκτός από την οικονομική του αξία. Τα πάντα έχουν μία τιμή και αυτή, λοιπόν, είναι αρκετή για να τα χαρακτηρίσει, να τα προσδιορίσει, να τους δώσει υπόσταση.

Η προσπάθεια αξιοποίησης του χώρου κρίνεται κατ'αρχήν σίγουρα θετική, κανένας δεν θέλει ένα αστικό κενό στην πόλη του. Από εκεί και πέρα όλα κρίνονται λάθος.

Η ουσία της παρατήρησής μου έγκειται στο γεγονός της ιδιωτικοποίησης του εν λόγω χώρου -που σε καμία περίπτωση δεν έχει αμελητέα έκταση- και κυρίως στην παραχώρηση αυτού σε έναν μόνο ενδιαφερόμενο. Το μέγεθος και η θέση του οικοπέδου μέσα στην πόλη, του δίνουν από μόνα τους το χαρακτήρα πλατείας. Η μη ύπαρξη οποιουδήποτε κτίσματος με κάποια σημαντική λειτουργία -τουλάχιστον όσο θυμάμαι- μέσα στα όρια του οικοπέδου -αν εξαιρέσει κανείς το περίπτερο που βρίσκεται στη γωνία-, ενισχύει την άποψη αυτή.

Κάποιος μπορεί να υποστηρίξει πως ανέκαθεν ο χώρος ήταν ιδιωτικός -δεν γνωρίζω άλλωστε πως ήταν το οικόπεδο όταν η πισίνα είχε νερό και η αυλή ήταν γεμάτη κόσμο, πιθανώς τους πελάτες του ξενοδοχείου- και άρα αποτελεί κατά κάποιο τρόπο συνέχεια με ένα κενό 20 (;) χρόνων. Το θέμα όμως είναι πως οι πόλεις αλλάζουν, εξελίσσονται. Όπως το Θέρμαι έχει πάψει προ πολλού να είναι ξενοδοχείο, έτσι κ ο χώρος μπροστά του έχει σχεδόν αποποιηθεί τον χαρακτήρα του ιδιωτικού.

Είχε, λοιπόν, η αρμόδια αρχή τη δυνατότητα -αν όχι την υποχρέωση- να διαχειριστεί το χώρο με την ιδιότητα που έχει πλέον αποκτήσει, αν όχι στο σύνολό του, τουλάχιστον σε κάποιο κομμάτι του.

Η ιδιωτικοποίηση θα μπορούσε, και πάλι να αποτελέσει βήμα προόδου από το αστικό κενό που ήταν πριν το οικόπεδο, αν γινόταν κάτω από διαφορετικές προϋποθέσεις και κυρίως αν δεν αφορούσε μόνο μία εταιρεία. Με το να παραχωρείται το οικόπεδο σαν σύνολο σε ένα και μοναδικό ενδιαφερόμενο, σημαίνει πως ο τελευταίος μπορεί να το εκμεταλλευτεί με όποιο τρόπο θέλει -ακολουθώντας ή όχι τον νόμο-. Θα μπορούσε, λοιπόν, να κτίσει περιμετρικά του οικοπέδου έναν τοίχο δυόμιση μέτρα -στο χώρο του φανταστικού (;)- και να μετατρέψει τον εν δυνάμει δημόσιο χώρο σε μία περιφραγμένη αυλή.

Μπορεί ο τοίχος να μην υπάρχει, η ιδίοτητα του ιδιωτικού όμως είναι σαφής. Κανένας δεν πρόκειται να μπει σε αυτό το χώρο αν δεν θέλει να κάτσει στο caffee που λειτουργεί ή να προβεί σε συνήθειες τοπικών κοινωνίων, όπως "να κόψει κίνηση" και να διαμορφωθεί μία από τις γνωστές πασαρέλες. Ακόμη και στην περίπτωση της μερικής ιδιωτικοποίησης του οικοπέδου ή στην μίσθωση σε περισσότερους από έναν ενδιαφερόμενους τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά καθώς θα υπήρχαν ενδιάμεσοι χώροι, πιθανώς στη δικαιοδοσία του δήμου και οι οποίοι θα μπορούσαν να διαδραματίσουν το ρόλο πλατείας.

Μπορεί η σημερινή κατάσταση του χώρου να είναι σαφώς καλύτερη από τον επί χρόνια σκουπιδότοπο, σε καμία περίπτωση δεν είναι δημόσιος χώρος, με όσα θετικά μπορεί αυτός να συμπαρασύρει, και σε μία πόλη που παρ'όλη την ομορφιά και την οργάνωση της, η έλλειψη τέτοιων χώρων είναι τουλάχιστον εμφανής.

aftermath

2008-07-31T10:49:00.002+03:00

Outside.

Outside it’s sunny. You decide to go for coffee with your friends.. You speak in msn, you make the proportional calls. Suddenly you realise that you have a work for the university. But you don’t care. You are at Kunsthalle, drinking Kaffee Latte and hear around you German and English.

Outside it’s windy. You come out from the exit of underground with the rolling stairs. The force of air helps you to have your eyes closed. You are realived.. You keep in your hand a small suitcase. You were probably somewhere travelling. Suddenly you realise that you are tired. But you don’t care. You are outside of your home's door, outside of your castle.

Outside it’s cloudy. You are working with your university team. You wait for the sun to come out.. Suddenly you realise that you are already 6 hours together. But you don’t care. You are at Meidlinger Markt and preparing the final public presentation (at last!) of your project.

Outside it’s hot. You wear your swimsuit. Fortunately.. You try to stretch out your perfect(!) body on the uncomfortable grass. Suddenly you realise that you miss the sea. But you don’t care. You are at the Donauinsel and swimming in the Danube.

Outside it's raining. You wonder why during the summer the weather here sucks. Suddenly you realise that you are waiting for somebody, which has been late. But you don’t care. You are at the Opera and you seat by her steps so that you don’t get wet.

by Maria Oikonomou,

with special thanks for expressing all our feelings in a few words..

_background 2

2008-07-15T20:50:00.002+03:00

(...) Μπορεί να μην γνωρίζεις τους γείτονές σου, εδώ στην ελληνική μητρόπολη. Μπορεί να μην έχεις ανταλλάξει μαζί τους παρά μόνο μερικές κρύες καλημέρες, μπορεί να μην έχεις το θάρρος και την οικειότητα που απαιτείται για να τους ζητήσεις να πιείτε ένα καφέ ένα απόγευμα στο δικό σου μπαλκόνι, αντί να κάθεται ο καθένας μόνος στο δικό του.

Ωστόσο τους γείτονές σου τους ξέρεις. Τους μαθαίνεις με τον καιρό. Ξέρεις πως εκεί απέναντι, σε μια πολυκατοικία που δεν γνωρίζεις την είσοδό της, ζει μια κυρία μεγάλη, που τα απογεύματα σιδερώνει, ενώ χαζεύει την Μαρία και τις ειδήσεις των 8. Ξέρεις πως στο σπίτι στην άλλη μεριά του δρόμου σου κατοικεί μία γιαγιά, μόνη της, στο διώροφο σπίτι που αυτή τη στιγμή αποτελεί τη μοναδική οπτική φυγή του μπαλκονιού σου προς το Λυκαβηττό. Την νιώθεις όταν έχει μισο-ανοιχτή, μισο-κλειστή την εξώπορτα και σε χαζεύει, σε παρατηρεί, θέλει κα προσπαθεί να σε μάθει. Από απόσταση, εκ του ασφαλούς. Ξέρεις πως στο μπαλκόνι με την ψάθα μένει μια οικογένεια αλλοδαπών, με δύο πιτσιρίκια, που τα απογεύματα γεμίζουν το δρόμο με τις φωνές τους, προσπαθώντας να σκεπάσουν τον ήχο του ζαριού στο τάβλι του μπαμπά.

Και όταν μια μέρα βλέπεις το μπαλκόνι άδειο, χωρίς την ψάθα γύρω γύρω, και με μερικούς κουβάδες μπογιάς στη γωνία, καταλαβαίνεις πως κάτι έγινε. Και κάπως νιώθεις.

Γιατί τους γείτονές σου δεν τους γνωρίζεις, δεν σου συστήνονται ποτέ. Σε παρατηρούν και τους παρατηρείς, όμως, σε μια διαδικασία καθημερινή, αναίτια και άσκοπη. Όπου, αντί να χαζεύεις την τηλεόρασή σου, χαζεύεις το ζωντανό reality της πόλης σου. Όπου άνθρωποι φεύγουν και έρχονται, κινούνται, αλλάζουν, πληθαίνουν, ελαττώνονται, εμφανίζονται και εξαφανίζονται.

Και δεν θα τους ξαναδείς ποτέ.

σαν να μην πέρασε μια μέρα (;)

2008-07-07T18:45:00.008+03:00

(Ύστερα από απαίτηση... Και αφού δεν είχα όρεξη ή σκοπό να γράψω...)

Κάπως έτσι είναι, λοιπόν, τα πράγματα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Άφησα την Αθήνα κρύα, παγωμένη, χιονισμένη, άδεια. Την βρήκα ζεστή, καυτή, ηλιοκαμένη, άδεια. Αυτές είναι κ οι μόνες διαφορές.

Ή κάπως έτσι ΝΟΜΙΖΑ πως είναι τα πράγματα. Τουλάχιστον στην αρχή.

Ανέκαθεν -όπως ήδη προσωπικά εξήγησα- ήμουν προσαρμοστικός. Δεν χρειαζόμουν χρόνο προσαρμογής, ή έστω αξιοσημείωτο χρόνο προσαρμογής. Ύστερα από ταξίδια, με την επιστροφή στην Αθήνα -αν θεωρήσουμε πως αυτή είναι η βάση μου τα τελευταία 5 χρόνια- τα πράγματα έμπαιναν στους κανονικούς τους ρυθμούς.

Το ίδιο αισθανόμουν και 4 κ κάτι μήνες μετά. Το μεγαλύτερο διάστημα που έμεινα μακρια από την Ελλάδα, το σπίτι μου. Ένα διάστημα που έκανα σπίτι μου την Βιέννη, το 5110 στην Molkereistrasse. Που μπήκα σε άλλους ρυθμούς, άλλες γειτονιές, άλλους ανθρώπους.

Σίγουρα χρειάστηκα χρόνο. Για να συνηθίσω να μιλάω πάλι στην καθημερινότητά μου ελληνικά, και να μην λέω excuse me στο supermarket, για να μπορέσω να ξανα-κατατοπιστώ στον ΑΒ της γειτονιάς και να μην τον μπερδέυω με τα billa, για να μην ανοίγω το ντουλάπι μου κάτω από τον νεροχύτη της κουζίνας ψάχνοντας τα σκουπίδια.

Δεν είναι όμως αυτός ο χρόνος που έχει σημασία. Θα μπορούσε να πει κανείς πως πρόκειται για ένα μεγάλης διάρκειας jet lag, που δεν οφείλεται στην διαφορά της ώρας αλλά στο μεγάλο του διαστήματος.

Πρέπει να συνηθίσω, λοιπόν, πάλι στο παλιό μου σπίτι, στην παλιά μου γειτονιά, στους ανθρώπους που ήμουν μέχρι 4 κ κάτι μήνες πριν.
Το πρώτο είναι το μοναδικό που δεν χρειάστηκα να εξερευνήσω πάλι από την αρχή. Όπως το βρήκα, έτσι το άφησα, λίγο πιο σκονισμένο, πολύ πιο ζεστό, τέλος.
Η δεύτερη, σε καμία περίπτωση με τον αυστηρό της ορισμό -τα διπλανά σπίτια, τους ανθρώπους που κατοικούν κοντά μου- αλλά περισσότερο ως οι ρυθμοί της πόλης, οι συνήθειες των κατοίκων είναι κάτι που χρειάζεται χρόνο του αλλά είναι, αν μη τι άλλο, διασκεδαστικό. Ούτως ή άλλιως σε αυτή την πόλη έχεις ζήσει τα 5 τελευταία χρόνια, έχει μπει σχεδόν στο πετσί σου, με αυτούς τους ανθρώπους συναναστρέφεσαι, όπως και τα 18 προηγούμενα χρόνια της ζωής σου, όσο μακριά και απο την πρωτεύουσα να μεγάλωσες, τις ίδιες συμπεριφορές αντιμετώπιζες, τις ελληνικές.
Το τρίτο είναι το χειρότερο. Το πιο δύσκολο. Οι άνθρωποι, που ζητούν χρόνο για να τους γνωρίσεις ξανά, από την αρχή. Πόσο και πως έχουν αλλάξει, πόσο και πως έχεις αλλάξει.

onthewayBack

2008-06-23T14:42:00.003+03:00

Λίγες μέρες πριν μπω στο αεροπλάνο για την επιστροφή στην Αθήνα. Ύστερα απο 4μιση μήνες.

Η Βιέννη είναι όμορφη. Έτσι κ αλλιώς. Μου είπαν ότι βρίσκεται μέσα στις 5 πόλεις παγκορμίως με το καλύτερο βιοτικό επίπεδο. Και μπορώ να φανταστώ και να καταλάβω τους λόγους. Πράσινο, πάρκα, καθαριότητα, υποδομές, συγκοινωνίες. Άνθρωποι χαλαροί, χωρίς άγχος, χωρίς τρέξιμο. Πρόκειται για μία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με όσα καλά μπορεί αυτός ο χαρακτηρισμός να κουβαλάει μαζί του και με τα επιπλέον θετικά του μικρού μεγέθους. Δεν είναι αχανής, οι αποστάσεις είναι μικρές, λειτουργικές. Με πληθώρα επιλογών, δυνατοτήτων.

Δεν παύει να είναι όμως μια βαρετή πόλη. Πολύ ήσυχη.

Η Βιέννη μ'αρέσει πολύ, όχι όμως επειδή με γοήτευσε σαν πόλη. Δεν με τράβηξε ο παλμός της, ο ρυθμός της, δεν με άγγιξε το κλίμα της, το κλίμα των ανθρώπων της. Η Βιέννη μ'αρέσει γιατί την έζησα όπως την έζησα. Με πολλούς καλούς φίλους από όλη την Ευρώπη, κάθε βράδυ σε μέρη διαφορετικά, με συζητήσεις διαφορετικές, με χορό, με τραγούδι. Δεν θα μου λείψει, άλλωστε και τίποτα άλλο. Αυτά και μόνο.

Τη Βιέννη την αγαπώ γιατί την έζησα όπως την έζησα. Και δεν θα μπορούσα να τη ζήσω αλλιώς.

details

2008-06-19T14:43:00.008+03:00

Ωραία κτίρια μπορούν να φτιάξουν πολλοί. Διάσημοι, άγνωστοι, έλληνες, ξένοι. Κτίρια με ποιότητες χώρων, εξωτερικών, εσωτερικών, ημιυπαίθριων. Με φαντασία, αρμονικές αναλογίες, ενδιαφέρουσες όψεις.

Αυτό, όμως, που συγκινεί εμένα περισσότερο δεν είναι άλλο από τις λεπτομέρειες. Μικρά στοιχεία, κομμάτια του κτιρίου που αναδεικνύουν την ευαισθησία, την οπτική του αρχιτέκτονα, την ολοκληρωτική μελέτη του πάνω στο κτίριο. Που ξεχωρίζουν τους εν λόγω αρχιτέκτονες από μεγάλα αρχιτεκτονικά γραφεία που, σε μία -αγωνιώδη όσο και απαραίτητη (;) στα σύγχρονα πλαίσια του μάρκετινγκ- προσπάθεια παγκοσμιοποίησης της αρχιτεκτονικής, αναλώνονται σε μεγάλα έργα με αναμφισβήτητες ποιότητες όπου όμως λείπει η ευαισθησία στον χειρισμό των λεπτομερειών. Των υλικών, των χρωμάτων, των επιφανειών.

Κάπως έτσι, η αρχιτεκτονική γίνεται τέχνη και η πολυπλοκότητα μαεστρία.

(Photos from: Olympic archery range for the 1992 Summer Olympics, Vall d'Hebrón, Barcelona, architect Enric Miralles)

συνέντευξη

2008-06-07T18:25:00.003+03:00

Πήγατε σ' έναν τόπο και πετύχατε, διακριθήκατε. Πολλοί άνθρωποι μεταναστεύουν, αλλά περνούν ίσως και όλη τη ζωή τους, δυσφορώντας και βάλλοντας κατά της καινούργιας τους πατρίδας.

«Θα σας πω μια ιστορία που διάβασα κάπου. Ενας Εβραίος γλίτωσε από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τελικά βρέθηκε στην Αμερική. Πέρασαν τα χρόνια, έκανε περιουσία, αλλά πάντα κατηγορούσε στα παιδιά του την Αμερική. Τους έλεγε, "η Αμερική είναι έτσι, η Αμερική είναι αλλιώς". Και τελικά, για να μην καταστρέψει τη ζωή του, γέμισε ένα δωμάτιο της βίλας του με φωτογραφίες από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, για να θυμάται τι άφησε πίσω του (γέλια). Μιλώντας σοβαρά, θεωρώ τεράστια σπατάλη ζωής να υποπίπτεις στην άρνηση της χώρας στην οποία ζεις, διότι, καλώς ή κακώς, η ευθύνη για το πώς ζει ο καθένας τελικά είναι δική του, δεν είναι ούτε του γείτονα ούτε του κράτους. Το κράτος μπορεί να μου δώσει καλύτερα πράγματα, αλλά δεν μπορεί να μου δώσει την καλή διάθεση, ούτε το χιούμορ, ούτε την ανάγκη και τη δυνατότητα να καταλάβω. Νομίζω ότι οι άνθρωποι αυτοί απλώς καταστρέφουν τη ζωή τους, έχω συναντήσει αρκετούς και ειλικρινά τους λυπάμαι».

Πολλές φορές αυτό συνδέεται ιδεολογικά με το ότι κρατούν την ταυτότητα του τόπου από τον οποίο ήρθαν.

«Ασφαλώς. Εχουν την εντύπωση ότι παραμένουν πιο γνήσιοι, μη μαθαίνοντας τίποτε από τη νέα τους χώρα. Ομως με αυτή τη λογική θα ήμασταν ακόμη επάνω στα δένδρα. Διότι όλο το νόημα της ανθρώπινης ζωής είναι ότι μπορούμε να μάθουμε κάτι από τους πάντες. Βέβαια, πρέπει να υπάρχει και κάποια κατανόηση. Η μετανάστευση είναι πράγματι μια τραυματική εμπειρία. Οι άνθρωποι δεν είναι πάντα έτοιμοι να μετακινηθούν σε άλλον τόπο. Με αποτέλεσμα να υποπίπτουν στη νοσταλγία, που είναι το δεύτερο δράμα. Επειδή αυτό που νοσταλγούν έχει πάψει να υπάρχει πια. Αν γυρίσω εγώ τώρα στους Μολάους όπου γεννήθηκα, τι θα βρω από τους Μολάους που θυμάμαι; Τίποτε απολύτως. Κι έτσι, τελικά αυτοί οι άνθρωποι πληρώνουν ένα πολύ βαρύ τίμημα κάτω από το πρόσχημα γνησιότητας της ταυτότητας. Δεν νομίζω ότι αλλάζει η ταυτότητα αν μάθεις κάτι από άλλους. Αντίθετα, πλουτίζει η ταυτότητα, και, αν θέλετε, ο μόνος τρόπος να διατηρήσεις την ταυτότητά σου σε μια ξένη χώρα είναι να μάθεις τη νέα χώρα. Αλλιώς φοβάμαι ότι θα φθαρείς, θα αρχίσεις να φθίνεις».

Μία πολλή όμορφη συνέντευξη, από έναν άνθρωπο που ζει 46 χρόνια στη σουηδία, για τη μετανάστευση, τη ζωή στο εξωτερικό, το euro...

χρυσόψαρο

2008-06-06T14:37:00.006+03:00

Ήθελα να μεταφέρω κάποια αποσπάσματα από ένα κείμενο που διάβασα (;). Έχω, λοιπόν, περίπου μιάμιση ώρα ψάχνοντας το εν λόγω κείμενο. Αρχικά ήμουν αρκετά σίγουρος -τρομάρα μου- ότι το είχα διαβάσει στην ελευθεροτυπία, κάτι σαν συνέντευξη μου έκανε, ξεκινάω, λοιπόν, την αναζήτησή μου από εκεί. "Μάλλον στις τέχνες θα βρίσκεται", σκέφτομαι, και πηδώντας γρήγορα τους τίτλους σχετικά με τη δολοφονία του σεργιανόπουλου -παραδόξως βρίσκονται και αυτοί στην κατηγορία των τεχνών, ενώ πρόκειται για αστυνομικό ρεπορτάζ-, προχωράω τις ημερομηνίες προς τα πίσω, ψάχνοντας, διαβάζοντας, ξανα-διαβάζοντας. Μήπως και θυμηθώ. Φτάνω σε ημερομηνίες που έχω ξεχάσει ότι υπάρχουν, οπότε αποφασίζω να πατήσω το κουμπάκι που λέει HOME και να βρεθώ στη σημερινή ημερομηνία προκειμένου να ξαναρχίσω την αναζήτηση σε μεγαλύτερο εύρος, σε μικρότερο βάθος χρόνου. Ψάχνω ακόμα και στα οικονομικά, τα οποία σπανίως -έτσι κ αλλιώς- διαβάζω, αφού συνήθως δεν τα καταλαβαίνω, όσο θα ήθελα ή θα έπρεπε, και όταν τα καταλαβαίνω με νευριάζουν. Η αναζήτηση συνεχίζεται -ανεπιτυχώς- και μεταφέρεται στον έτερο δικτυακό τόπο που φροντίζει για την ενημέρωσή -άρα και την μόρφωσή- μου, στο ιν.γρ. Εκεί τα πράγματα είναι πιο απλά. Οι τίτλοι είναι πολύ πιο προσιτοί, οι ημερομηνίες λείπουν, η αναδρομή στο παρελθόν γίνεται με απλό scroll down, η αναζήτηση πιο εύκολη, όσο, όμως, και άκαρπη.

Δεν θα έγραφα τίποτα από αυτή την μικρή μου πρωινή περιπέτεια, αν δεν είχε αποτυπωθεί στο μυαλό μου ένα κ μοναδικό απόσπασμα από το κείμενο που προσπαθώ μανιωδώς να βρω.
Έλεγε περίπου ότι στο ίντερνετ, στο διαδίκτυο δεν σπαταλάμε απλώς χρόνο, ο καθένας για τους δικούς του λόγους κ σκοπούς. Αφήνουμε πίσω το στίγμα μας. Τις πατημασιές μας, τις λέξεις μας, τις μουσικές μας. Τις εικόνες μας, τα βίντεό μας, τις εντυπώσεις μας. Τους διαλόγους μας, τα μηνύματά μας, τα εμαιλ μας.
Πράγματα στα οποία μπορούμε να ανατρέξουμε, να μας θυμίσουν, να μας συγκινήσουν ή όχι.
Αυτό, λοιπόν, κάνω και γω τώρα -σίγουρος ότι μέχρι αύριο το πρωί και αυτό το μικρό απόσπασμα θα έχει εξαφανιστεί από τη μνήμη μου και θα ανακαλύψω για ακόμα μία φορά τη γυάλα μου- σημειώνοντας κάτι που με συγκίνησε, κάτι που με έκανε να σκεφτώ το ιντερνετ διαφορετικά από ένα τεχνοκρατικό εργαλείο. Φαντάσου το σαν έναν χάρτη. Με τελίτσες παντού για κάθε κλικ που έκανες.

(Το κείμενο στο οποίο αναφέρομαι δν ξέρω καν αν υπάρχει. Μπορεί κ να το είδα στον ύπνο μου, σε κάποιο από αυτά τα πολύ μπερδεμένα όνειρα. Αν όμως υπάρχει κάπου κ κάποιος το αναγνωρίσει ας με συγχωρέσει που δν μετέφερα -προφανώς- σωστά τα νοήματά του ή που παρέλειψα μερικά -επίσης προφανώς- σημαντικά. Ήταν απλά ένα γρήγορο διάβασμα κ αυτά που περιγράφω ήταν ένα τυχαίο αποτύπωμα.)

_escape

2008-05-09T15:17:00.004+03:00

Μ'αρέσει πολύ αυτή η εικόνα. Τα βιβλία, οι άνθρωποι μπροστά απ'τα βιβλία, μέσα στα βιβλία, βιβλία στα poster, βιβλία στα ράφια.
Άλλωστε, νομίζω, πως οι βιβλιοθήκες, τα bookstore είναι πάντα από τα πιο ευχάριστα μέρη. Γεμάτα γνώσεις, εικόνες, πληροφορίες.
Εκεί που μπορείς να χαθείς, να κάτσεις ώρες, να μην θες να φύγεις.
Να ταξιδέψεις, να περιπλανηθείς, να νιώσεις.
Και όλα αυτά με μερικά φύλλα χαρτιού.

talking_withHadid

2008-05-08T13:28:00.003+03:00

Την πρώτη φορά που το βλέπεις, εντυπωσιάζεσαι. Και την δεύτερη και την τρίτη. Η μορφή, η προοπτική, το ασυνήθιστο σου τραβούν την προσοχή. Το ίδιο και η συνύπαρξή του παλιού και του νέου.
Αναμφισβήτητα η Hadid πήρε -δεν ξέρω με ποιές διαδικασίες- οικόπεδο φιλέτο. Δίπλα στο ποτάμι, πρόκειται για το μοναδικό συγκρότημα κτιρίων σε όλο το μήκος της όχθης του καναλιού του Δούναβη που βρίσκεται ανάμεσα στο δρόμο και στο ποτάμι. Όλα τα υπόλοιπα βρίσκονται πίσω από το δρόμο. Και αρκούνται στη θέα και όχι στην επαφή.

Το πιο γοητευτικό κομμάτι του συγκεκριμένου συγκροτήματος κατοικιών -πέρα από τις γραμμές του, την ισορροπία μορφής-υλικού, την στατικότητά του, στοιχεία που ξέρει πως να τα δουλεύει, να τα συνδυάζει και να δίνει το επιθυμητό (τουλάχιστον) εντυπωσιακό αποτέλεσμα- είναι η συνύπαρξή του με το παλιό.
Με αυτό το τούβλινο κτίριο που μπλέκεται με τους όγκους της Hadid, που η γραμμικότητά του αμφισβητείται από τις αναδιπλώσεις του νέου, που η υλικότητά του έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον άσπρο σοβά.
Και που τελικά συμπληρώνονται αρμονικά και ισορροπημένα.

walking_inVienna

2008-05-07T19:44:00.005+03:00

Περπατώντας στην Βιέννη και χαζεύοντας τα χρώματα...

Πρόκειται, μάλλον, για μια ανοιχτή ανασκαφή graffiti. Μόνο που δεν ανακαλύφθηκε. Δημιουργήθηκε. Είναι σαν να χτίζεις πάνω σε ερείπια, σαν να ζωγραφίζεις σε ζωγραφισμένο καμβά. Σε κάθε περίπτωση, με όσους περισσότερους τρόπους και αν το περιγράψεις, όσα ονόματα και αν του δώσεις, το σίγουρο είναι πως εντυπωσιάζει. Με τα χρώματα, τα αλλεπάληλα layers, τα σχέδια, τη φαντασία.

Πάνω στους τοίχους, πάνω στις πόρτες, μόνο το πόμολο έχει μείνει καθαρό. Χωρίς αμφιβολία, κάποια στιγμή θα το βάψουν και αυτό. Και όσο συντομότερα, τόσο καλύτερα. The sooner the better.

(Ή πώς επιλέγεις να ενταχτείς στο περιβάλλον...)

walking_inParis

2008-04-24T20:53:00.009+03:00

Νομίζω ότι πρόκειται για την πιο όμορφη εκδοχή street art που έχω δει. Για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Πρώτον επειδή βρίσκεται πράγματι στον δρόμο, στο πάτωμα, σε αστικό χώρο και άρα δικαιολογεί πλήρως το όνομά της. Δεύτερον γιατί έχει πολλούς δημιουργούς, φτιάχτηκε "κατά λάθος", από πολλά παπούτσια που πάτησαν πάνω εκεί, καθώς οι ανυποψιάστοι ιδιοκτήτες τους - δημιουργοί εισέρχονταν στο bookshop του μουσείου Branly. Τρίτον, επειδή έχει προοπτικές και προδιαγραφές για να εξελίσσεται, να αλλάζει, να μεγαλώνει, μέχρι κάποιος ανίδεος υπεύθυνος να αποφασίσει να το "διορθώσει" και να καταστρέψει αυτό το μοναδικό δείγμα street art. Τέταρτο και τελευταίο επειδή, χάρη ακριβώς στην τυχαιότητα με την οποία δημιουργήθηκε, σε προκαλεί να επιλέξεις το σχήμα του, τη μορφή του, τί ακριβώς απεικονίζει, τέλος πάντων, χρησιμοποιώντας απλά και μόνο την φαντασία σου.

Το Παρίσι, η αλήθεια, είναι γεμάτο από street art. Ζωγραφιές στους τοίχους, στα πεζοδρόμια, αυτοκόλλητα και tags παντού. Ήταν, άλλωστε, από πάντα -και μέχρι ένα σημείο εξακολουθεί να είναι- μία πρωτεύουσα με τεράστια καλλιτεχνική δραστηριότητα, που αναπόφευκτα οδηγεί σε μία παιδεία διαφορετική, πιο πλούσια και πιο γεμάτη από όσα έχουμε συνηθίσει, ακόμα και στην Αθήνα, σε μία παιδεία που σου δίνει μουσεία, που σε έχει μάθει όμως πρώτα πως να τα βιώνεις, πως να τα ζεις και πως να τα χρησιμοποιείς.

-Δεν μοιάζει με φιγούρα σαν αυτές που χαζεύει και (μάλλον) ζωγραφίζει;-

ένας_μήνας_μετά

2008-03-19T13:12:00.002+02:00

Ακούγεται νοσταλγικό. Ίσως και να είναι, όμως.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως -και δεν αναφέρομαι στον Τάσο-, δεν παύει να είναι ο πρώτος μήνας. Ο πρώτος ever που λείπεις σερί από ελλάδα, -άρα- ο πρώτος ever που είσαι σερί στο εξωτερικό. Μπορεί να ακούγονται ίδια, έχουν, ωστόσο, μεγάλη διαφορά μεταξύ τους..

Όπως έχω ξανά_πει, πάντα η εκάστοτε πρώτη περίοδος -η λεγόμενη και "της προσαρμογής"- είναι γεμάτη συναισθήματα. Και μόνο. Μπερδεμένα, ανακατωμένα.

Μετά αρχίζεις και απολαμβάνεις. Αυτό που ζεις, αυτό που έχεις, το διαφορετικό, το νέο, το όμορφο, το άσχημο. Αρχίζεις και εκτιμάς, σέβεσαι, εγκρίνεις, απορρίπτεις. Σε δύο λεπτά βόλτας λες 'γαμώτο, γιατί να μην είναι κ η Αθήνα έτσι;' και 'που χάθηκε πάλι ο ήλιος ρε π****η μου'.

Κάπως έτσι καταλήγεις σε ένα παγοδρόμιο, μπροστά απο το δημαρχείο της Βιέννης, ένα από τα πιο όμορφα και φιλόξενα αστικά τοπία που έχεις δει ποτέ, να χαζεύεις πιτσιρίκια να κάνουν πατινάζ καλύτερα από ότι πρόκειται ποτέ να κάνεις. Και να σε κοροϊδεύουν κιόλας.

weather_(no)cast

2008-03-12T16:18:00.002+02:00

Ένα πράγμα δυσκολεύομαι να συνηθίσω.

Βγαίνεις βόλτα το βράδυ, κάνει κρύο, όντως, όσο και να έχεις πιεί -και συνήθως είναι πολύ- το νιώθεις, σε διαπερνά. Κοιτάς ψηλά, τον ουρανό και βλέπεις αστέρια.

-Μου φαίνεται ότι εδώ υπάρχουν περισσότερα, είναι πιο λαμπερά, μπορεί να έχει να κάνει με τη λιγότερη υγρασία (;) που κάνει την ατμόσφαιρα πιο καθαρή, μπορεί να έχει να κάνει με τα λιγότερα φώτα στην πόλη, καθώς οι αυστριακοί -γνωστοί γλεντζέδες- κλείνονται στα σπίτια τους στις 8, σταματώντας ταυτόχρονα οποιαδήποτε παραγωγική διαδικασία της πόλης, εκτός από τα bar και ό,τι ανήκει σε τούρκους, έλληνες, άντε και ισπανούς, κανένα κεμπάπ, δηλαδή.-

Βλέπεις αστέρια, λοιπόν, και σκέφτεσαι την επόμενη μέρα.

Στην Αθήνα, πόσο μάλλον στη Ρόδο, όταν το βράδυ έχει ξαστεριά την ημέρα έχει ήλιο. Είναι κανόνας σχεδόν απαράβατος, με τελικό -υποχθόνιο- στόχο ο καημένος ο ελληνάρας να νομίζει ότι παντού είναι έτσι. Και να προγραμματίζει την επομένη και την διάθεσή του με αυτόν τον τρόπο.

Ξυπνάς, λοιπόν, το πρωί και βλέπεις βροχή. Σε δέκα λεπτά ήλιο. Στο τέταρτο συννεφιά και στο μισάωρο βροχή -και πάλι. Διαδικασία επαναλαμβανόμενη καθ'όλη τη διάρκεια της μέρας.

Απορώ γιατί και πως να υπάρχει Α.Μ.Υ.; (Αυστριακή Μετεωρολογική Υπηρεσία)

deja_vu

2008-03-06T19:41:00.003+02:00

2n+1

Ύστερα, λοιπόν, από 2n αναρτήσεις έρχεται η επόμενη.

It's the first day of the rest of my life.

Από Βιέννη. Όπου τα πράγματα που ξανά_βλέπω είναι, ίσως, περισσότερα από αυτά που πρώτο_βλέπω. Άλλωστε όταν επισκέπτεσαι έναν τόπο -είτε ως εν γένει κάτοικος, είτε ως τουρίστας- υπάρχει πρώτα ο χρόνος προσαρμογής. Οπότε δεν παρατηρείς, δεν κοιτάς, δεν αφουγκράζεσαι. Απλά νιώθεις. Ενίοτε θυμάσαι, αναπολείς, συγκρίνεις και νοσταλγείς.

Θυμάσαι βόλτες, στάσεις, εκεί που έφαγες το τελευταίο σου -βιαστικό- κομμάτι pizza, εκεί που γνώρισες για πρώτη φορά την hadid, εκεί που τσακώθηκες, εκεί που το μετάνιωσες, εκεί που βαρέθηκες, εκεί που ερωτεύτηκες, εκεί που έχασες τη φωτογραφική σου, εκεί που πρόλαβες το τρένο.

Το ίδιο και στην Πράγα. Πρώτα οι αναμνήσεις και ύστερα όλα τα άλλα.

Είσαι στο κέντρο της Ευρώπης, το να ταξιδέψεις είναι εύκολο, αναγκαίο, σχεδόν επιβάλλεται. Φοβάμαι, όμως, τα deja vu. Που είναι τριγύρω μου -και είναι αρκετά.

6+1 λόγοι για τους οποίους αγαπάμε το χιόνι

2008-02-17T03:42:00.003+02:00

1. Η κίνησή του στο χώρο. Σε αντίθεση με την βροχή που η πορεία που ακολουθεί είναι γνωστή και προδιαγεγραμμένη -υποτασσόμενη στο νόμο της βαρύτητας-, το χιόνι ορίζει τους δικούς του κανόνες, επηρρεάζεται από περισσότερους από έναν παράγοντες, με παιχνιδιάρικη διάθεση και ανύποπτα αποτελέσματα. Η κίνησή του αψηφά τον νόμο της βαρύτητας, δίνοντάς του τη δυνατότητα να κινείται και σε άλλους πλην του z άξονα δημιουργώντας κινηματογραφικές -τουλάχιστον- εικόνες. Μπορεί, δηλαδή, να φανταστεί κανείς τη σκηνή όπου εσύ, εγώ, ο οποιοσδήποτε κάθεται δίπλα στη σόμπα, στο τζάκι, σε οτιδήποτε ή οποιονδήποτε ζεσταίνει, να αφήσει ανοιχτή τη μπαλκονόπορτα και να χαζευεί το χιόνι να μπαίνει στο δωμάτιο.

2. Το χρώμα του. Ανέκαθεν συμβόλιζε αγνότητα, καλοσύνη, ομορφιά. Κάποτε όσο πιο άσπρη ήταν η επιδερμίδα μιας γυναίκας τόσο πιο όμορφη την θεωρούσαν, το μαύρο χρώμα αντιστοιχούσε σε χαμηλότερες κοινωνικές και αισθητικές αξίες. Μπορεί οι καιροί να άλλαξαν, το άσπρο, όμως, πάντα γοητεύει, πάντα φοριέται και πάντα ομορφαίνει. Ακόμα και τις πόλεις μας.

3. Η δομή του. Γιατί όσο άσπρα και να είναι, τα δαντελωτά εσώρουχα μόνο σε πρόστυχες σκέψεις μπορούν να σε βάλουν. Έτσι και οι αραχνοϋφαντοι αστερίσκοι που χαζεύουμε καθώς πέφτουν.

4. Το offset του cityscape, του landscape, του οποιουδήποτεscape. Ποικίλλει ανάλογα με τη θέση του σπιτιού σου, του αυτοκινήτου σου, του εαυτού σου. Είναι κάτι σαν τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, άλλη η τιμή του στην Κηφισιά, άλλη στην Γλυφάδα.

5. Η ευκαιρία που προσφέρει απλόχερα στη δημιουργία. Μπορείς να σκάψεις, να χαράξεις, να χτίσεις, να κάνεις γλυπτική -λέγε με χιονάνθρωπο- με λίγα εκατοστά χιονιού.

6. Γιατί παρόλο το κρύο, παρατάς το αυτοκίνητό σου και περπατάς. Και είναι τέλεια.

7.

in_motion: The sequel

2008-02-14T13:29:00.004+02:00

Ύστερα από 4 περίπου μήνες που τραβάς φωτογραφίες, ενθουσιασμένος για την άμεση και ταυτόχρονη παρακολούθηση της απέναντι πολυκατοικίας, προσπαθώντας να κατανοήσεις και να συμφωνήσεις στα δόγματα του metapolis περί αρχιτεκτονικής και διαδικασίας και όχι αρχιτεκτονικής και αποτελέσματος, που βλέπεις την εξέλιξη να υφίσταται μπροστά στα μάτια σου, που βλέπεις ανθρώπους, εργαλεία, υλικά, όλα να συνεργάζονται για να γίνει αυτό που αργότερα θα κράξουμε ως μία ακόμα κακή, αστική, μοντερνιστική, αντιπαροχική πολυκατοικία, που όμως την θαυμάζουμε (;) στη διάρκεια της κατασκευής της, ύστερα, λοιπόν, από ολόκληρη αυτήν τη διαδικασία, την αναμονή, τον ενθουσιασμό, συνειδητοποιείς πως, -αφού οι φωτογραφίες μπήκαν στο premiere και η εικόνα έγινε video και το video έγινε συνέχεια- η πολυκατοικία σου κρύβει το Λυκαβηττό.

_zink

2008-02-09T17:37:00.000+02:00

Πόσο καιρό άραγε θα μας πάρει για να φτιάξουμε κινητά που πίσω από την κάμερα των 5mpixel θα υπάρχει αυτό το υπέροχο gadgetάκι, το οποίο ό,τι μόλις φωτογραφήσαμε το μεταμορφώνει σε τυπωμένη φωτογραφία στην άκρη του πορτοφολιού μας;

Μέχρι πρότινος μας αποασχολούσε το θέμα των άπειρων, πλέον, φωτογραφειών, χάρη στην ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Τόνοι στοιβάζονταν σε σκληρούς δίσκους, άλλες τις χρησιμοποιούσες, άλλες δεν τις ξανακοίταζες ποτέ.
Σε καμία περίπτωση όμως η παραγωγή τυπωμένων φωτογραφιών δεν ήταν ανάλογη με την παραγωγή φωτογραφιών.

Άραγε τέτοια μηχανηματάκια, τέτοιες καινοτομίες, μπορούν να ξαναφέρουν την φωτογραφία στα άλμπουμ μας;

in_motion

2008-02-01T21:32:00.000+02:00

Architecture is the process by which the organization of activities in space is defined.

Architecture is the process, not the result.

In fact, in most cases, buildings are more beautiful during the construction process than when complete, because they represent the staging of a process of constructing ideas.

The ideal state of a building would be one of constant construction, supporting human activities.

(Θραύσματα απο το metapolis dictionary of advanced architecture, για την τέχνη που όλοι εξασκούμε κάποια στιγμή, είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι.)

_copenhagen

2008-01-11T21:12:00.000+02:00

Κοπεγχάγη, 23-27/09/07

Ημέρες χαλάρωσης, χαράς για δέκα φοιτητές αρχιτεκτονικής στην Κοπεγχάγη, ταξίδι απ'τα λίγα -έως τώρα-, απ'τα πιο όμορφα, στα πλαίσια του συνεδρίου της IFHP, στα πλαίσια μιας εκ των ομορφότερων ευρωπαϊκών πόλεων.

Μια πόλη παράδεισος, απ'αυτές που λες "δε θέλω να φύγω"...

Και με συγκυρίες μοναδικές, καλή παρέα και διάθεση στα ύψη.

Ό,τι χρειάζεσαι, δηλαδή.

_xmas: The aftermath

2008-01-09T17:18:00.001+02:00

Και εκεί που όλα είναι γιορτινά, χαρούμενα, φωτισμένα, λαμπερά, έρχεται μια μέρα που ξεστολίζεις.

Τα στολίδια μπαίνουν στις κούτες, τα λαμπιόνα μαζεύονται για τα επόμενα Χριστούγεννα (γιατί μόνο τότε μπορείς να γιορτάσεις άφοβα) και το δέντρο...

Το δέντρο ακολουθεί τη νέα αλυσίδα της ανθρώπινης φύσης. Της καταναλωτικής φύσης, αυτής χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς, χωρίς περιβαλλοντικές ανησυχίες.

Όπου παρόλο που ζεις σε μια πόλη -μια μέση ελληνική πόλη- χωρίς πράσινο, δεν σε βάζει σε σκέψεις το γεγονός ότι τοποθετείς, φυτεύεις το δέντρο σου δίπλα στα σκουπίδια. Το κάνεις σκουπίδι, το βάζεις δίπλα σε άλλα σάπια, καταναλωτικά αποφάγια. Έχεις συνηθίσει να ζεις χωρίς πράσινο, ενίοτε σ'αρέσει που ζεις έτσι, λες ότι "καλά θα ήταν να είχαμε και λίγο πράσινο" αλλά δεν το πολυπιστεύεις.

Και γίνεται η ωραία αυτή κιτς γιορτή ένα θλιβερό, καταθλιπτικό, συννεφιασμένο μεσημέρι, όταν περπατάς στο δρόμο απολαμβάνοντας το χειμώνα που -επιτέλους- ήρθε και κοιτάς το δέντρο, χωρίς τα στολίδια του, χωρίς τα λαμπιόνια του, μόνο.

ΥΓ: Το β' ενικό δεν είναι σε καμία περίπτωση επιθετικό, εκφράζει τις δικές μου αστικές και, εν τέλει, περιβαλλοντικές ανησυχίες, για το που ξεκινάει και το που τελειώνει η ανθρώπινη επέμβαση.

_ergastiri...

2008-01-08T15:04:00.000+02:00

Μπορεί να φαίνονται μερικά λεπτά, στην πραγματικότητα όμως ήταν ώρες.

Δημιουργικές, ευχάριστες, κουραστικές.
Εκνευριστικές, δύσκολες, βραδινές, πρωινές.

Σε κάθε περίπτωση ενδιαφέρουσες, από αυτές που δύσκολα ξεχνιούνται και ακόμα πιο δύσκολα επαναλαμβάνονται...

Για να θυμούνται αυτοί που ήταν εκεί και να ζηλεύουν αυτοί που την έκαναν (...) ;-)

_goodbye

2007-12-31T19:40:00.000+02:00

Μέσα σε έναν παραλογισμό, έναν παροξυσμό και έναν πανζουρλισμό, προσπαθείς να βρεις τρόπο να αποχαιρετήσεις το 2007.

Μια χρονιά που άφησε πίσω της ταξίδια.

Ταξίδια κάθε λογής, πραγματικά, ρεαλιστικά, στα πιο κοντινά, στα πιο μακρινά, στα πιο εξωτικά, στα πιο αστικά, στα πιο προηγμένα, στα πιο τριτοκοσμικά μέρη του κόσμου.

Ταξίδια νοητικά, με το μυαλό, σε καινούριες ιδέες, σε καινούριους κόσμους, σε εικονικά μονοπάτια, σε δεύτερες ζωές, σε νέους συλλογισμούς, σε δήθεν πρωτοπορίες και συστήματα.

Ταξίδια συναισθηματικά, με σκαμπανεβάσματα, καινούριες σχέσεις, παλιές σχέσεις, επαναπροσδιορισμούς, ανακατατάξεις, νέους φίλους, παλιούς και ξανά και πάλι.

Ο μόνος τρόπος για να είσαι πιστός στο παλιό έτος που σε αποχαιρετά, είναι να υποδεχτείς το καινούριο ψάχνοντας, αναζητώντας, ελπίζοντας και προσδοκώντας στα καινούρια ταξίδια.

Σ' αυτά που θα σου φέρει και που δεν θα τα πάρεις ποτέ αν δεν τα κυνηγήσεις.

Καλή -ταξιδιάρικη- χρονιά!

Τα λέμε του χρόνου.

_sun and silence

2007-12-27T18:39:00.000+02:00

Ρόδος, 27/12/07

Nikitas is enjoying the sun and the silence...

Προσγειώνεσαι στο αεροδρόμιο -το μικρό, το υπό κατασκευή-, φοράς κασκόλ, γάντια, μπουφάν και δύο μπλούζες, έχεις ξυπνήσει από τις 6 για να είσαι on time στον διεθνή αερολιμένα ελ. βελ., στην πρωτεύουσα κάνει κρύο, έστω και τις τελευταίες δύο μόνο εβδομάδες, συνηθίζεις σε αυτό, προσαρμόζεσαι, φοράς κασκόλ, γάντια, μπουφάν και δύο μπλούζες.

Μπαίνεις στο αεροδρόμιο -το διεθνές-, κοιτάς δεξιά, αριστερά, αγουροξυπνημένος, προσανατολίζεσαι, για πρώτη φορά στις σύντομες βόλτες σου στο εν λόγω αεροδρόμιο η Ολυμπιακή έχει 25 check-in, χωρίς ουρές, χωρίς άρα την ανάγκη να ξυπνήσεις τρεις ώρες πριν, να είσαι εκεί δύο ώρες πριν για να περάσεις ένα ευχάριστο, σούπερ βαρετό πρωινό, απογειώνεσαι, προσγειώνεσαι, βγαίνεις από το αεροπλάνο -το μικρό, το υπό κατασκευή- κοιτάς δεξιά, αριστερά, αγουροξυπνημένος, προσανατολίζεσαι.

Βγαίνεις από το αεροδρόμιο -το μικρό, το υπό κατασκευή-, μισοκλείνεις τα μάτια, οι αισθήσεις συνηθίζουν, τα δεδομένα αλλάζουν, όταν έφυγες από την αθήνα ο ήλιος ήταν χαμηλά, χλωμός, όταν έφτασες στο νησί ο ήλιος είναι ψηλά -άραγε είναι ποτέ χαμηλά;-, βγάζεις το κασκόλ, βγάζεις τα γάντια, βγάζεις τη μπλούζα, μισοκλείνεις τα μάτια, οι αισθήσεις συνηθίζουν, τα δεδομένα αλλάζουν.

_iCity

2007-12-17T13:26:00.001+02:00

'Εβγαλε η Apple κάποιο νέο gadget και όλοι μιλάνε αυτές τις μέρες για τον i-vassili;

Στη στήλη Οι απαντήσεις του Forrest Gump στην τελευταία Athens Voice δημοσιεύεται αυτή η ερώτηση και προφανώς έχει να κάνει με το κλίμα των ημερών -όπως και αν το πάρει κανείς, είτε χριστουγεννιάτικα είτε τεχνολογικά.

Το σίγουρο είναι πως κάποια πράγματα αλλάζουν. Όχι τόσο υλικά, όσο περισσότερο οι αντιλήψεις, οι ιδέες. Γίνονται πιο τεχνολογικές, πιο πληροφοριακές. Άλλωστε δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι βιώνουμε μια τομή, σχετικά με τους τρόπους επικοινωνίας, τις διαπροσωπικές σχέσεις, την καθημερινότητα.

Δεν γράφουμε ημερολόγιο, γράφουμε στο blog -δημοσιοποιώντας παράλληλα οποιαδήποτε σκέψη ανά πάσα στιγμή-, προχωράμε στον δρόμο με το κινητό στο χέρι -ούτε καν στην τσάντα- καθώς η ανάγκη να είσαι online -με κάθε δυνατό τρόπο- είναι, πλέον, επιτακτική.

Ενημερωνόμαστε από το internet, διαβάζουμε στο internet, βλέπουμε τηλεόραση στο internet, ψυχαγωγούμαστε στο internet, επικοινωνούμε μέσω internet.
Ζούμε -πρώτη, δεύτερη, τρίτη ζωή, δεν ξέρω...- στο internet.

Η πόλη κοιτά (;) περιμένοντας να δεχτεί τις επιδράσεις.
Η ελληνική πόλη, αυτή που δεν οικοδομήθηκε ποτέ με κάποιο πρόγραμμα, αυτή που δεν γκετοποιήθηκε ποτέ χάρη σε αυτή την αναρχία δόμησης, αυτή που παραμένει ζωντανή καθ'όλη τη διάρκεια του 24ώρου, αυτή που με κάθε αφορμή προσπαθεί να σε σκοτώσει -ρεαλιστικά ή όχι-, αυτή που σκαρφαλώνει στα βουνά και αλλάζει την τοπογραφία γύρω της κατά βούληση, αυτή που έχει φροντίσει να σου κτίσει το πιο κιτς καφέ για να χαζεύεις την πιο όμορφη θέα γύρω σου.

Η ελληνική πόλη αρχίζει να μεταφράζει αυτές τις εντάσεις σε κώδικες ηλεκτρονικούς, με τρόπο τέτοιο που μετατρέπουν τον Υμηττό σε background, αμέτοχο -προς το παρόν-, τις γύρω χρήσεις σε εικονίδια του desktop σου, που κατά περίπτωση κάνεις διπλό click και συμμετέχεις.

_xmas

2007-12-05T20:38:00.000+02:00

Η πόλη φόρεσε τα καλά της.

Μπορεί η Πανεπιστημίου να ντύθηκε με τα αστεράκια της, το Σύνταγμα όπου να 'ναι θα κλείσει για να φορέσει τα γιορτινά του, η πρωτεύουσα ντύνεται με φώτα, μουσικές, μυρωδιές Χριστουγεννιάτικες.

Το γεγονός, όμως, που πραγματικά εντυπωσιάζει είναι η διάθεση των κατοίκων.
Οι ίδιοι "ένοικοι" που σπάνια θα τους ακούσεις να λένε καλό λόγο (δίκαια ή άδικα) για την πόλη που τους φιλοξενεί, συμβάλλουν, μέσα στην προσπάθειά τους να νοιώσουν πιο οικεία μέσα στο μητροπολιτικό χωριό που ονομάζεται Αθήνα, στο να γίνει η πρωτεύουσα πιο κιτς, πιο όμορφη.

"Ohne Kitsch wäre die Welt unerträglich.", όπως έλεγε με κάθε αφορμή ο Hundertwasser, ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ου αιώνα, που κατακρίθηκε όσο λίγοι για την υπερβολική και πρωτότυπη αρχιτεκτονική του, και που σε αρκετά πιστή μετάφραση σημαίνει "χωρίς το κιτς, ο κόσμος θα ήταν ανυπόφορος".

Τα λαμπάκια γίνονται όμορφα, γίνονται κιτς, γίνονται καραβάκια που κολυμπάνε στην θάλασσα των πολυκατοικιών.
Το φως γίνεται κύμα, γίνεται διάθεση που συμπαρασύρει τους Αθηναίους, τους ενοίκους αυτής της πόλης.
Η νύχτα γίνεται μέρα, στο κέντρο, στις γειτονιές, στις πλατείες, στα στενάκια.

Καλά -κιτς, γιατί έτσι μας αρέσουν- Χριστούγεννα!

_cyberscape

2007-12-02T23:34:00.000+02:00

(in reply to pan)

Ένα χαλί, τεράστιο, παγκόσμιο, χωρίς εξάρσεις, χωρίς πυκνώσεις και αραιώσεις.
Παντού είσαι στο σπίτι σου, είσαι στο inbox σου, είσαι στο blog σου.
Αρκεί να έχεις πρόσβαση. Και όρεξη.
Αρκεί να είσαι μέλος αυτής της -νέας- κοινότητας. Να την κατέχεις και να σε κατέχει.
Ή μήπως όχι;

Ένα μαγικό χαλί, που σου επιτρέπει να πετάς, να απογειώνεσαι από την Καλαφάτη, να προσγειώνεσαι στη Λομβάρδου, στο Παρίσι, στη Ρόδο, στη Θεσσαλονίκη, να μιλάς, να ακούς, να νιώθεις, σαν να ήσουν εκεί.

Ή μήπως είσαι εκεί -με έναν νέο τρόπο-;

_background

2007-11-29T20:09:00.001+02:00

Όταν η πόλη γίνεται φόντο.
Τότε μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τα παράθυρά του, φωτισμένα μέσα στη νύχτα, τις πορτοκαλί κουρτίνες που δίνουν (;) χρώμα στη ζωή μας, στην καθημερινότητα, στο χώρο μας.
Σε αυτόν τον χώρο που θεωρούμε τόσο προσωπικό, τόσο οικείο, που όμως τον συναντάμε παντού, σε άλλα δωμάτια, σε άλλα μπαλκόνια, σε άλλα παράθυρα.

Όταν ο χώρος μας γίνεται οθόνη, απ'όπου οι άλλοι, οι "απέναντι" μπορούν να μας δουν.
Τότε η πόλη γίνεται ένας μεγάλος ζωντανός οργανισμός, ένα mega reality όπου ο καθένας μπορεί να αποφασίσει ποιος φεύγει και ποιος μένει, χωρίς sms.
Έτσι η πόλη πάλλεται, αλλάζει, εξελίσσεται, οι κουρτίνες γίνονται από πορτοκαλί κόκκινες, τα σκούρα κλείνουν για να ξανανοίξουν την άνοιξη, το καλοκαίρι. Σαν να αλλάζει η σεζόν, με καινούριο παρουσιαστή, καινούρια κριτική επιτροπή.

Όταν η πόλη γίνεται το είδωλό της.
Τότε βλέπει κανείς την αντανάκλαση του ουρανού, κόκκινου από τις φωτιές του Υμηττού.
Βλέπει κανείς την πόλη, όπως την έφτιαξαν οι χρήστες της.

_welcome

2007-11-28T12:37:00.001+02:00

city(e)scape: όπως cityscape, εικονική παράσταση πόλης, σύμφωνα με το "πολυλεξικό" magenda, ή το αντίστοιχο του αστικού landscape, σύμφωνα με την Free Encyclopedia, Wikipedia. Πολύ απλά η ανάγνωση του αστικού τοπίου, που κρίνεται από πολλούς, που κατακρίνεται από περισσότερους, που παρουσιάζει ιδιαίτερη ομορφιά αν έχεις την υπομονή και την όρεξη να το ανακαλύψεις.

city(e)scape: όπως city e-scape, η ηλεκτρονική σκοπιά της μητρόπολης, της δικής μας, ιδιαίτερης και διαφορετικής από τις άλλες, μητρόπολης, όπως αυτή την αντιλαμβάνεται η γενιά των δεκαπεντάρηδων -στο σώμα ή στο μυαλό-, όπως τη ζουν και την αναπαράγουν οι απανταχού bloggers, οι ηλεκτρονικοί αρχισυντάκτες, τα κάθε λογής μέλη δικτύων, δια-δικτύων, πολυδικτύων, δημιουργώντας ένα ηλεκτρονικό χαλί πολυμέσων που σκεπάζει την αστική καθημερινότητα.

city(e)scape: όπως city escape, αφού τελικά ο καθένας με τον δικό του τρόπο προσπαθεί -απεγνωσμένα, βιαστικά ή όχι- να ξεφύγει, να αποδράσει από την πόλη μέσα σ'αυτήν, είτε ηλεκτρονικά, είτε ρομαντικά, να επαναπροσδιορίσει τα δεδομένα που θεμελιώνουν τον όρο της πόλης, να αναδομήσει την καθαρά προσωπική έννοια της σύγχρονης αστικής "ρουτίνας".